“ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ… Ο ΑΝΡΙ ΣΑΡΛΟΤ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ”

ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com

Μια πολύ καλή ερμηνεία απόλαυσαν χτες όσοι βρέθηκαν στην πρεμιέρα του “Παρακαλώ περιμένετε…” της Πηνελόπης Χριστοπούλου στο θέατρο Blackbox.

O Γρηγόρης Παπαδόπουλος επί μία ώρα μιλάει, κινείται, ιδρώνει, καταρρέει στον ρυθμό ενός ανύπαρκτου τικ τακ ενός άυλου εκκρεμούς.

Και ο χρόνος και ο τόπος είναι ρευστοί και ανύπαρκτοι. Γαλλικά ονόματα ηρώων, αγγλικά ονόματα εταιριών, χρηματικά ποσά σε δολάρια. Θα μπορούσε η Π. Χριστοπούλου να κάνει το σκόπιμο λάθος για να θέσει το θέμα της παγκοσμιοποίησης. Θα μπορούσε να είναι μια κακή μετάφραση γιατί το κείμενο δεν φέρει τη ζεστασιά καμίας γλώσσας. Ευτυχώς το σώζει η ερμηνεία του Γρηγόρη Παπαδόπουλου.

Το μόνο ατόπημα που μπορεί κανείς να διακρίνει στη δουλειά του είναι το γεγονός πως από το πρώτο λεπτό είναι ήδη προκατειλημμένος απέναντι στον ήρωα που υποδύεται, παρουσιάζοντάς τον εξαρχής ως μια νευρωτική καρικατούρα. Ενώ το έργο περιγράφει μια καταδυτική πτώση χάνει έτσι τον βατήρα. Ο ήρωας είναι από το πρώτο λεπτό σε υστερία.

Το ρολόι στην σκηνή είναι σταματημένο. Ο Ανρί Σαρλότ περιμένει να κλείσει μια μεγάλη συμφωνία. Ο πελάτης όμως καθυστερεί. Στον νεκρό χρόνο της αναμονής στο μυαλό του Ανρί Σαρλότ γίνεται μια μάχη. Ο σκληρός, ατσαλάκωτος γιάπης παλεύει με τον άνθρωπο. Ο γεμάτος νευρώσεις ήρωας χάνει την κυριαρχία του παγιδευμένος σε μια φυσαλίδα όπου αναμετράται με τον εαυτό του. Τι πούλησε; Την ανθρωπιά του. Τι κέρδισε; Μίσος και δολάρια.

Σε μια ζωή όπου συνεχώς μιλάμε, κινούμαστε, στροβιλιζόμαστε σαν τυφώνας γύρω από την ύπαρξή μας σπανίως βλέποντας μέσα της, ο βουβός χρόνος των αναμονών μας κάνει να νιώθουμε άβολα. Κανείς δεν αντέχει τη σιωπή. Μας φέρνει αντιμέτωπος με όσα φοβόμαστε να δούμε μέσα μας: τις αδυναμίες, τις φοβίες, τα καταπιεσμένα συναισθήματα και κυρίως την ενοχή. Άλλωστε η πρώτη επίκριση έρχεται από την συνείδηση και όχι από τους άλλους. Κι όσο κι αν θέλει κάποιος να παρουσιάζεται ως σκληρός, μη συναισθηματικός πραγματιστής, το παιδί μέσα του υπάρχει και θέλει πάντα μια αγκαλιά.

ΚΡΑΤΗΣΗ