Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Εκείνη σ’ ένα λεωφορείο από Επανομή προς Θεσσαλονίκη κι εγώ να χτίζω λέξεις στην οθόνη του pc.
Χρόνος: Εκείνος ακριβώς που απαιτείται για να κάνεις την απόσταση γυαλί μεμιάς.
Σκοπός: «Για μια Ελένη… για ένα πουκάμισο αδειανό», που έλεγε κι ο Σεφέρης
Δεν ήταν μόνο η συμβατή της αύρα με τη δική μου, που την μνημονεύω από τότε που την είδα στο σανίδι να υποδύεται την Μπλανς στο «Λεωφορείον ο πόθος». Δεν ήταν μόνο η ωραία ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι συνάδελφοι της τραγουδώντας ανέμελα μέσα στο πούλμαν που την μετέφερε στην πόλη μας. Ήταν όλα εκείνα που είχαμε να μοιραστούμε, γιατί αυτό που τελικά αξίζει περισσότερο… είναι η επαφή. Αγγίζοντας λοιπόν την τωρινή της καθημερινότητα άρχισε από τα βασικά: «Είναι μια πολύ γοητευτική περιπέτεια… το να ψάχνεις την Ελένη. Είναι ένας μύθος που έχει συναρπάσει από τον Όμηρο μέχρι τον Σεφέρη και τον Ελύτη και τον Μάρκο Βαμβακάρη, κι από την Ανατολή μέχρι τη Δύση αιώνες τώρα». Έτσι ξεκίνησε ο «περίπατος» μαζί της. Πέμυ Ζούνη. Ανάμεσα σε αναμνήσεις από την τηλεοπτική της αύρα και την οικεία αίσθηση που αφήνει η φωνή της λες και μιλούσε πάντα στο αυτί μου με τις ώρες, της έδωσα το πράσινο φως, ώστε να ξετυλίξει αυθόρμητα τον μίτο της πιο πολυσυζητημένης ηρωίδας με άρωμα Τροίας. Αφορμή φυσικά στάθηκε η παράσταση, «ΕΛΕΝΗ», του Ευρυπίδη, που έρχεται σήμερα 28 Αυγούστου στο Θέατρο Δάσους από τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας και Αγρινίου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαϊδη.
Η δική της «Ελένη» και το αρχαίο δράμα σε πρώτο πλάνο!
Έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο και διατηρώντας μέσα της την αξία του αρχαίου δράματος σαν μια απαραίτητη επαγγελματική στροφή ανά διαστήματα, Η Πέμυ Ζούνη δεν ψάχνει τα κοινά της σημεία με την Ελένη, αλλά τις κρυφές τις πτυχές και μια διαφορετικού είδους έμπνευση. «Αλίμονο αν δεν με ενέπνεαν αυτές οι ηρωίδες. Με τιμά αυτός ο ρόλος. Αυτό που με ενδιαφέρει σε κάθε ρόλο είναι αυτά που δεν γνωρίζω και αυτά που απέχουνε από μένα». Κι αν χρειάζεται να περάσει καιρός -όπως μου λέει- και να πάρει απόσταση από κάθε βήμα στη ζωή της για να κάνει απολογισμό, ξέρει πως κάθε μέρα παράστασης στην «Ελένη» φωτίζονται καινούριες εκδοχές αυτού του προσώπου. «Προφανώς δεν είναι μόνο ότι η Ελένη ήταν η προσωποποίηση της ομορφιάς. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο παραμύθι και το ενδιαφέρον είναι πόσο ερήμην της προκαλεί την καταστροφή» μου επισημαίνει και μου τονίζει πως όλο αυτό που θα ζήσουμε απόψε απέναντι από την σκηνή… θα κουβαλά τον δυναμισμό, τον κυνισμό και την ανάγκη της ηρωίδας να καθαρίσει και να αποκαταστήσει το όνομά της. «Αφήνει πίσω της συντρίμμια μέχρι την οδύνη και στην ταπεινότητα και τον αυτοσαρκασμό» μου εξηγεί και σιγά σιγά οι λέξεις και οι ιδιότητές τους γίνονται η ραχοκοκαλιά μιας ενδιαφέρουσας κουβέντας. «Σε κάθε μεγάλη ηρωίδα που έχει ερμηνευτεί υπάρχει πάντα ένα μέγεθος δυσκολίας που είναι σίγουρα μεγαλύτερο από τα σύγχρονα έργα. Είναι μια αναμέτρηση μεγέθους πρωταθλητισμού και σωματικά και πνευματικά». Με συνοδοιπόρο τον Αντώνη Καφετζόπουλο πάντως –σε ρόλο Μενελάου- αυτός ο πρωταθλητισμός μετατρέπεται σε μια εξαιρετική εμπειρία με πλήρη ταύτιση. «Αυτή η συνεργασία είναι χαρά Θεού, είναι αναπάντεχα καλή και το λέω, γιατί δεν ήξερα πόσο κοινούς κώδικες έχουμε. Είναι το ίδιο πειθαρχημένος και αναρχοαυτόνομος στο επάγγελμα με μένα». Και μιλώντας για το επάγγελμα με έπεισε πως για εκείνη δεν υπάρχει συγκριμένη περίοδος που καταπιάνεται με τα σύγχρονα και άλλη που κάνει μόνο αρχαίο δράμα, αλλά οπωσδήποτε το τελευταίο μπαίνει στη ζωή της σε διάφορες φάσεις και μάλιστα με σταθερό τρόπο. Μετά από ρόλους όπως η Κασσάνδρα, η Χρυσόθεμις στην «Ηλέκτρα», η Ανδρομάχη που ήρθαν και κούμπωσαν σε στιγμές κομβικές της ζωής της… το έχει εμπεδώσει για τα καλά. «Μ’ αρέσει πολύ η εκπαίδευση και η ευελιξία που ζητιέται να έχει ο ηθοποιός. Αυτό επιβάλλει την αλλαγή των ειδών».
Οι επιλογές εν καιρώ κρίσης και η συνεργασία με το ΚΘΒΕ…
«Ναι υπήρξανε φορές που είπα όχι σε προτάσεις για μια δική μου θεωρία και για δικούς μου λόγους» μου λέει η γνωστή ηθοποιός και συνεχίσαμε σχολιάζοντας τη σημασία του να επιλέγει κανείς το πώς και το πού θα δουλεύει. «Απ’ όταν πρωτοξεκίνησα άφραγκη… διεκδικούσα πάντα αυτή την πολυτέλεια. Και τώρα που πάλι κινδυνεύουμε να πέσουμε στην αφραγκία… πάλι τη διεκδικώ». Ναι, κάπως έτσι οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε στα όνειρα μας και στις επιδιώξεις μας όταν ξέρουμε τι αξίζουμε, ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Και παλεύοντας λεκτικά με αυτές τις συνθήκες χαθήκαμε στον λαβύρινθο της κρίσης. «Πιστεύω ότι θα μας πάρει χρόνο να φύγουμε από τη δυσκολία, αλλά έτσι κι αλλιώς η τέχνη ήταν για μένα η τροφή και το αποκούμπι μου, οπότε θεωρώ τον εαυτό μου λίγο πιο προνομιούχα από άλλους που είχαν αποκούμπι τα υλικά». Δεν θέλησα να πιάσω τα των βουλευτικών εδράνων από επιλογή και άφησα τα πράγματα να πάνε με τη ροή της τέχνης. Η ίδια μέσα σε αυτή την απόλυτα δημιουργική φάση και την δίψα για καλλιτεχνική εκτόνωση θα σκηνοθετήσει τον ερχόμενο χειμώνα την παράσταση «Η αρρώστια της νιότης» σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. «Αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη. Νιώθω πως ξαναβρίσκω τη Θεσσαλονίκη μετά το “Λεωφορείον ο πόθος” και μάλιστα μαζί με νέους ανθρώπους που το λατρεύω». Η λατρεία της άλλωστε για τους νέους ανθρώπους φαίνεται από τη διάθεση της να τους διδάξει. «Κάνω πια μεταπτυχιακά σεμινάρια για επαγγελματίες με την Φρόσω Κορρού. Το πρώτο προϊόν που βγήκε από αυτά τα σεμινάρια φέτος ήταν η παράσταση “Φυσικά και ονειρεύομαι” σε ποίηση της Κικής Δημουλά, η οποία επαναλαμβάνεται 1-7 Σεπτεμβρίου στο Ίδρυμα Κακογιάννη» μου αποκαλύπτει και μου υπογραμμίζει πως αυτή η δραστηριότητα έχει στόχο να δώσει ευκαιρίες για έρευνα που δεν προλαβαίνει να γίνει σε μια συμβατική σχολή. Τέλη Σεπτεμβρίου μάλιστα τα σεμινάρια θα «μεταπηδήσουν» σε ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο… την εποχή του ρεμπέτικου. «Το ρεμπέτικο είναι βαθιά στην κουλτούρα και τις ρίζες μας και είναι μια περιοχή που δεν την έχουμε μελετήσει βαθιά… και ως ηθοποιοί πρέπει» σημειώνει.
Η τέχνη της και η τηλεόραση που δεν της ανοίγει την όρεξη πια.
Και η δίψα για την τέχνη τελειώνει τελικά; «Η δίψα για την τέχνη ποτέ και με τίποτα. Συνειδητοποιείς πόσο λίγος είναι ο χρόνος και πόσα λίγα βήματα είναι αυτά που προλαβαίνεις να κάνεις σε σχέση με αυτά που ξέρεις ότι υπάρχουν… και πόσα λίγα είναι τα ταξίδια που προλαβαίνεις να κάνεις». Μεταξύ όλων αυτών των «διαδρομών» η τηλεόραση δεν αποτελεί σταθμό –τουλάχιστον στο βραχυπρόθεσμο μέλλον. «Δεν μου λείπει ιδιαίτερα η τηλεόραση. Δεν μου ανοίγει την όρεξη αυτό που συμβαίνει κι από αυτά που βλέπω, από άποψη της ποιότητας και με βάση τις αισθητικές μου προτιμήσεις. Παλιά υπήρχαν αρκετές δουλείες που σεβόντουσαν τον εαυτό τους και τον αποδέκτη όπως πχ ” Η πρόβα νυφικού” που επαναλαμβάνεται και τώρα». Μάλιστα όλες αυτές οι επαναλήψεις την βάζουν σε μια επώδυνη διαδικασία: «Μου ξαναθυμίζουν το “κάθε πέρσι και καλύτερα”. Αυτό με θλίβει πολύ. Θα ‘πρεπε να ναι το αντίθετο, για να πηγαίνουμε μπροστά».
Τέλος καλό… όλα σοφά
Μπορεί οι Διόσκουροι στην «Ελένη» του Ευριπίδη να κλέβουν τις εντυπώσεις της Πέμυ Ζούνη με την χαρακτηριστική τους ατάκα… «οι δυσκολίες της ζωής είναι όλες για τους αφανείς», αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν ξεχνά το προσωπικό της μότο-μπούσουλα… «Η ζωή είναι σύντομη για να ‘ναι μικρή».
Info:
«Ελένη» του Ευριπίδη
Τετάρτη, 28 Αυγούστου στο Θέατρο Δάσους
Ώρα έναρξης: 21.00
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Παραγωγή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης, Σκηνοθεσία : Βασίλης Νικολαΐδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκος Σαριδάκης, Μουσική: Νίκος Ξανθούλης
Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου, Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα,
Οργάνωση Παραγωγής: LP ART
ΔΙΑΝΟΜΗ
ΕΛΕΝΗ: Πέμυ Ζούνη, ΜΕΝΕΛΑΟΣ: Αντώνης Καφετζόπουλος
ΤΕΥΚΡΟΣ: Νίκος Αρβανίτης, ΘΕΟΚΛΥΜΕΝΟΣ: Αντώνης Καρυστινός
ΘΕΟΝΟΗ: Νίκη Παλληκαράκη, Α΄ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ – ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΣ : Γιάννης Κοτσαρίνης, Β΄ ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ – ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΣ: Γιώργος Τσαπόγας,
ΓΡΙΕΣ: Ευγενία Μαραγκού, Εύα Κάρτσακλα
ΧΟΡΟΣ
Νίκη Παλληκαράκη, Ευγενία Μαραγκού, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Ηλέκτρα Καρτάνου, Κατερίνα Φωτιάδη, Εύα Κάρτσακλα, Μαρία Τζάνη, Νίκη Αναστασίου, Εύη Γιαννακοπούλου
Τιμές εισιτηρίων:
15€ κανονικό εισιτήριο, 12€φοιτητικό-μαθητικό, 10€ άνεργοι
