CINEΚΡΙΤΙΚΗ / Γράφει ο Σώτος Χαβαλές
Με στιβαρή σκηνοθεσία και πλήρη επίγνωση των αινιγματικών χαρακτήρων με τους οποίους μπλέκεται, ο Μόρτεν Τίλντουμ, που βρίσκονταν πριν τέσσερα χρόνια στο σκηνοθετικό τιμόνι του ευφυέστατου «Κυνηγοί Κεφαλών», επιστρέφει για να κερδίσει μία θέση στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς με «Το Παιχνίδι της Μίμησης» που μπαίνει με φόρα στην οσκαρική κούρσα. Η ταινία που βασίζεται στη διασκευασμένη μορφή του βιβλίου του Άντριου Χοτζ «Άλαν Τιούρινγκ: Το Αίνιγμα», αφηγείται την ιστορία ενός Βρετανού ομοφυλόφιλου μαθηματικού που κατορθώνει να σπάσει τον κώδικα του άκρως περίπλοκου μηχανισμού «Enigma», του οποίου η αποκρυπτογράφηση καθόρισε την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το φιλμ ακολουθεί τη ζωή του Τιούρινγκ κατά τη διάρκεια τριών περιόδων της ζωής του με σκοπό να λυθεί το αίνιγμα της φιλήσυχης προσωπικότητας του. Αρχικά, γνωρίζουμε τον έφηβο ήρωα όταν βρίσκεται εσώκλειστος στο σχολείο παλεύοντας με φιλοδοξίες και όνειρα ενώ το βασικότερο κομμάτι της ταινίας αφορά την περίοδο κατά την οποία ο Τιούρινγκ μαζί με τη βοήθεια μιας επίλεκτης ομάδας επέλυαν το «Enigma». Το έργο κλείνει με την άνανδρη διάρρηξη του σπιτιού του καλοκάγαθου πρωταγωνιστή με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η σεξουαλική ταυτότητα του και να κυνηγηθεί όσο κανένας μέχρι και την πρόωρη έκβαση της ζωής του.
Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς με απερίγραπτη τρυφερότητα και αφοπλιστική ευαισθησία δίνει την ερμηνεία της καριέρας του ενώ στο πλευρό του έχει την εξίσου καλή Κίρα Νάιτλι που κατορθώνει να σταθεί αντάξια των προσδοκιών. Η ταινία αποδίδει με πλήρη ρεαλισμό το κλίμα του πολέμου αλλά και τον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλοφίλων χωρίς να αποζήτα εύκολες λύσεις με ακρότητες και υπερβολές. Ταυτόχρονα, απολείπει ο εθνικισμός τον οποίο θα περιμέναμε από τέτοιου είδους παραγωγές, γεγονός ιδιαιτέρως ευχάριστο καθώς δεν κωλύει τη ροή της ταινίας. «Το παιχνίδι της Μίμησης» αποτελεί, ίσως, το κορυφαίο κοινωνικό κινηματογραφικό έργο της χρονιάς μια και δημιουργεί αιχμηρούς προβληματισμούς από το πρώτο λεπτό.
