”Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. / Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. / Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. / Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή / παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. / Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. / Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί / ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα. / Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, / μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. / Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους”
[Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), Ο Κήπος του Προφήτη].
