Ένα ταξίδι στο παρελθόν, στο χρόνο και τόπο του συγγραφέα Μαχφούζ, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τον συναντά στο διάβα της ζωής του. Ταξίδι αυτογνωσίας, συνειδητοποίησης και αποτίμησης ζωής. μία εκ νέου αποτύπωση της σύγχρονης ιστορίας της Αιγύπτου. Αυτό είναι το θέμα του μυθιστορήματος της Πέρσας Κουμούτση, η παρουσίαση του οποίου γίνεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, στο Public της Τσιμισκή, στις 7 το απόγευμα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν της Πέρσας Κουμούτση θα μιλήσουν οι Λένα Λόππα φιλόλογος & συγγραφέας, Σαμουήλ Μπισσάρας, Μεταφραστής & Διερμηνέας Αραβικής γλώσσας, Δρ. Νικόλαος Σφήκας, εικαστικός καλλιτέχνης. Προλογίζει ο καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής, Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Μεσαιωνικής Ιστορίας, Δρ Χασάν Μπαντάουι. Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με μουσικές και τραγούδια για την Αίγυπτο (φωνή: Έφη Καραμιχάλη, κιθάρα: Δημήτρης Κωνσταντινίδης).
Με αυτή την αφορμή η συγγραφέας μίλησε στο thinkfree.gr.
Δώστε μας, παρακαλώ, το στίγμα του τελευταίου σας βιβλίου;
Είναι ένα ‘παραμύθι’ που στηρίζεται σε πραγματική ιστορία, στην ιστορία της γνωριμίας μου με τον Νομπελίστα συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ… Κλείνοντας ένα κύκλο, εκείνο της μελέτης και της μετάφρασης ενός πολύ σημαντικού μέρους των έργων του, που κράτησε σχεδόν δυο δεκαετίες, το βιβλίο αυτό έρχεται ως επιστέγασμα και επισφράγιση αυτής της σχέσης, αλλά και την προσωπικής γνωριμίας μου μαζί του αναδεικνύοντας στο ίδιο αυτό βιβλίο άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας, της ζωής αλλά κυρίως του έργου του.
Έτσι στο βιβλίο αυτό προσκαλώ τον αναγνώστη σε ένα νοσταλγικό, όσο και λογοτεχνικό περίπατο συντροφιά με τον μεγάλο μάστορα της γραφίδας, και σε μια λογοτεχνική ξενάγηση στους δρόμους του Καΐρου των περασμένων δεκαετιών, εκεί όπου είχα την τύχη να τον γνωρίσω.
Για ποιους λόγους θα προτείνατε σε κάποιον αναγνώστη να διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο σας;
Πρώτα απ΄όλα, όπως σας εξήγησα, θα διαβάσουν για άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του νομπελίστα συγγραφέα Ναγκίμπ Ναχφούζ.
Δεύτερον θα έλθουν σε επαφή με το απόσταγμα της σκέψης του, αφού αναφορές στο έργο του διατρέχουν το βιβλίο από την αρχή ως το τέλος, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όποιον δεν έτυχε να τον γνωρίσει ή να διαβάσει βιβλία του να πάρει μια αδρή γεύση από το έργο του, τη φιλοσοφία του. Υπογραμμίζονται αρκετά από τα αποφθέγματά του, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν μέρος ή συνέχεια της ίδιας της εξιστόρησης. Και είναι αποφθέγματα που εντόπισα στη διάρκεια της μεταφραστικής μου καριέρας και που αποτελούν τον πυρήνα της σκέψης του.
Τρίτον, θα περπατήσουν σε δρόμους οικείους και ονειρικούς όπως την αγορά του Αλ Χαλίλι με τα μκρομάγαζα και τα περίφημα καφενεία, τις καταπράσινες όχθες του Νείλου, το πλάτωμα των Πυραμίδων, την έρημο, το σύγχρονο αλλά και το Ισλαμικό Κάιρο, τα σοκάκια που περιέγραψε ο ίδιος και που είχα την τύχη να τα περπατήσω και εγώ αφού έζησα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στην Αίγυπτο.
Τέταρτον, για τις όμορφες εικόνες και την ποιητικότητα του λόγου. Και, πέμπτον, για το ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο του βιβλίου!
Ποιον ήρωά σας τον θεωρείτε ξεχωριστό;
Τον Βάκαρη, στο δεύτερο μυθιστόρημα μου “Τα χρόνια της νεότητος του ο ηδονικός βίος” ένα χαρακτήρας εμπνευσμένος από την Καβαφική ποίηση και την Αλεξάνδρεια στις αρχές του 20ου αιώνα.
Τι σας θυμώνει και θα θέλατε να αλλάξετε στην εποχή μας;
Με θυμώνει η έπαρση, η μικρόνοια, η έλλειψη ανεκτικότητας. Αυτά είναι και ό,τι θα ήθελα να αλλάξω!
Η αγαπημένη σας φράση;
Μου είσαι αδιάφορος!
Πείτε μας δύο αγαπημένα σας βιβλία άλλων συγγραφέων…
Δεν είναι ένα, είναι πολλά, αλλά αμέσως σκέφτομαι δυο: η “Μεταμόρφωση’ του Κάφκα και ο Οδυσσέας του Τζόυς. Το πρώτο για την συγκλονιστική αλληγορία του και το δεύτερο γιατί ο συγγραφέας καταφέρνει σ’ ένα μόνο βιβλίο να χρησιμοποιήσει σχεδόν όλες τις μυθιστορηματικές φόρμες, με πλήθος αναφορών στη δυτική λογοτεχνία, τη φιλοσοφία αλλά και την αρχαία ιρλανδική και ελληνική μυθολογία.
Τι σημαίνει η λογοτεχνία για εσάς;
Η λογοτεχνία ήταν εξαρχής ο στόχος μου. Από μικρή την επέλεξα ως γνωστικό πεδίο αλλά και αργότερα ως επάγγελμα και ενασχόληση. Και ίσως μάλιστα υπήρξε η μοναδική επιλογή μου για την οποία ουδέποτε μετάνιωσα, ούτε αμφισβήτησα ποτέ.
Πως αντιλαμβάνεστε το ρόλο ενός λογοτέχνη, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα της κρίσης;
Η λογοτεχνία όπως λέει και ο Μαχφούζ οφείλει να λειτουργεί ως “συνείδηση του έθνους”. Για τη σχέση ανάμεσα στους συγγραφείς και στην πολιτική εξουσία έλεγε ότι υπήρξε πάντα ασύμβατη, όποιο το πολιτικό σύστημα. Η πολιτική εξουσία ανέκαθεν απαιτούσε την υποστήριξη των διανοούμενων, αλλά αυτό είναι ανέφικτο, καθώς ο ρόλος τους είναι να λειτουργεί ως “συνείδηση του έθνους”.
