Με μεγάλη επιτυχία εγκαινιάστηκε πρόσφατα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης η έκθεση φωτογραφίας της Τουρκάλας καλλιτέχνιδας Figen Ciftci με τίτλο, Once Upon a Time/ Μια φορά κ έναν Καιρό. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης και θα διαρκέσει έως και 10 Ιανουαρίου 2016.
Η καλλιτέχνης αντλεί την έμπνευση της από αρχαιότητες της Μικράς Ασίας και του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Μέσα από μία σειρά φωτορεαλιστικών έργων κολλάζ και ζωγραφικής, η καλλιτέχνιδα μας δίνει μια ιδιάζουσα οπτική του αρχαίου κόσμου, συνδυάζοντας συχνά τη φωτογραφική αποτύπωση λαμπρών ερειπίων της αρχαιότητας σε Ελλάδα και Τουρκία με σκηνές της λαϊκής παράδοσης, της καθημερινότητας και της σύγχρονης ζωής στις δύο γειτονικές χώρες. Η Figen Ciftci επιδιώκει να εξάρει τη διαχρονία της τέχνης και την αέναη επίδραση του παρελθόντας στο σύγχρονο καθημερινό βίο, προωθώντας έτσι το δημιουργικό διάλογο παρελθόντος – παρόντος και την πολιτισμική συνεργασία Ελλάδας- Τουρκίας.
Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν εκπρόσωποι του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου της Θεσσαλονίκης, αναμεσά τους, ο Τούρκος Πρόξενος Orhan Yalman OKAN, η διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ – Βελένη, η εκπρόσωπος του δημάρχου Θεσσαλονίκης Άννα Πολυχρονιάδου – Αγγελίδου, ο επίτιμος πρόξενος του Λουξεμβούργου Ιωάννης Βεργίνης, η πρόεδρος του ελληνογαλλικού επιμελητηρίου Μαρία Βοζίκη, οι κ.κ. Λίλη Βαφειάδη, Φένια Καρακώστα, Θεοφανώ Παπαζήση, Γιώργος Βλάχος, Βασίλης Κονιόρδος, Άγγελος Πασαλίδης ,κ.α.
Πρόκειται για την πέμπτη ατομική έκθεση της Figen Ciftci, της οποίας ο φωτογραφικός φακός, σύμφωνα με την Διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ- Βελένη, “συλλαμβάνει τις διαχρονικές στιγμές των αρχαιολογικών καταλοίπων στην Ελλάδα και την Τουρκία… Την αποτύπωση αυτής της αρχαιότητας επιλέγει, στη συνέχεια, να τη συμφύρει με σκηνές της λαϊκής παράδοσης , της καθημερινότητας, της σύγχρονης ζωής. Ο συνδυασμός των δύο αυτών θεματικών επιπέδων συχνά εκπλήσσει, κάποτε δημιουργεί εντάσεις, και άλλοτε μας γαληνεύει, καθώς φανερώνει με έναν απλό και συνάμα οικείο τρόπο το αέναο, το διαχρονικό, το παντοτινό της ανθρώπινης ύπαρξης.
