«Αν η λογοτεχνία ήταν κάτι σαν εμβόλιο, θα μπορούσε ίσως να προσφέρει ανοσία ή αυξημένη αντοχή στα σημερινά δεινά. Δεν είναι όμως. Περισσότερο μοιάζει με φάρμακο. Άρα μπορεί να προσφέρει ό,τι πρόσφερε πάντα, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε αναγνώστη. Γι’ αυτό και υπάρχουν διάφορα είδη λογοτεχνημάτων, σαν τα διάφορα φάρμακα για κάθε θεραπεία. Όπως λοιπόν δεν μπορώ να φανταστώ μια ομαδική «κούρα» με όμοιο ίαμα σε μια συγκεκριμένη εποχή ή συγκυρία, ανεξαρτήτως παθήσεως, έτσι δεν μπορώ να φανταστώ ένα μόνο λογοτεχνικό είδος ή μία μόνο λογοτεχνική τάση που θα ικανοποιούσε όλους γενικά τους αναγνώστες ειδικά σήμερα. Η λογοτεχνία έχει -και πρέπει πάντα να έχει -τη δυνατότητα να προσφέρει άλλοτε φυγή από την καθημερινότητα, άλλοτε εμβάθυνση στις εκφάνσεις της πραγματικής ζωής∙ άλλοτε παρηγορία ή ενθάρρυνση, άλλοτε κάθαρση ή προβληματισμό∙ να συμβάλλει στην αυτογνωσία και στην κατανόηση του άλλου, ή να αποκαλύπτει και να καταγγέλλει απαράδεκτα φαινόμενα ή κοινωνικές αδικίες– συχνά και όλα μαζί. Το ζήτημα είναι πόσοι αποζητούν σήμερα αυτά που μπορεί να προσφέρει. Αν είναι λίγοι, πρέπει ν’ αναρωτηθούμε αν το λάθος είναι δικό τους ή της παιδείας και αποτέλεσμα της αντιπνευματικής ατμόσφαιρας που επικρατεί στην εποχή μας».
Από τη σειρά συνεντεύξεων ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΡΩΤΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΑΝΤΑ στην Έλενα Αρτζανίδου
