CINEΚΡΙΤΙΚΗ / Γράφει ο Σώτος Χαβαλές
«Τα μυστικά του δάσους» που τόσο καλά έμειναν κρυμμένα στα κλασσικά παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας επιτέλους αποκαλύπτονται μέσα από το, ξεκαρδιστικό σε πολλές περιπτώσεις και άκρως καλλιτεχνικό σε κάποιες άλλες, μιούζικαλ του αριστοτέχνη στο είδος Στίβεν Σόντχαϊμ που συνέγραψε τα πασίγνωστα «West Side Story» και «Dick Tracy». Σε αυτή την αλλιώτικη ιστορία, την πιο ενήλικη και ρεαλιστική, η κακιά μάγισσα προσπαθεί να αντιστρέψει ένα ξόρκι που τη βασανίζει προσεγγίζοντας τον φούρναρη και την γυναίκα του υπόσχοντας τους μια εγκυμοσύνη που τόσο επιθυμούν. Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά καθώς το ζευγάρι θα πρέπει να ξεκινήσει ένα ταξίδι στο δάσος αναζητώντας σπάνια μαγικά αντικείμενα: μία κόκκινη κάπα, τούφες από χρυσά μαλλιά, ένα γοβάκι και μια λευκή αγελάδα. Το ευτυχισμένο τέλος παραμονεύει και τους προσεγγίζει απειλητικά, θα το συναντήσουν όμως;
Το μαγευτικό μιούζικαλ του Σόντχαϊμ που γράφτηκε τη δεκαετία του ’80 σε μια προσπάθεια να σατιρίσει τη μόδα του ευτυχισμένου τέλους που τελικά μονάχα εξουθενώνει με τις τεράστιες προσδοκίες, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με αρκετές αστοχίες καθώς απέχει παρασάγγας από το σκληρό σύμπαν του πρωτότυπου. Ο αφηγητής που υπήρχε στην πρώτη έκδοση του έργου θυσιάζεται στο φιλμ και αντικαθίσταται από μια παράξενη περιπλοκή των γεγονότων που δεν πείθουν στο τέλος. Ωστόσο, το λαμπερό καστ και οι εξωπραγματικές ερμηνείες των αστέρων του Χόλυγουντ (Μέριλ Στριπ, Τζόνι Ντεπ, Έμιλι Μπλαντ) δεν θα μπορούσαν να αφήσουν το φιλμ να καταστραφεί ολωσδιόλου, αποτυπώνοντας με τον καλύτερο τρόπο τα εγωιστικά κίνητρα των πρωταγωνιστών και τις αδύναμες, ανθρώπινες πτυχές των παραμυθιών. Επομένως, με τη λυρική μουσική, τους ευρηματικούς στίχους, την εξαιρετική σκηνογραφία αλλά και την ικανοποιητική σκηνοθεσία του Ρομπ Μάρσαλ – που δεν είναι και τόσο σκοτεινή όσο θα θέλαμε – η ταινία κατορθώνει να μας κρατήσει στη θέση μας για πάνω από δύο ώρες. Καλή προβολή και προσοχή στις ευχές.
