Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Εγώ αγκαλιά με την κουβέρτα μου στον καναπέ κι εκείνος στην άλλη πλευρά του ακουστικού
Χρόνος: Πέρασε πολλή ώρα μιλώντας μαζί του κι ήταν ένα όμορφο απόγευμα Σαββάτου
Σκοπός: Βασικά… ήθελα να μου πει εκείνα που θα τον ξαλάφρωναν
Του ζήτησα ραντεβού για την επόμενη για να μην τον ταλαιπωρήσω. Μου είπε ας τα πούμε τώρα. Σκέφτηκα… μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν αφήνουν για αύριο αυτό που μπορούν να κάνουν σήμερα και σταμάτησα την απογευματινή σιέστα. Βλέποντας από μικρή τις ταινίες του… και ξαναβλέποντας λίγο πριν τα πρώτα –άντα μου τις ταινίες του, ανακάλυψα ότι όποιος έχει άστρο, δεν χρειάζεται να μιλά πολύ. Εκείνος μιλάει χρόνια με τους ρόλους του, με τον αστείο χαρακτήρα του, με τις ατάκες του που έμειναν να ντύνουν διαλόγους φίλων στις πιο αυθόρμητες στιγμές και όχι μόνο. «Κούλα πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος…», «Βασικά καλησπέρα σας…», «Κούλα μ’ ακούς;;;», «Μη με ξεματιάζεις μωρή…», «Μανούλι είσαι να την βρούμε;;;», «Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω…» και πόσες ακόμα που έγραψαν και ξαναέγραψαν ιστορία. Χαρακτηριστικά αδύνατος, ευέλικτος, ευφυής και ετοιμόλογος έχει το δικό του φανατικό κοινό και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει κάτι τέτοιο. Κι αν από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα πέρασε καιρός ο Στάθης Ψάλτης δεν σταμάτησε ποτέ να δίνει τον αυθεντικό εαυτό του πάνω στην σκηνή μέσα από επιθεωρήσεις, βουτηγμένες στον παλμό της επικαιρότητας. Την τρέχουσα επικαιρότητα, την αποτυπώνει με καλλιγραφικό τρόπο στο ανανεωμένο θέατρο Ράδιο Σίτυ. «Γίναμε Βουλή καλλιγραφία» λέει στην αφίσα και αμέσως καταλαβαίνει κανείς πως οι δυόμισι ώρες πάνω στο σανίδι είναι παρμένες από μια πραγματικότητα που όλοι ξέρουμε, όλοι νιώθουμε και όλοι θέλουμε να εκτονώσουμε. «Αυτή η παράσταση έχει άμεση σχέση με την ελληνική κατάσταση. Αυτό που εννοούμε δεν το αποφεύγουμε, μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία που ζούμε» λέει ο ίδιος που μέσα από τα σαρκαστικά κείμενα του Ντίνου Σπυρόπουλου και του Γιώργου Γαλίτη εκφράζεται, πιστεύοντας πως έτσι εκφράζει και τους υπόλοιπους Έλληνες.
Το Νόμπελ Δολοφονίας της Ελλάδος…
Οι πολιτικές αναφορές πολλές και ξεκάθαρες. Γιατί να το κρύψουν άλλωστε; Σε αυτή την χώρα που για χρόνια κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου, το άδικο εντοπίζεται πια στα άδυτα της πολιτικής κουλτούρας. «Όταν τα παιδιά μας λιποθυμούν στο δρόμο από ασιτία, όταν οι άστεγοι ψάχνουν σπηλιές και υπόστεγα, όταν η ανεργία είναι παντού, όταν οι συνταξιούχοι χάνουν τα λεφτά τους, όταν έχουμε 3.500 αυτοκτονίες, τότε μιλάμε για Νόμπελ Δολοφονίας της Ελλάδος» αναφέρει ο ηθοποιός. Αισιόδοξος; Σαν άνθρωπος είναι. Απέναντι στους πολιτικά ιθύνοντες όμως… στέκεται με αμφιβολία. «Δεν βλέπω τίποτα να γίνεται. Δεν υπάρχει περίπτωση για ανάπτυξη. Δεν εκμεταλλευτήκαμε ποτέ σαν χώρα τις ευκαιρίες που είχαμε. Πώς θα σωθούμε; Είμαι αισιόδοξος για τα παιδιά που γεννιούνται όμως. Όταν όλα θα αξιοποιηθούν, θα υπάρξει ίσως μια καλύτερη Ελλάδα» τονίζει και αναγνωρίζει με πικρία πως η ενοχή δεν έχει τελειωμό, μετά τα τόσα λούσα των πολιτικών. «Με θυμώνει πάρα πολύ όλο αυτό. Το πόθεν έσχες είναι αισχρό. Δεν θα τιμωρηθούν. Θα τους γλιτώσει η ασυλία» καταλήγει. Μπορεί η αίσθηση αυτού του αρνητισμού που καλείται να μεταφέρει με τον θίασο του στο κοινό να συνιστά βαρύ φορτίο, ωστόσο όταν στέκεται στην σκηνή ξεχνάει τα πάντα.
Οι ρόλοι της συμφοράς και τα κοινωνικά διδάγματα…
Το επιτελείο του Στάθη Ψάλτη είναι επιλεγμένο και υπόσχεται βραδιές με σάτιρα πρώτης ποιότητας. Εκείνος παριστάνει έναν Εύζωνα του Αγνώστου Στρατιώτη, που κατά λάθος συλλαμβάνεται ως διαδηλωτής από τα ΜΑΤ. Φυσικά και τον ξυλοφορτώνουν, φυσικά και δεν βρίσκει τη δικαιοσύνη, φυσικά και αντικατοπτρίζει μια ολόκληρη φιλοσοφία εξουσίας πάνω στον Έλληνα πολίτη και τις ελευθερίες του. Η Μάρθα Καραγιάννη είναι η καθηγήτρια της Βουλής. «Η Μάρθα μαθαίνει στους πολιτικούς συμπεριφορές. Κάνει μάθημα στον Σαμαρά, στον Βενιζέλο, στον Καμμένο, στον Τσίπρα» υπογραμμίζει ο Έλληνας κωμικός. Η Σόφη Ζαννίνου πάντως έχει αναλάβει το μουσικο-χορευτικό κομμάτι με μπηχτές στην κυρία Τσοχατζόπουλου και στα υπερβολικά λούσα της μέσα στην φυλακή. Τα βρίσκει μάλλον με τον Βασίλη Ζωνόρο που υποδύεται τον Λάκη Γαβαλά και πίσω από της φυλακής τα σίδερα γαζώνει εσώρουχα για εκείνη, παραπονούμενος που τον έχουν κλείσει μέσα, ενώ άλλοι έχουν κλέψει το ελληνικό κράτος πολύ περισσότερο. Ο Ντίνος Σπυρόπουλος; Είναι ο μετανάστης που προσπαθεί να επιβιώσει στην χώρα μας, περνώντας του Χριστού τα πάθη. Ο Βασίλης Κούκουρας είναι ίσως ο κύριος εκφραστής του ανισόρροπου Έλληνα. Είναι άρρωστος, αλλά όλα τα βλέπει όμορφα. Και μέσα σε όλα τούτα… η Χριστίνα Ψάλτη υπερασπίζεται τις ξανθιές και την παρεξηγημένη νοημοσύνη τους. Ναι, τα καταφέρνει και ολοκληρώνει έτσι μια σειρά από επιθέσεις ουσίας στα κακώς κείμενα.
Σκαλίζοντας τις ταινίες του και μιλώντας για μια πεθαμένη τηλεόραση!
«Οι ταινίες που έκανα προσπαθούσα να έχουν μια διαχρονικότητα. Οι ρόλοι μου ήταν προφητικοί» μου λέει και θυμόμαστε μαζί τόσες στιγμές από τις λαμογιές του, που έχουν κάτι από το ελληνικό σήμερα. Τα γυρίσματα ήταν απαιτητικά και ναι… χρειαζόταν χρόνος και ενέργεια για να βγει μια σκηνή τόσο αστεία όσο εμείς την απολαύσαμε έπειτα. «Για να έχουμε ένα ωφέλιμο λεπτό κάναμε γύρισμα δώδεκα ωρών. Μια ταινία απαιτούσε 90-100 μέρες». Δοσμένος σε μια κατάσταση που τον έκανε να νιώθει όμορφα και δημιουργικά, θα μπορούσε εύκολα να ξανακάνει τέτοιες ταινίες, αν του γινόταν κάποια πρόταση. Η γνώμη του για την τηλεόραση; Η χείριστη. «Το εύκολο χρήμα έριξε την τηλεόραση. Η τηλεόραση πάτωσε». Θα ήθελε με όλη του την καρδιά να υποδυθεί ήρωες του Παπαδιαμάντη, του Καραγάτση, του Καζαντζάκη και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έβαζε τον Στάθη στο ίδιο τσουβάλι με όλους εκείνους που αρέσκονται σε πιο εμπορικά concept. «Δεν είδα τον “Ελ Γκρέκο”. Δεν θα δω ούτε το “Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι”. Αυτές οι ταινίες δεν μου δίνουν τίποτα» σημειώνει. Θαυμάζει τον Γιώργο Κιμούλη, τον Λάκη Λαζόπουλο και δεν θα ξεχάσει ποτέ τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Είναι περήφανος που από το 1986 ως και σήμερα δεν έχει παίξει στην τηλεόραση –πλην μικρών guest ρόλων- και έχει κατορθώσει να επιβιώσει, μένοντας πιστός στα θέλω και τις αξίες του. «Τώρα δεν υπάρχει καμία αξία. Είναι όλα ισοπεδωμένα. Ένας ταλαντούχος ηθοποιός ανάμεσα σε 50 ατάλαντους» μου απαντά όταν τον ρωτάω πώς νιώθει για το μοντέλο του σύγχρονου καλλιτεχνικού χώρου.
Η ευχή του για το 2013… και ο έρωτας για τη Θεσσαλονίκη
«Καλό Πάσχα… αν μας αφήσουν να ζήσουμε μέχρι τότε, που δεν το βλέπω». Έκανε Χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη λόγω της επιθεώρησης και θα μείνει για τις ανάγκες των παραστάσεων του ως τις 13 Ιανουαρίου. Με τους Θεσσαλονικείς τον δένει κάτι πολύ μεστό και γήινο. «Ποτέ στη ζωή μου δεν τους κορόιδεψα κι αυτοί με υποδέχονται πάντα με αγάπη. Πάντα άφηνα τις δροσοσταλίδες της ψυχής μου στα χέρια τους. Ποτέ δεν τους πρόδωσα. Προσπαθώ πάντα να δίνω το καλύτερο και η ευθύνη μου είναι μεγάλη. Πρέπει να ιδρώνει η φανέλα…» υπογραμμίζει και μου ζητά αυτό να γίνει ο τίτλος της συνέντευξης του. Το υποσχέθηκα και το έπραξα, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Επίλογο δεν θα γράψω… μιας και με τον Στάθη Ψάλτη σκέφτομαι να ξανασυναντηθώ για να πούμε όσα δεν προλάβαμε.
[…] Στάθης Ψάλτης: «Περιμένω τους Θεσσαλονικείς στο Ράδιο … […]