Μια εξαιρετική επιστολή από τον πρώην επικεφαλής των ελληνικών ροταριανών ομίλων προς τα μέλη τους, με πλήρη συναίσθηση της τραγικής πραγματικότητας την οποία βιώνουμε όλοι οι Έλληνες. Ο Πρεβεζάνος Άρης Ζάχος αποτυπώνει την αναταραχή που επικρατεί σε κοινωνικό επίπεδο και δίνει την κατεύθυνση αλληλεγγύης που θα όφειλε κάθε κοινωνικός σχηματισμός να ακολουθεί αυτή την εποχή.“Αγαπητοί Φίλοι/ες & εκλεκτοί Ροταριανοί συνάδελφοι, Καλό Φθινόπωρο!
Δεδομένου ότι οι Ροταριανοί Όμιλοι αποτελούν μία – λιγότερο ή περισσότερο αντιπροσωπευτική – απεικόνιση της σύγχρονης κοινωνίας, δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά: σε ολόκληρη την διάρκεια της προηγούμενης ροταριανής περιόδου, κλίμα ανασφάλειας και επιφυλακτικότητος χαρακτήριζε σχεδόν όλους τους Ομίλους μας, κατ’ αναλογία και ως αποτέλεσμα των ραγδαίων αρνητικών εξελίξεων κάθε είδους στην πατρίδα μας. Φέτος, σύμφωνα με τις προσωπικές μου διαπιστώσεις ύστερα από τις επισκέψεις μου και τις διαρκείς επαφές με πολλλούς Ομίλους, σε αυτό το ήδη “βαρύ” κλίμα έρχονται να προστεθούν και καινούργια χαρακτηριστικά δυσανεξίας και απαισιοδοξίας: αίσθημα κοπώσεως και αδυναμίας που τροφοδοτεί την αδιαφορία, είτε οργή και θυμός που επιζητά εκτόνωση, και πάντως – σε κάθε περίπτωση – έκδηλη αμηχανία εμπρός στα πρωτοφανή τεκταινόμενα και στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται και εγκαθίστανται τάχιστα.
Εξαιτίας όλων αυτών, θεώρησα υποχρέωσή μου να απευθυνθώ προς όλους τους Ροταριανούς Ομίλους και προς κάθε Ροταριανό/ή ξεχωριστά, προκειμένου, αφ’ ενός μεν να επαναδηλώσω την απόλυτη κατανόησή μου προς όλους/ες, και την αμέριστη συμπαράστασή μου σε κάθε καλή προσπάθεια, αφ’ ετέρου δε να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις σκέψεις και απόψεις μου. Βασική επιδίωξη αυτής της επιστολής είναι να μας εμψυχώσει όλους και να αποτελέσει το έναυσμα ώστε να προκληθεί τουλάχιστον μία οργανωμένη συζήτηση για το θέμα αυτό σε κάθε Ροταριανό Όμιλο. Προσπαθώντας “να βλέπω πάντοτε το ποτήρι μισογεμάτο και ποτέ μισοάδειο”, δεν θα διστάσω να πω ότι πολλές φορές στην ζωή, παρόμοιες καταστάσεις, δηλαδή έντονα προβληματικές ή και απαξιωτικές ή και προσβλητικές ακόμη, όπως αυτές στις οποίες έχουμε περιέλθει ως χώρα και κοινωνία, μπορεί μέσα από κατάλληλους χειρισμούς να μεταβληθούν σε ευκαιρίες και να αναδείξουν νέες δυνατότητες. Αυτό δεν είναι ουτοπία, είναι μία πραγματικότητα, αποδεδειγμένη πολλές φορές από την Ιστορία.
Στην περίπτωσή μας, όπως προστάζει και το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως, πρωταρχικό μέλημά μας αποτελεί η διατήρηση κάθε Ροταριανού Ομίλου σε κατάσταση καλής λειτουργίας, καθώς και η προστασία της εσωτερικής συνοχής του. Απαιτείται άμεση παρέμβαση στο επίπεδο της οικονομικής διαχειρίσεως σε κάθε Ροταριανό Όμιλο. Κύρια επιδίωξή μας, να περιορισθεί στο ελάχιστο το κόστος λειτουργίας και να ελαχιστοποιηθεί η οικονομική επιβάρυνση για κάθε μέλος. Τρόποι υπάρχουν πολλοί, και μάλιστα χωρίς να θιγεί οποιοδήποτε από τα τυπικά χαρακτηριστικά ή προαπαιτούμενα των Συνεστιάσεών μας. Για παράδειγμα, ας σκεφθούμε για μία ακόμη φορά ότι, για πάρα πολλά χρόνια οι Όμιλοί μας αποτελούν τον κύριο “αιμοδότη” ξενοδοχείων και εστιατορίων κάθε τόπου, ιδιαιτέρως της Περιφέρειας. Και το γνωστό ερώτημα παραμένει: “Μας χρειάζεται σήμερα τόσο πολύ και τόσο ακριβό φαγητό;”. Για να προσθέσω και το πιο συνηθισμένο και δικαιολογημένο σχόλιο: “…αφού ούτε για το πληρωμένο περίσσευμα δεν μεριμνούμε…”. Και φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, σήμερα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να ξαναθυμηθούμε ξεχασμένες ροταριανές αξίες, όπως η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη, η εσωτερική αλληλεγγύη των Ομίλων, η συναδέλφωση και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών του Ομίλου, η αλληλεγγύη μεταξύ όλων των Ομίλων και των Ροταριανών, στην Ελλάδα και παντού!
Επόμενη επιδίωξή μας – και κατά πολύ σημαντικότερη – η διερεύνηση των νέων κοινωνικών χαρακτηριστικών και δεδομένων, των τάσεων και των αναγκών, με στόχο την επανατοποθέτηση κάθε Ροταριανού Ομίλου στον ζωτικό του χώρο, με νέους όρους και μέσα σε επικαιροποιημένες συνθήκες. Η παρέμβαση και η όποια προσφορά μας σε τοπικό επίπεδο δεν μπορεί πλέον να είναι ίδια με χθές! Το είδος, το εύρος και η μορφή της συνεργασίας με την κοινότητα και τους τοπικούς φορείς δεν μπορεί πλέον να είναι ίδια με χθές! Ούτε τα ποιοτικά, ούτε τα ποσοτικά χαρακτηριστικά μπορεί πλέον να είναι ίδια με χθές! Είναι απολύτως βέβαιο ότι καινούργια πράγματα θα μας ζητηθούν, νέες ανάγκες θα προκύψουν ή θα διαπιστώσουμε, διαφορετικά ερωτήματα θα απαιτήσουν τις δικές μας σύγχρονες απαντήσεις και παρεμβάσεις. Ως Ροταριανοί Όμιλοι διαθέτουμε εξ ορισμού μοναδικά χαρακτηριστικά, δυναμικά και ελκυστικά: εσωτερική συνοχή, γνώση και εμπειρία, πλήρη διαφάνεια, εθελοντικό φρόνημα, κύρος και αξιοπιστία, οργανωμένο μηχανισμό δράσεως και προσφοράς, ισχυρή και παγκόσμια δικτύωση, σοβαρότατο υπόβαθρο ως μέλη του Διεθνούς Ρόταρυ και του Ροταριανού Ιδρύματος, κ.ο.κ. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν σήμερα να αξιοποιηθούν ακόμη περισσότερο, να προβληθούν και να αναδειχθούν σε καταλύτη για την επανατοποθέτηση του Ρόταρυ σε κάθε τοπική κοινωνία, και στην ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Είναι στο χέρι μας, αρκεί εμείς οι ίδιοι, εμείς όλοι μαζί να πιστέψουμε ότι μπορούμε. Είναι εφικτό, αρκεί ν’ αφήσουμε πίσω μας την αδράνεια, την ομφαλοσκόπηση, την εσωστρέφεια και να περάσουμε στην συντονισμένη εξωστρεφή δράση. Ασφαλώς γνωρίζω την εμμονή των αντιδράσεων σε παρόμοιες προτροπές, οι οποίες είθισται να περιστρέφονται – αλλά και να περιορίζονται – γύρω από την οικονομική διάσταση. Με την ίδια εμμονή απαντώ σε αυτά όπως πάντα, και τώρα ακόμη πιο έντονα: Μα ποιό είναι επιτέλους το …απρόσιτο κόστος για την υλοποίηση μίας αιμοδοσίας, μίας δενδροφυτεύσεως, ενός καθαρισμού της ακτής ή του ποταμού, ενός προγράμματος ιατρικών επισκέψεων, αλλά πλέον και ενός συσιτίου απόρων, μίας φροντίδας γερόντων και μειονεκτούντων, κ.τ.λ, κ.τ.λ. Το κόστος – και εάν δεν το γνωρίζετε, ρωτήστε τους Έλληνες Ροταράκτορες που πρωτοστατούν και οφείλω να τους συγχαρώ – δεν είναι άλλο παρά μόνο ο ελεύθερος χρόνος μας και η εθελοντική διάθεσή μας, εκείνη που – υποτίθεται ότι – μας έφερε και μας διατηρεί στο Ρόταρυ. Ας ανασύρουμε λοιπόν άμεσα τον εθελοντισμό μας (μία έννοια που το Ρόταρυ πρωτοπαρουσίασε στην σύγχρονη εποχή, για να μπορούν σήμερα πολλοί να την καπηλεύονται και μάλιστα επ’ αμοιβεί… ), και ας τον προτάξουμε σήμερα που η κοινωνία τον χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Τώρα είναι η ώρα να προβάλουμε τον δικό μας άδολο, ανυστερόβουλο και ειλικρινή εθελοντισμό, και να προχωρήσουμε δυναμικά και συντονισμένα, προσφέροντας αυτό που γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα: τον Εφαρμοσμένο Ανθρωπισμό, τον Ανθρωπισμό στην πράξη!
Κλείνοντας, οφείλω να υπογραμμίσω ότι σήμερα, στο ελληνικό Ρόταρυ και σε οποιοδήποτε επίπεδό του, δεν έχει θέση ούτε νόημα η οποιαδήποτε προσωπική διαφορά. Οποθενδήποτε και εάν προέρχεται είναι βέβαιο ότι μπορεί να διευθετηθεί εκτός Ρόταρυ και έτσι πρέπει να γίνει. Εάν είναι να τα καταφέρουμε, θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί, χάρη στην ενότητα και την συσπείρωση όλων των δυνάμεών μας σήμερα. Εάν είνα να τα καταφέρουμε, αυτό θα γίνει μόνο χάρη στην δέσμευση όλων μας ανεξαιρέτως σήμερα, για άμεση δράση και απελευθέρωση από την αδράνεια, την μεμψιμοιρία και την εσωστρέφεια. Έχουμε κάνει πολλά, για να τ’ αφήσουμε να πάνε χαμένα… Έχουμε κάνει όμως και τα ελάχιστα από εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει… Επομένως, σήμερα δεν είμαστε παρά μόνο στην αρχή, ή μάλλον μπροστά σε μία καινούργια αρχή για το Ρόταρυ στην Ελλάδα σήμερα!
Καλή Δύναμη σε όλους/ες, για καλή συνέχεια και καλή επιτυχία στον Καλό Αγώνα, με μοναδικό γνώμονα την ανάπτυξη του Ρόταρυ και την προβολή του Ροταριανού Ιδεώδους για την εξυπηρέτηση του Ανθρώπου!
Με εγκάρδιους ροταριανούς χαιρετισμούς, ιδιαίτερη εκτίμηση, και πάντοτε διαθέσιμος,
Βησσαρίων (Άρης) Ν. Ζάχος
προ-Διοικητής 2484 ΠΔΡ”
