Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Στο σανίδι του Αυλαία τα βήματα δε σωπαίνουν ποτέ. Στη φιλόξενη σκηνή του όλο και αφήνουν το κέρασμα τους στο κοινό δεδομένα και υπό εξερεύνηση μονοπάτια του νου και της ψυχής.
Με τις βαριές υπογραφές του Προέδρου Δημήτρη Μητσόπουλου και του Καλλιτεχνικού Διευθυντή Θωμά Χαρέλα, ο ηθοποιός Πέρης Μιχαηλίδης άνοιξε το χείμαρρό του στους δημοσιογράφους και έδωσε τις πιο πυκνές και όμορφες απαντήσεις πριν καν τεθούν τα ερωτήματα.
Δεν είναι η πρώτη του αναμέτρηση με τον μονόλογο, ξεκαθάρισε, καθώς όπως διαπίστωσε κάθε δέκα χρόνια επιστέφει στα μοναχικά έργα. Όπως εκείνη την πρώτη φορά του 1993 με τα Κοστούμια του Χαρρυ.
«Φεύγω και επιστρέφω αέναα στη Θεσσαλονίκη» εμπιστεύτηκε χαρακτηριστικά στα τραπεζάκια των ειδικών επί των πολιτιστικών με τα περίεργα μάτια. Καταγγέλλει και παραπονιέται χωρίς να είναι διακριτά τα όρια, ότι με το Μπετόν «θέλει να κάνει σήμα στα χρόνια τα σακάτικα, απέναντι στην ισοπεδωτική πνευματικότητα και τον λαϊκισμό» που κρύβεται πίσω από το αυθαίρετο του-αυτό που θέλει ο κόσμος-.
Το Μπετόν είναι οι λέξεις, οι φράσεις, και οι περιοχές που απαντούν στην οικογενειακή εξαθλίωση, την ανέχεια και στο ανταποδοτικό των σχέσεων με βάση το χρήμα, εξηγεί ο Πέρης Μιχαηλίδης. Ενώ δε φοβήθηκε να δείξει αυστηρότητα για τα στενά περιθώρια που έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι να τοποθετηθούν απέναντι στην κουλτούρα που θέλει να σφραγίζονται θεατρικοί χώροι και τα studios να κατηγορούνται ως εκσυγχρονισμένα πορνεία.
«Οι 200 σελίδες που έγιναν μιας ώρας παράσταση, με σαρδόνιο χιούμορ, έως και βιτριολικό, απόλυτα εύληπτο, κατανοητό και κοινωνήσιμο στο ευρύ κοινό. Ανάχωμα στον λαϊκισμό που θέλει τα πάντα να διατιμώνται. Με κατάθλιψη που πνίγεται στα γέλια όταν κοντά στα ξημερώματα φυλλομετράω τις σελίδες του» έκλεισε τον δικό του αυθόρμητο μονόλογο ο ερμηνευτής.
Το Beton7 παρουσιάζει το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, Μπετόν, σε μετάφραση του Αλέξανδρου Ίσαρη. Ερμηνεύει ο Πέρης Μιχαηλίδης.
Μπετόν: ένας φιλοσοφικός μονόλογος έντονα αυτοβιογραφικός με χιουμοριστική τραγικότητα, κι ένας διαλογισμός πάνω στην ύπαρξη και το θάνατο. Μια ουσιαστική εξομολόγηση και μια συνεχής προσπάθεια επανάστασης ενός ήρωα που συγκρούεται μ’ έναν κόσμο που μισεί και αγαπά ταυτόχρονα. Μια παράσταση βασισμένη σε αποσπάσματα από το πεζογράφημα του Τόμας Μπέρνχαρντ “Μπετόν”.
Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης, Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρία Γίτσα, Video –φωτογράφιση: Νικόλας Σταυρόπουλος, Συνεργάστηκε η Αγγελική Γκαλμπένη, Ερμηνεύει ο Πέρης Μιχαηλίδης
Τα πεζογραφήματα και τα θεατρικά έργα του Τόμας Μπέρνχαρντ, είναι ιστορίες αρρώστων που κινούνται στα όρια της τρέλας και της αυτοκαταστροφής, καθώς πορεύονται προς το θάνατο. Η ζωή είναι θανατηφόρα αρρώστια και συνεπώς δεν έχει νόημα, ούτε ελπίδα. Είναι τραγική, όπως ταυτόχρονα είναι και γελοία. Όποιος το συνειδητοποιεί αυτό, νιώθει διπλά μόνος: από τη μία είναι αποκλεισμένος από την υποκριτική, αξιολύπητη κοινωνία, που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος και την εξουσία κι από την άλλη είναι εγκλωβισμένος στο εγώ του, που δεν είναι σε θέση να του δώσει καμίαν απάντηση. Οι ήρωες του Μπέρνχαρντ απαιτούν την τελειότητα, γι’ αυτό και είναι εκ των προτέρων καταδικασμένοι να αποτύχουν.
19-23 και 26-30 Μαρτίου 2014 στο Θέατρο Αυλαία, Διάρκεια: 55′, Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00. Κανονικό 15€, Φοιτητικό-Ανέργων 10€.
Με σκέψεις και μειδιάματα άφησε τους δημοσιογράφους ο Πέρης Μιχαηλίδης λέγοντας αγαπημένο τσιτάτο με ταυτότητα Παζολίνι «Θάνατος είναι να μη γίνομαι κατανοητός» Αυτό είναι το μόνο που ζήτησε άλλωστε, για όσο θα μονολογεί στην πόλη μας.
