Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς
Με τον Δημήτρη Πετρίδη
Η Ελλάδα βρίθει από αθλητικούς πολυχώρους. Ξέρετε τώρα, αυτές τις τεράστιες εγκαταστάσεις με τα δεκάδες γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, τένις, τις πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων και τα πολυάριθμα καφέ γύρω- γύρω, στα οποία μπορούν να χαλαρώνουν οι γονείς όσο τα παιδιά τους αθλούνται.
Σ’ έναν τέτοιο χώρο, λοιπόν, μια παρέα πιτσιρικάδων παίζει μπάσκετ. Το επίπεδο είναι αρκετά υψηλό, οι αβρότητες διαδέχονται η μία την άλλη (ιδίως όσες έχουν να κάνουν με το ασχημάτιστο, ακόμη, φύλο των αγοριών και τα σχηματισμένα μέλη των θηλυκών συγγενών των αντιπάλων) και το πάθος ξεχειλίζει- εν ολίγοις, ένα ντέρμπι με τα όλα του.
Το ματς είναι ισόπαλο και απομένει μόνο ένα καλάθι για να ολοκληρωθεί. Τα πάντα κρέμονται σε τεντωμένο σχοινί. Ο «αρχηγός» της μίας ομάδος καλεί τάιμ- άουτ. Είναι κατηγορηματικός- “η μπάλα στο Θανασάκη”, διατάζει. Οι συμπαίκτες του εξανίστανται: “μα ο Θανασάκης είναι αθλητής του στίβου. Τον πήραμε μόνο και μόνο για να συμπληρώσουμε πεντάδα”. Ο αρχηγός είναι ανένδοτος. “Μα ο Θανασάκης στα 3 σουτ που έκανε μέχρι τώρα, δεν έφτασε καν το διχτάκι”, επιμένουν αυτοί. “Ο Θανασάκης!”, ξαναλέει αποφασιστικά ο αρχηγός. “Μα ο Θανασάκης έχει 9 βαθμούς μυωπία και σήμερα ξέχασε να βάλει τους φακούς του!”, παίζουν το τελευταίο τους χαρτί οι διαμαρτυρόμενοι. “Ακόμα και τώρα που μιλάμε δεν είναι δίπλα μας- έχει πάει στον πάγκο της άλλης ομάδας. Δε μπορεί καν να διακρίνει τους συμπαίκτες του”. Τα τελευταία λόγια του μεγάλου αρχηγού; Το υποκοριστικό ενός κύριου ονόματος: “Ο Θανασάκης”.
Το τάιμ- άουτ λήγει, οι παίκτες ξαναμπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο και αλληλοκοιτάζονται με απτό μίσος. Γίνεται η επαναφορά, οι επιτιθέμενοι κατεβαίνουν, ο Θανασάκης βγαίνει στο τρίποντο, πιάνει τη μπάλα σουτάρει και…
…Και τη στέλνει στις καφετέριες. “Γ**ώ το Θανασάκη μου μέσα!”, ουρλιάζει κάποιος και τρέχει να πιάσει την μπάλα, που αναπηδά ακόμα. Ένας ηλικιωμένος κύριος πετάγεται από το τραπέζι του, την αρπάζει, κάνει μια φοβερή ντρίμπλα και μετά τη γυρνάει με στυλ στο χέρι του.
“Ουάου…”, αναφωνεί έκπληκτος ο μικρός με το που τον πλησιάζει. “Απίστευτο κόλπο”. O γέρος σηκώνεται. “Γιατί σου κάνει τόση εντύπωση;”, τον ρωτά. Ο πιτσιρικάς κοκκινίζει, χαμηλώνει το βλέμμα και λέει “Εεε, να, γιατί είστε μεγάλος ηλικιακά”, απαντά. “Και; Οι γέροι δεν μπορούν να παίξουν δηλαδή;”, θέλει να μάθει αυτός. “Όχι!”, απαντά με περίσσια σιγουριά το αγόρι. Ο άντρας χαμογελά- “μπα, τι λες;”, συνεχίζει να πειράζει το μικρό.
Τότε το αγόρι, κουρασμένο από την άβολη θέση στην οποία έχει περιέλθει, περνά στην αντεπίθεση:
- “Δηλαδή θέλετε να μου πείτε πως οι γέροι μπορούν να κερδίσουν τους νέους στο μπάσκετ;”, ρωτά. “Φυσικά”, απαντά ο γέρος. “Αρκεί να σου θυμίσω πως ο Παναθηναϊκός, με κορυφαίους τον 35άρη Μπατίστ και τον 36άρη Γιασικεβίτσιους κατάφερε να κερδίσει προχτές τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και να φέρει τη σειρά των τελικών της Α1 στο 2-2. Πλέον όλα θα κριθούν το Σάββατο στο ΣΕΦ, όπου ναι, η ομάδα του Ίβκοβιτς εξακολουθεί να είναι το φαβορί, αλλά ποιός μπορεί να ποντάρει ενάντια σε μια τόσο πεπειραμένη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός;”. Ο μικρός κομπιάζει, αλλά αποφασίζει να μην τα παρατήσει τόσο εύκολα. “Εντάξει, έτυχε. Είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα”. “Η εξαίρεση;”, λέει μειδιώντας ο γέρος. “Και τότε το Σαν Αντόνιο που στους τελικούς της Δύσης κερδίζει με 2-1 την Οκλαχόμα χάρη στον 36άρη Ντάνκαν, τον 35άρη Τζινόμπιλι και τον 30χροχο Πάρκερ, τι είναι; Και μην ξεχνάς πως απέναντί τους έχουνε τα νιάτα των Ντουράντ, Γουέστμπρουκ, Χάρντεν και Ιμπάκα”.
- “Εντάξει, για το μπάσκετ να το δεχτώ. Αλλά τι γίνεται με τα άλλα αθλήματα;”, επιμένει το αγόρι. “Μπορεί ένας γέρος να οδηγήσει στη Φόρμουλα 1 μ’ επιτυχία;”. “Φυσικά!”, απαντά αμέσως ο ηλικιωμένος. “Μην ξεχνάς πως το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο Μονακό, ο 43χρονος Μίκαελ Σουμάχερ πήρε την 69η πολ- ποζίσιον της καριέρας του και τον αγώνα κέρδισε ο 36χρονος Μαρκ Γουέμπερ. Αρκετά μεγάλοι, δε συμφωνείς;”
- “Στο τένις; Τι γίνεται στο τένις;”, αλλάζει θέμα ο μικρός, αισθανόμενος τα περιθώρια να στενεύουν. “Στο τένις; Χμ, ο Ρότζερ Φέντερερ- των 31 ετών, σχετικά μεγάλος για τένις, δηλαδή- έφτασε προ εβδομάδος στο νο2 της παγκόσμιας κατάταξης και στο Ρολάν Γκαρός, που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Παρίσι, πηγαίνει αρκετά καλά”.
Ο πιτσιρικάς αισθάνεται τους πόρους του δέρματός του να ιδρώνουν υπέρ το δέον, ενώ μια εσώτερη φωνή τον συμβουλεύει να «οπισθοχωρήσει». Την αποδιώχνει ψιθυρίζοντας “ύπαγε εσώτερη φωνή που με συμβουλεύεις να οπισθοχωρήσω” και κάνει την τελευταία, απέλπιδα προσπάθεια: “Ναι, αλλά πόσο καλοί είναι οι γέροι στα διάφορα τουρνουά κάτω των 21 ετών;”, ρωτάει ρητορικά. “Δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους, σωστά;”, ολοκληρώνει το σαθρότερο επιχείρημα στα χρονικά των επιχειρημάτων.
Ο ηλικιωμένος άντρας, μοιραία, παραδέχεται την «ήττα» του. “Σωστά”, συμφωνεί και χαϊδεύει το κεφάλι του μικρού. Ο πιτσιρικάς, ευχαριστημένος, παίρνει την μπάλα του και τρέχει προς τους φίλους του.
Καθώς απομακρύνεται, φωνάζει: “Οι «γεροντάρες» δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους πιτσιρικάδες στον αθλητισμό! Πουθενά, ποτέ και με τίποτα. Μόλις το παραδέχτηκε ένας μαθουσάλας! Τι μαθουσάλας, δηλαδή, ένα χούφταλο με το ένα πόδι στον τάφο. Τον έκανα σκόνη. Τόπο στα νιάτα!”
Ο γέρος, έκπληκτος, γουρλώνει τα μάτια. Υστέρα, μουρμουρά: “Α ρε κωλόπαιδο… Δε θα ξανασουτάρει ο εγγονός μου ο Θανασάκης; Ελπίζω το επόμενο σουτ να σε πετύχει κατακέφαλα και να λιποθυμήσεις. Αυτό κατάλαβες απ’ όσα σου είπα;”
