Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Βόλτα στα εσώψυχα της… «με τσιγάρα βαριά, και φτερό την καρδιά»
Χρόνος: Tο ρολόι σταμάτησε εκεί που… «Έπεσ’ η νύχτα και τον πήρε μακρυά, τ’άδειο δωμάτιο βυθίστηκε στο κρύο»
Σκοπός: Στα βήματα του…«Εγώ μεγάλωνα για σένα… μετά ωρίμαζα για σένα…»
Δεν είναι μόνο η γλυκιά όψη, η όψιμη φωνή, οι υπέροχες συνεργασίες. Δεν είναι μόνο η αλήθεια της ερμηνείας που συνοδεύει πιστά τους στίχους, ούτε και η ειλικρινής στάση του σώματος απέναντι στις νότες που πηγάζουν από την ψυχή. Απόψε κουβαλά μαζί της όλη την όρεξη και τη δημιουργικότητα της φετινής χρονιάς και τα εναποθέτει στην επίσημη σκηνή του Πρώτου Φεστιβάλ Μουσών στο Ελατοχώρι Πιερίας, με γούρι τα καινούρια της τραγούδια, πολλές παραστάσεις και όμορφες αναμνήσεις στις αποσκευές της. Σαν ηθοποίος σε ρόλους που τα τραγούδία την προστάζουν να υποδυθεί, η Νατάσσα Μποφίλιου ξέρει καλά τι έχει να αντιμετωπίσει. “Μπαίνω στο συναίσθημα και στην ατμόσφαιρα του κάθε τραγουδιού ξεχωριστά. Ένα τραγούδι είναι κι ένα μικρό μονόπρακτο, ένας μικρός ρόλος”. Από τις βαθιά συναισθηματικές ερμηνεύτριες, δίχως διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, μου αναφέρει συνειδητά πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς διεκπεραιώνουν τη ζωή και αυτοί μπορεί να ανήκουν σε οποιοδήποτε επαγγελματικό πεδίο. Στο πεδίο βολής των πιο μεστών στίχων που έχει ερμηνεύσει… πάτησα πάνω για να μάθω τα κοινά μυστικά της και τ’ απόκρυφα της συνάμα.
“Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα… θα ΄ναι μάταια και άδεια και ξένα. Εγώ θα σου κρυφτώ!”
Τι έκανε την Νατάσσα Μποφίλιου να γίνει αυτόκόλλητη με το μικρόφωνο; Για εκείνη το δέσιμο δεν είναι με το μικρόφωνο, αλλά με το ίδιο της το συναίσθημα και τη μεγάλη της ανάγκη να το εκφράσει μέσα από τη μουσική. Κι όταν τραγουδά κομμάτια μεγάλων συνθετών, νιώθει. Μόνο νιώθει. Ανάμεσα στις μύριες αισθήσεις ξεχωρίζει ετούτη της σκηνής που μοιάζει με πέταγμα, ανάμεσα σε ένα κοινό κρεμασμένο από τα χείλη της. Η ίδια κρέμεται από πολλές συγκινήσεις, πολλές μελωδίες, πολλά λόγια και πολλές ταυτότητες. “Μέσα μου χαράζεται όποιος και ό,τι με συγκινεί”. Αν έπεφτε στο βαρέλι με τη λήθη… θα ήθελε να ξεχάσει την πολιτική βαναυσότητα και τις χυδαίες πράξεις εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων, μου λέει και η κουβέντα πηγαίνει αυτόματα στα πολιτικά τραγούδια. Εκείνα που κατά τη γνώμη της εκφράζουν τη στάση πάνω στα πράγματα. Πολλά έχει τραγουδήσει. Ίσως για να προσθέσει ένα τουβλάκι παραπάνω στην βελτίωση του κόσμου μας. “Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν κοιτάζαμε να γίνουμε εμείς καλύτεροι. Και τα τραγούδια; Τι ρόλο παίζουν τα τραγούδια; “Κάθε έργο τέχνης έχει μια ευκαιρία να αλλάξει τον κόσμο, αν μπορεί να αλλάξει εσένα τον ίδιο”.
“Τίποτα σημαντικό… ζω μονάχα εν λευκώ!”
Ανάμεσα στα σημαντικά και τα ασήμαντα, υπάρχει πάντα ο απόηχος της αναγκαίας σοφίας που μπορεί ακόμη να μας ανακουφίζει. Εκείνος ο απόηχος οδήγησε τις λέξεις σε μονοπάτια πιο ελεύθερα. Τι είναι η ευτυχία; Η επιτυχία; Η ελευθερία; “Και η επιτυχία και η ελευθερία είναι ευτυχία, αρκεί να ξέρεις τι να τις κάνεις. Και δεν ξέρουμε δυστυχώς πάντα. Έτσι χάνουμε την ευτυχία μέσα από τα χέρια μας τις περισσότερες φορές και μένουμε δυστυχείς”. Και πάνω στη δυστυχία…ήρθαν οι ευχές για το μέλλον. “Θέλω μέσα στα επόμενα 10 χρόνια να είμαστε υγιείς και γενναίοι”. Αυτή η γενναιότητα άφησε πίσω της μια αύρα μοναδική, σχεδόν όπως εκείνη που αφήνει η μουσική όταν συναντά τον έρωτα. Και πότε συμβαίνει αυτό; “Η μουσική συναντά τον έρωτα, όταν τελειώνει ο έρωτας”. Ατόφια -και καθόλου βαρετά- αναμενόμενη Νατάσσα Μποφίλιου. Πλάι στον ρεαλισμό που ξεμυτά από το ρομάντζο της, την βρήκα να σχεδιάζει το μέλλον, με ηρεμία και νέα όνειρα. «Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου, γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;…»
“Είχα πει πως θ’ αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω!”
Το πιο μακρύ ταξίδι της είναι προς το φως κι εκεί ο φόβος δεν χωρά. “Δεν φοβάμαι να εκφράσω τη σκέψη, τη ψυχή και το σώμα που κατοικώ” μου εξομολογείται κι αυτή η εξομολόγηση πέρασε εύκολα από το σήμερα στο χθες. “Από παιδί ήξερα πως θα ξοδέψω τον χρόνο μου ψάχνωντας για το belle reve. Εκείνο το όμορφο όνειρο λοιπόν, που όλοι αναζητούμε, θέλει απλά λίγη πίστη και μια μαγική συνταγή αισιοδοξίας για τυφλοσούρτη στα δύσκολα. Σύμφωνα με τη Νατάσσα Μποφίλιου η πιο δυνατή συνταγή για να είναι κανείς αισιόδοξος είναι… να ζει!!! Ζώντας ένα τουρ και αυτό το καλοκαίρι με ενδιάμεσες στάσεις σε μικρές ή μεγάλες σκηνές, φεστιβάλ και διοργανώσεις, αναρωτήθηκα αν αυτή είναι η εξέλιξη της κρίσης που καλούνται να βιώσουν οι καλλιτέχνες; Αλλά μάλλον υπερέβαλλα λίγο. “Είναι η φυσική συνέχεια των παραστάσεων του χειμώνα. Κάθε χρόνο περιοδεύουμε, χωρίς διακρίσεις, σε κάθε χώρο που επιθυμεί να μας φιλοξενήσει” μου λέει.
Το τέλος… με δοτικότητα και σεβασμό στα πάθη!
“Σ’ έχω βρει και σε χάνω… πάντα. Για να σε ψάχνω και να σε βρίσκω από την αρχή”. Είναι η δική της συνέχεια σε έναν στίχο που μας έκανε να την γνωρίσουμε και που μετά μας συντρόφευσε στους ανεκπλήρωτους έρωτες, στις μοναχικές νύχτες, στις επώδυνες σχέσεις. Μόνο που εκείνο το ρεφρέν ήταν κάπως έτσι… “Σ’ εχω βρει και χάνω, σταθερή μου αξία, η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ’ αταξία…”
Info:
Η Νατάσσα Μποφίλιου εμφανίζεται απόψε στο Πρώτο Φεστιβάλ Μουσών, στο Ελατοχώρι Πιερίας.
Μαζί της η Μαριέττα Φαφούτη and Band, ενώ στα decks θα βρεθεί η dj Spery με balkan ήχους.
