Αν λάβουμε υπόψη ότι Ευρώπη δεν είναι μόνο τα ευρώ, αλλά αξίες και δυνατότητες που δεν υπάρχουν εκτός αυτής, η εξέλιξη μπορεί να χαρακτηριστεί ως θετική -το μη χείρον βέλτιστον. Από κει και πέρα όμως, δεν είναι το τέλος. Πρόκειται μόνο για μια ανάσα. Και μια ευκαιρία να αλλάξει κάτι. Στις δομές, στη θεσμική λειτουργία, στην κοινωνική δικαιοσύνη. Το θεωρώ δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Πάρα πολύ δύσκολο να μετατρέψουμε την ευκαιρία σε ελπίδα. Είναι στο χέρι των πολιτικών. Πολιτικών που χωρίς ιδεοληψίες και συμφέροντα βάζουν πάνω απ’ όλα την Ελλάδα. Αλλά και στο χέρι των πολιτών. Πολιτών που θα ‘ναι πια ειλικρινείς μπροστά στον καθρέφτη. Χρειάζεται από όλους πολύ και σκληρή αυτοκριτική. Χρειάζεται να υπερβούμε τον εαυτό μας σε πολλά θέματα κι αυτό είναι δύσκολο (ακόμη και ο αγώνας στη διεθνή διπλωματία είναι εξαιρετικά δύσκολος και θέλει στρατηγική και πρόβλεψη). Και χρειάζεται προετοιμασία για την επόμενη μέρα. Γιατί δεν αρκεί η πολιτική συμμαχία, χρειάζεται και η κοινωνική στήριξη. Ένα plan b για το τσουνάμι που το βλέπουμε να έρχεται. Μακάρι να αποτραπεί, αλλά έστω να προετοιμαστούμε γι’ αυτό. Με πρώτο “προαπαιτούμενο” την ενότητα. Με στόχο πάλι την ελπίδα. Την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.
