Ωραίες οι εκδηλώσεις συμπαράστασης στον πόνο των ανθρώπων που θρηνούν για εκείνους που χάθηκαν στο Παρίσι. Ας παραβλέψουμε τον ελάχιστο κόσμο (περί τις 2.000 στην Αθήνα και καμιά 200αριά στη Θεσσαλονίκη) που δείχνει ότι ο κόσμος δεν έχει διάθεση πια για “τα ίδια και τα ίδια”.
Γιατί το θέμα είναι τί γίνεται από δω και πέρα. Από ποια οπτική θα το δουν το ζήτημα οι πολιτικές δυνάμεις και οι κυβερνήσεις. Τι πολιτικές θα ασκήσουν. Τι μέτρα τελικά πρέπει να ληφθούν. Και φυσικά ποιο είναι το ζύγι μεταξύ ελευθερίας της έκφρασης και σεβασμού των θρησκειών.
Είναι προφανές ότι υπάρχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Άλλες που επιμένουν σε χαλαρές αναμίξεις διαφορετικών κοινωνιών, και άλλες που προτείνουν σκληρές μεταναστευτικές πολιτικές. Αυτός ο ακραίος διχασμός είναι εγγύηση απαισιοδοξίας.
Χρειάζεται σύνεση και λογική. Όχι ακρότητες.
