Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Φουαγιέ «Αριστοτελείου»… καθισμένοι σε αναμμένα κάρβουνα.
Χρόνος: Κυριακή απόγευμα… με χιόνι και πολικό ψύχος, αλλά who cares?
Σκοπός: Να κάνει λίγο kite surf… πάνω στην ζωή του κι εγώ απλά να βλέπω.
Πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους που δεν ανήκουν πουθενά, που αρπάζουν τις ευκαιρίες με σθένος, που αναγνωρίζουν ενστικτωδώς τις παγίδες, που αναζητούν την ελευθερία σε πολλά διαφορετικά πράγματα και τελικά νικάνε τον χρόνο και την μιζέρια με ουσιαστικό ταλέντο. Εκείνος δεν έχει μόνο ένα ταλέντο, έστω κι αν η βασική φράση αυτοπροσδιορισμού του ξεκινά κάπως έτσι… «εγώ είμαι ένας ηθοποιός που τραγουδάει, ένας ηθοποιός που κάνει μόδα…». Θεοχάρης Ιωαννίδης. Δηλώνει γεννημένος ηθοποιός, διότι αυτή είναι η ψυχοθεραπεία του. Ξεσπάει μέσα από την γυμναστική και όχι από αυταρέσκεια. Στο μπάνιο τραγουδάει Mariah Carey και την μιμείται κιόλας. Σχιζοφρενής με τις αλλαγές που κάνουν τη ζωή του έντονη και μόνιμα υπερκινητικός, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν τον πειράζει καθόλου που για αρκετό καιρό φορούσε την ταμπέλα του «αγοριού που βγάζει την μπλούζα του». Ξέρει τους κανόνες του παιχνιδιού και δεν φλερτάρει με το «καβαλημένο καλάμι» ούτε με σφαίρες. Κυρίως ξέρει τι τον εξιτάρει και ψάχνει συνεχώς καινούριες εμπνεύσεις. Στα 29 του χρόνια τον επιλέγουν για θέσεις “κλειδί” στην σκηνή, στην τηλεόραση, στον χώρο του modeling… αλλά ο ίδιος μπορεί και διακρίνει ώριμα αυτό που τον γοητεύει τελικά. Μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου θα τον συναντάμε στο θέατρο “Αριστοτέλειον”, με αφορμή την παράσταση «Μέρες Ραδιοφώνου» του Μάκη Δελαπόρτα και θα ανακαλύπτουμε μία μία τις ξεχωριστές πτυχές του πάνω στο σανίδι. Υποδύεται, ερμηνεύει, ψυχαγωγεί και μας θυμίζει μαζί με ένα εξαιρετικό μουσικό-θεατρικό team το ραδιόφωνο από το 1938 έως το 1990. Όταν ο Μάκης Δελαπόρτας του τηλεφώνησε ξαφνιάστηκε. «Εγώ επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα έξω δεν είχα καμία σχέση με τα τραγούδια του 40, του 50, του 60. Είχα πλήρη μεσάνυχτα. Για μένα λοιπόν είναι ένα μάθημα όλο αυτό, γι’ αυτό και είπα κατευθείαν ναι. Θα δείτε 50 χρόνια ραδιόφωνο. Είμαστε εκφωνητές ραδιοφώνου της κάθε εποχής με κωμικά στοιχεία και με κάποια τραγούδια ορόσημο. Δεν προσπαθούμε να μιμηθούμε εκφωνητές ραδιοφώνων, αλλά προσπαθούμε να δώσουμε τη λογική, το πνεύμα, την εκφορά του λόγου από τη δική μας σκοπιά. Θέλουμε ο κόσμος να θυμηθεί και να γελάσει» μου λέει ο Χάρης, επισημαίνοντας πως αυτή η παράσταση σηκώνει κάλλιστα ποτό και τσιγάρο.
Λίγο ρομάντζο από «Μέρες Ραδιοφώνου» και η ωμή του αλήθεια στο πλάι.
«Έλα μου… κοπέλα μου…», «Ας ερχόσουν για λίγο… μοναχά για ένα βράδυ…» και κάμποσα ακόμα κομμάτια που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς στα παλαιότερα ραδιοφωνικά χρόνια παντρεύονται επί σκηνής με εκφωνήσεις, σκετσάκια κι έναν άκρατο ρομαντισμό από τις εποχές που κάποιοι ζήσαμε και κάποιοι απλά έχουμε ακούσει. Αν και ο λεπτός και ευγενής ρομαντισμός ανήκει στις αισθήσεις που λατρεύει ο Χάρης στην συγκεκριμένη παράσταση δεν θα ‘θελε σε καμία περίπτωση να αφήσει το σήμερα και να ζήσει στο τότε. «Μ’ αρέσει η εποχή μου. Δεν θα ήθελα να ζω σε κάποιο κομμάτι του παρελθόντος εκείνου. Μ’ αρέσει και το ωμό… μέσα στον ρομαντισμό. Το έχω ανάγκη το ωμό. Θέλω να μου πουν τα πράγματα όπως είναι και μετά ας τα πλάσω εγώ ρομαντικά όπως θέλω στο μυαλό μου» μου εξηγεί. Το πιο ωμό και ειλικρινές που είπε τον τελευταίο καιρό; «Δεν σε γουστάρω». Επιμένει ότι δεν το λέμε συχνά οι άνθρωποι κι εγώ επιμένω πως δεν το λέμε γιατί δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Εκείνος πάντως όταν κάτι δεν το θέλει ή δεν του αρέσει θα το εξωτερικεύσει αμέσως. «Αν δεν μου αρέσει κάτι, αν με νευριάσει κάτι, αν με προσβάλλει κάτι θα το δείξω. Νευριάζω με το θράσος και με τα ψέματα. Η παραποίηση της αλήθειας στα πλαίσια της δουλειάς δεν με εκνευρίζει, γιατί ξέρω ότι είναι μέρος του παιχνιδιού, αλλά σε προσωπικό επίπεδο με πειράζει πολύ. Όταν μου λένε “βαριέμαι”… πεθαίνω. Άστο μην το λες… έλα να περάσουμε καλά». Αυτή είναι η λογική του. Όσο για την τρέλα του; Υποκριτική. «Δίνω στον εαυτό μου την ευκαιρία να ξεδίνω με το σώμα μου, τη φωνή μου, τη ψυχή μου. Δεν μπορώ να το κάνω σε άλλη δουλειά αυτό. Εγώ νιώθω ότι μπορώ να πάω οπουδήποτε και να κάνω οτιδήποτε» μου λέει και σκεφτείτε πως ήταν δρομολογημένος για να πάει στο διπλωματικό σώμα, αλλά ήδη από το τρίτο έτος της νομικής είχε αρχίσει να του γυρίζει το μάτι. «Σε σχέση με τη δική μου δουλειά που δεν έχεις όρια… η νομική έμοιαζε με μονόδρομο. Ηθοποιός. Αυτή είναι η λόξα μου. Αυτό είναι το πρόβλημα μου. Γενικά οι ηθοποιοί είμαστε πολύ προβληματικοί άνθρωποι νομίζω» παραδέχεται και με βάζει στο δικό του τρυπάκι, εκείνο της ανισορροπίας. «Ψάχνεις την ισορροπία σου μέσα από τη δουλειά, όχι ότι υπάρχει περίπτωση να την βρεις, οπότε πορεύεσαι με αυτό». Ο ίδιος πορεύεται τα τελευταία χρόνια με μπροστάρη το ένστικτο του και μπούσουλα τα θέλω του. Μέχρι να φτάσει εδώ; «Προσπάθησαν να με πείσουν τόσα χρόνια που είμαι εδώ ότι πρέπει να κάνεις mainstream πράγματα για να καθιερωθείς και μετά να κάνεις ότι γουστάρεις. Εγώ πάντα διαφωνούσα με αυτό και γι’ αυτό πάντα παλαντζάριζα. Αισθάνθηκα καταπίεση, γιατί δεν ήθελα ποτέ να προσβάλλω ανθρώπους που είναι πολλά χρόνια στον χώρο. Εμένα όμως η γνώμη τους δεν μου έλεγε τίποτα. Δεν έχω συγκεκριμένη πορεία μέχρι τώρα. Από δω και πέρα νιώθω ότι ξέρω τι κάνω». Σε κομβικό σημείο πλέον και με πληθώρα αξιώσεων δέχεται πως κάποια στάδια όφειλε να τα περάσει, γιατί μπορεί να τον έβγαλαν πολλές φορές από την ροή του, αλλά τον έκαναν πολύ δυνατό. Κι όταν θέλει να διαπιστώσει τι βλέπουν οι άλλοι σ’ εκείνον… απλά παρατηρεί τους ανθρώπους, τους χαζεύει, τους κοιτάζει στα μάτια, αλλά τον εαυτό του δεν τον δείχνει στον καθένα εύκολα. «Θα μου άρεσε όμως να βλέπουν την ευαισθησία μου, η οποία σημαίνει και νεύρα πολλές φορές» καταλήγει. Εγώ είδα στον Θεοχάρη Ιωαννίδη έναν άνθρωπο με όραμα και μια βαθιά ελεύθερη προσωπικότητα. Ίσως γιατί μοιράστηκε μαζί μου τα πετάγματά του. Εκτός από το κολύμπι, τη γυμναστική και την γιόγκα… αριβάρει στους αιθέρες ξεκινώντας από την επιφάνεια της θάλασσας. Kite surf. «Απλά αισθάνεσαι ότι πετάς. Το ότι πετάω για μένα εκφράζει το άπειρο. Έχω τάσεις φυγής γενικά. Με το που τελειώσουν οι “Μέρες ραδιοφώνου” θα πάω για εφτά μέρες στο Cape Τown για μια δουλειά που έχει να κάνει με μόδα, θα πάω για λίγο στο Λονδίνο, θα πάω να συζητήσω για άλλη μια δουλειά στο Λος Άντζελες». Σίγουρα οι μπαταρίες του είναι πολύ φορτισμένες. Σίγουρα τα όνειρα του δεν έχουν σύνορα.
Τα reunion της κατάχρησης, η μπιρίμπα με τσαμπουκά και το cinema του.
Εννιά άτομα παρέα. Κάποιοι στην Αθήνα, μερικοί στο Λονδίνο, άλλοι στο Λος Άντζελες. Όλοι παλιοί γνώριμοι από την σχολή της Νέας Υόρκης με αντικείμενο τη σκηνοθεσία και την υποκριτική. Κάθε φορά που συναντιούνται κλείνονται στο δικό τους σύννεφο. «Πίνουμε, πίνουμε, πίνουμε… πάρα πολύ και κάνουμε κουλά πράγματα… ασκήσεις που κάναμε στην σχολή, αυτοσχεδιασμούς, πολύ σινεμά, μαλώνουμε πάρα πολύ». Εδώ βλέπω το βλέμμα του Χάρη τέρμα χαρούμενο, τέρμα γεμάτο. Άλλωστε οι δυνατές παρέες έχουν τους δικούς τους κώδικες. Συζητώντας για το νόμο της τεκίλας -«πιες όσο αντέχεις»- θυμήθηκα τα δύο λίτρα ορού πέρυσι στο νοσοκομείο από τεκιλο-μεθύσι και τα άλλα δύο πρόπερσι επίσης. Εκείνος άνετα θα γινόταν το μοντέλο της Jose Cuervo ή του Lucky Strike ή της Mustang ή του πιο αισθησιακού γυναικείου αρώματος. Πιο εύκολα όμως θα γινόταν ένα καλό πιόνι. «Θα ήθελα να είμαι καλό πιόνι ανθρώπων που να μπορούν να με χρησιμοποιούν σαν καλό όχημα. Εγώ θα με χρησιμοποιούσα αλλιώς. Θα με τσαλάκωνα περισσότερο» μου εξομολογείται. Σαν εικόνα θα έκανε τον εαυτό του κάτι πιο άγριο και πιο σχιζοφρενικό που δεν έχει απαραίτητα λογική. Κάπου εδώ συνειδητοποίησα ότι μου άλλαξε μεμιάς την αντίληψη που είχα για την λέξη ”πιόνι”. Όχι… δεν είναι η θέση στην οποία βρίσκεσαι και σε εκμεταλλεύονται και σε ξεζουμίζουν. Είναι η θέση που σε κινούν μέχρι εκεί που μπορείς να φτάσεις, μέχρι το σημείο που σου αξίζει να αναδειχθείς και να αναδυθείς μέσα από τα ταλέντα σου. «Πάντα σκέφτομαι τί θα έκανα, πώς θα με σκηνοθετούσα». Σίγουρα θα ήθελε να γίνει ο αγαπημένος ηθοποιός του Tim Barton σε dark φόντο. Σίγουρα θα κάνει τον κινηματογράφο που ονειρεύεται και μάλιστα πίσω από τις κάμερες σε ρόλο σκηνοθέτη. «Δεν είμαι έτοιμος ακόμα για να κάνω ταινία. Πρέπει να μαζέψω ακόμα πολλές εμπειρίες. Είναι πολλά τα ευκολάκια που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας και θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω, αλλά δεν το κάνω. Θα ήταν πολύ εύκολο να πάω πέρυσι και φέτος στο “Dancing with the stars” και στο “Your face sounds familiar” αλλά είπα όχι γιατί το έχω ζήσει με το “Just the two of us”, το έχω περάσει. Άμα το κάνεις μια φορά, γιατί να το ξανακάνεις»; Στην τηλεόραση θα τον κρατούσε ένα καλό σενάριο ή ένα διεστραμμένο concept, ώστε να παρουσιάσει κάτι extreme και ξεχωριστό. «Δε θα ‘θελα να είμαι σε μια εκπομπή που να μαγειρεύω και μετά να έχει ζώδια. Τα συμπαθώ όλ’ αυτά και χαίρομαι που υπάρχουν και έχω πάει και σε τέτοιες εκπομπές, γιατί αυτό γουστάρει ο κόσμος -ή νομίζει ότι γουστάρει-απλά εγώ δεν θέλω να το κάνω». Και μην νομίζετε ότι επιδιώκει να προκαλέσει σκάνδαλο. Ο Χάρης δεν είναι από αυτούς τους τύπους. Απλά επιδιώκει όλα στη ζωή του να είναι έντονα. Ακόμη και μια παρτίδα μπιρίμπας με την μαμά του. «Κερδίζει πάντα και είμαι πολύ κακός στην μπιρίμπα… γιατί είμαι bad looser» μου λέει. Μαλώνει κανονικά, κρατάει μούτρα, μετά χρειάζεται πάντα μια συγνώμη, αλλά το τελετουργικό και τα περίτεχνα μπιριμπάκια στοιβαγμένα στη σειρά δεν βλέπω να σταματούν άμεσα. Και ο μπαμπάς; «Ο μπαμπάς μου κάνει καταπληκτικά μασάζ, γιατί ψάχνεται με αυτά πολύ και φτιάχνουμε και πολλά puzzle μαζί. Γενικά με τους γονείς μου έχουμε απόλυτη επικοινωνία και καμία». Δεν μου έκανε εντύπωση, αλλά ρώτησα γιατί. «Γιατί πάντα με ρωτούν κάτι που έχει να κάνει με τη ζωή μου και τη δουλειά μου και πάντα περνάω σε άλλο θέμα». Όχι γιατί δεν τους το επιτρέπει, αλλά γιατί ακόμα δεν ξέρει που πάει και τι κάνει και δεν θέλει να υποκρίνεται στους δικούς του ανθρώπους. «Ξέρω τι θέλω, μα δεν ξέρω που πάει όλο αυτό. Μ’ αρέσει να μένω στα απλά καθημερινά». Η καθημερινότητα του όταν μπαίνει στο παιχνίδι και η αδερφή του η Χρύσα… θυμίζει αστυνομική περιπέτεια. «Θυμάμαι πάντα να μαλώνουμε. Έχω φάει κι ένα σκαμπό στο κεφάλι. Συνήθως κάνουμε παράνομα πράγματα». Τον έπιασα να γελάει όταν έφερε στο νου του τους δυο τους στο αμάξι να προκαλούν τους αστυνομικούς με λίγο γκάζι παραπάνω και μετά να χώνονται σε στενά όπως στις ταινίες.
Οι διακοπές, οι μουσικές κι φόβος για το θάνατο… σκέτη απόλαυση.
Δουλεύει συνεχώς και δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του με πατημένο το pause. «Αν σταματήσει αυτό; Είμαι μόνος μου με τον εαυτό μου. Πα πα πα πα πα. Δύσκολο. Αν με στείλεις διακοπές πέντε μέρες, όπου δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις και απλά να ξεκουραστείς εγώ θα πάθω κάτι. Δεν μπορώ». Αυτή η ανάγκη για όλο και περισσότερα πράγματα που εκείνος την αποκαλεί ζωή κι εμείς σχιζοφρένεια… τον οδηγεί συχνά στις μουσικές. Πρόσφατα κυκλοφόρησε δύο singles, μια μπαλάντα κι ένα ροκάκι –λόγια του Χάρη- με ελληνικό στίχο. Τι κρύβεται όμως πίσω από τα προφανή; «Εγώ μεγάλωσα goth-άς, μετά έγινα ένα κακέκτυπο της pop με το οποίο γελούσα πάρα πολύ, αλλά έπρεπε να το ζήσω. Κάποιοι μου είπαν ότι μου πάει πολύ και ότι αυτή είναι η “οδός”, αλλά μετά είδα ότι δεν μου πάει, ότι είναι πολύ γελοίο και το άλλαξα. Οι γονείς μου ήταν χατζιδακικοί, άκουγαν Θεοδωράκη. Με την αδερφή μου ακούγαμε πολύ μαύρη μουσική» συνεχίζει. Καταλήξαμε έπειτα να μιλάμε για τους Black Sabbath και την μαυρίλα τους, για τους Placebo και το νέο τους album που ανήκουν στα αγαπημένα του. Και παρά το γεγονός ότι έχει μουσικές σπουδές… δεν τολμά να καταπιαστεί με τις νότες. «Γράφω μόνο στίχο. Παίζω κιθάρα και πιάνο, αν και τα όργανα που έπαιζα ήταν πάντα παραδοσιακά. Έπαιζα πέντε χρόνια κανονάκι. Ήμουνα και drummer. Έχω κάνει και βυζαντινή μουσική, έχω κάνει και κλασική». Εδώ ζαλίστικα. Τόσα πολλά. Τόσα πολλά. Και τόσο καλά. Ηθοποιός-τραγουδοποιός δεν θα μπορούσε να είναι με τίποτα όμως κι αυτό δεν φαίνεται να το διαπραγματεύεται. Ούτε τους ρόλους του διαπραγματεύεται. «Δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα ‘κανα σε ρόλο. Με τρελαίνει αυτό». Στην ζωή του αισθάνεται ηθικός, αλλά η λέξη που λύνει κάθε απορία είναι αυτή: «Κωλώνω»! «Φοβάμαι να κάνω ναρκωτικά. Φοβάμαι μην εθιστώ και φοβάμαι μήπως κάτι πάθω. Φοβάμαι ακόμα το θάνατο τον δικό μου και των δικών μου προσώπων» υπογραμμίζει και μου διηγείται την πρόσφατη εμπειρία του διαβάζοντας το βιβλίο “Στα χρόνια του Επίκουρου. Ξεπερνώντας το φόβο για το θάνατο” που του χάρισε ο πατέρας του. «Ανακάλυψα ότι πρέπει να χωνέψω ακόμα πολλά πράγματα» μου λέει. Εσείς χωνέψτε ότι ο Θεοχάρης Ιωαννίδης δεν είναι ο κλασικός σφίχτης που στήνεται στον καθρέφτη να μοστράρει τον δικέφαλό του. «Τι νόημα έχει αυτό όταν μπορείς να κάνεις άλλα πράγματα που ανοίγουνε και το πνεύμα σου»; Τον καφέ του πάντως τον πίνει με τον κουβά και χωρίς σταλιά ζάχαρη, αλλά όταν αποφασίσει να κάνει κατάχρηση… τότε δεν μένει τίποτε όρθιο.
Backstage (αντί επιλόγου)
Δεν καταφέραμε ποτέ να βγάλουμε μια κοινή φωτογραφία. Αδέξιος αυτός. Αδέξια εγώ. Μείναμε να γελάμε και να γελάμε και να γελάμε… γιατί τελικά στις συναντήσεις με freestyle άτομα που η ροκιά τους δεν έχει πυθμένα, σημασία έχουν οι στιγμές κι όχι η ανάμνησή τους.
Info:
“ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ”
του Μάκη Δελαπόρτα
στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ
(Εθνικής Αμύνης 2, τηλ. 2310 262051)
Ημέρες παραστάσεων:
Τετάρτη έως Κυριακή
Στη νοσταλγική αυτή διαδρομή ονείρων κι αναμνήσεων θα μας συντροφεύσουν οι: Ελένη Δήμου, Παναγιώτης Πετράκης, Θεοχάρης Ιωαννίδης και η Άριελ Κωνσταντινίδη. Συμμετέχει ο Μάκης Δελαπόρτας.
Μαζί τους οι: Ευδοκία Μωϊσίδου και Σταύρος Σαλαμπασόπουλος.
Κείμενα: Μάκης Δελαπόρτας, Στέλιος Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία: Μάκης Δελαπόρτας
Ενορχήστρωση: Γιώργος Παγιάτης
Χορογραφίες: Κρίστης Κουπάτος
Κοστούμια: Έλενα Παπανικολάου
Ήχος: Άκης Γκολφίδης
TIMEΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
18 € ΚΑΝΟΝΙΚΟ
15 € ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ-ΑΝΕΡΓΩΝ
