“Το ημερολόγιο ενός δειλού”, Βασίλης Παπαθεοδώρου, εκδ. Καστανιώτη
Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός
Γιατί κάποιος / κάποια χρησιμοποιεί βία και τον εκφοβισμό!
Γιατί κάποιος / κάποια δέχεται τη βία και τον εκφοβισμό!
Που συμβαίνει!
Από ποιους προέρχεται και σε ποιους απευθύνεται!
Υπήρχε ή είναι φαινόμενο των καιρών!
Μήπως υπερβάλλουμε ή πάλι μήπως το καλύπτουμε ή δεν το αξιολογούμε ως κάτι που υπάρχει και μάλιστα αυξάνεται!
Βία λεκτική ή σωματική ή ψυχολογική ή…
Το ημερολόγιο ενός δειλού, του Βασίλη Παπαθεοδώρου, είναι από αυτά τα βιβλία που από την πρώτη σελίδα σε αρπάζουν και σε βάζουν στην πιο δύσκολη θέση ή καλύτερα μέσα σε μια στενή, γκρίζα κορνίζα που δεν μπορείς να κινηθείς, να αναπνεύσεις, να μιλήσεις, να εκφραστείς.
Θυμώνεις, ιδρώνεις, πονάς, αγανακτείς, δακρύζεις, ουρλιάζεις και τέλος μέσα από την ανατροπή που επιλέγει ο Βασίλης Παπαθεοδώρου, καταφέρνουμε να δούμε τον απέναντι και να πάρουμε επιτέλους ανάσα για να αναλογιστούμε:
«Τι κάνουμε λάθος ως γονείς, ως κοινωνία, ως εκπαιδευτικοί, ως φίλοι, ως απλοί πολίτες όταν συμβαίνουν γεγονότα και εμείς δεν τα βλέπουμε ή δεν αντιδρούμε!»
Μια ιστορία με δυνατή πλοκή, με κορυφώσεις και διακυμάνσεις. Με πρόσωπα που εναλλάσσονται αποκαλύπτοντας ο καθένας τα δικά του συναισθήματα και τα γεγονότα. Μια ιστορία που φωτίζεται από πολλές πλευρές καθώς την αφηγούνται θύματα και θύτες.
Σημερινοί έφηβοι ήρωες που μιλούν και συμπεριφέρονται όπως συμβαίνει και στη ζωή και άλλοι που προκαλούν και σπέρνουν τον πανικό και τον φόβο.
Η δύναμη της γραφής, και σε αυτό το βιβλίο όπως και στην «Λευκή απεργία των ροζ φλαμίγκο», του Παπαθεοδώρου είναι αδιαμφισβήτητη.
Ο συγγραφέας ξέρει να στήνει ιστορίες που διαθέτουν όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν μια καλή λογοτεχνική ιστορία.
Αναμετριέται με συμπεριφορές, διαλόγους, σκηνές και φόβους των νέων με απόλυτη επιτυχία. Στο τέλος καταφέρνει να δώσει ένα ανατρεπτικό τέλος φυλάσσοντας τη λύτρωση ως έκπληξη.
«Το ημερολόγιο ενός δειλού», μπορεί να αποτελέσει, και όχι μόνο, την αρχή της συζήτησης αλλά και της ενσυναίσθησης για τη βία και τον εκφοβισμό σε κάθε τάξη γυμνασίου και λυκείου, αλλά και σε παιδιά της τελευταίας τάξης του Δημοτικού.
Φυσικά μια ιστορία και για τους ενήλικες.
*Η βία και ο εκφοβισμός δεν έχουν ημερομηνίες, γι’ αυτό λογοτεχνικά κείμενα σαν και αυτό, αλλά και σαν και κάποια άλλα χρειάζεται να υπάρχουν σε κάθε σπίτι, σχολείο, βιβλιοθήκη, αλλά και να παρουσιάζονται σε εκπομπές που δυστυχώς ή δεν υπάρχουν ή μόνο επετειακά κάποιοι επιλέγουν να παρουσιάσουν.
Οπισθόφυλλο
Ο Νίκος και ο Θοδωρής. Ο θύτης και το θύμα. Το χτες και το σήμερα. Με φόντο ένα ιδιωτικό σχολείο ξετυλίγονται δυο προσωπικές αφηγήσεις νίκης και ήττας, χαράς και απόγνωσης, που διασταυρώνονται καθημερινά σε μια βάναυση ιστορία κακοποίησης, σ’ ένα διαρκή βασανισμό. Το bullying. Συμμαθητές και φίλοι, οικογένειες και καθηγητές γίνονται αργά ή γρήγορα μάρτυρες ακραίων συμπεριφορών. Ποιος θα αντιδράσει, πότε και πώς; Υπάρχει τρόπος διαφυγής από αυτή την κατάσταση; Και ποιοι τελικά ευθύνονται για τη διαιώνισή της;
Το νεανικό μυθιστόρημα του Βασίλη Παπαθεοδώρου Το ημερολόγιο ενός δειλού σκιαγραφεί με τον πιο παραστατικό τρόπο καθημερινές καταστάσεις τις οποίες βιώνουν όλο και περισσότερα παιδιά. Πρόκειται για μια κατάδυση στην ψυχολογία των εφήβων, μια εξερεύνηση των πιο σκοτεινών πτυχών του μυαλού τους και των συμπεριφορών τους. Ένα μυθιστόρημα γραμμένο με χιούμορ και πίκρα, που περιγράφει όνειρα και προδοσία, φιλίες κι εγκατάλειψη, αποδοχή και περιθωριοποίηση. Ένα βιβλίο που μιλά για όσα όλοι μας έχουμε νιώσει και σκεφτεί, αλλά ντρεπόμαστε να τα ομολογήσουμε.
Βιογραφικό
