Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς
με τον Δημήτρη Πετρίδη
“Και ο δολοφόνος είναι…”, ξεκινάει να λέει ο πρωταγωνιστής μετά από 3,5 κινηματογραφικές ώρες και τότε κάποιος κομπάρσος τον διακόπτει.
“Γεννήθηκα πριν από 53 χρόνια σ’ ένα μικρό χωριό της Αχαΐας. Ο πατέρας μου ήταν βοσκός κι ως εκ τούτου από πολύ μικρός συναναστρεφόμουνα με ζώα- ανθρώπινα ή μη. Μια φορά, στην τετάρτη δημοτικού, είχα πάει αδιάβαστος στη γεωγραφία- η δασκάλα μου ζήτησε να πω ένα διάσημο ποτάμι της Ελλάδας κι εγώ απάντησα “η Πίνδος”- και ο πατέρας μου, για να με τιμωρήσει, αλλά πάντα στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης, επιχείρησε να δημιουργήσει ένα ποτάμι αίματος που ξεκινούσε από το λαιμό μου και η εκβολή του βρισκόταν 4 οικοδομικά τετράγωνα μακριά. Μερικές μέρες…”
“Ε, κομπάρσε!”, πετιέται εξαγριωμένος ο πρωταγωνιστής. “Τι νομίζεις ότι κάνεις; Ετοιμαζόμουνα ν’ ανακοινώσω τον…”
“Με λένε Σούλα κι έχω πρόβλημα στα ούλα”, ακούγεται η βροντώδης φωνή μιας γυναίκας που υπερκαλύπτει τα λεγόμενα του πρωταγωνιστή.
Το γνωρίζετε και οι ίδιοι: λίγο πριν την (κινηματογραφική ή μυθιστορηματική) κορύφωση, παρεμβάλλεται κάποιος άωρος μονόλογος ή ένα παντελώς άσχετο επεισόδιο που ως μοναδικό στόχο έχουν την παράταση της αγωνίας του θεατή ή του αναγνώστη.
Αυτή η διαδεδομένη μέθοδος εφαρμόζεται σε πάμπολλους τομείς. Ακόμα και στ’ αθλητικά. Να, ας πούμε…
- Στη Euroleague του μπάσκετ διεξήχθη το τριήμερο 11-13/5 το final-4, με τη συμμετοχή των δύο κορυφαίων ελληνικών ομάδων. Ο Παναθηναϊκός ταξίδευε στην Κωνσταντινούπολη με μοναδικό στόχο την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής για έβδομη φορά στην ιστορία του, ενώ ο Ολυμπιακός για να στείλει στο πληρέστερο φρενοκομείο τους γκουρού των προγνωστικών, που ισχυρίζονταν πως πιθανότερο είναι να σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση με τη συμμετοχή 5 κομμάτων στην Ελλάδα, παρά να στεφτεί πρωταθλήτρια η ομάδα του Πειραιά. Αντίπαλοι των «δικών» μας ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί της διοργάνωσης από τη Ρωσία- η ΤΣΣΚΑ, που έπαιζε στον ημιτελικό με τον ΠΑΟ- και η ισχυρότατη, στα χαρτιά, Μπαρτσελόνα (στον έτερο ημιτελικό αντιμετώπιζε τον Ολυμπιακό). Θεωρητικά η ΤΣΣΚΑ θα θύμιζε στον Παναθηναϊκό πως οι εφιάλτες καμιά φορά μπορούν να έχουν πορτοκαλί απόχρωση, ενώ η Μπαρτσελόνα θα σφαλιάριζε τόσο δυνατά το μπασκετικό πρόσωπο του Ολυμπιακού που το παρατσούκλι του θα μετατρεπόταν σε «ακέφαλος Θρύλος». Όμως, όταν πάτησαν στο παρκέ οι παίκτες…
- Στο τένις είχαμε το χωμάτινο master της Μαδρίτης. Πηγή γκρίνιας αποτέλεσε το μπλε χώμα που τοποθετήθηκε στα courts, αντί για το κλασικό κόκκινο. Όχι άδικα: ακόμα και μέσω τηλεόρασης ήταν πασιφανές πως η επιφάνεια ταίριαζε περισσότερο σε παγοδρόμιο παρά σε γήπεδο τένις. Οι αθλητές γλιστρούσαν συνεχώς κι αδυνατούσαν να χτυπήσουν τη μπάλα όπως ήθελαν (“προσπαθούσα απλώς να στέλνω το μπαλάκι στην απέναντι πλευρά μπας και κάνει λάθος ο αντίπαλός μου”, είπε ο, αποκλεισμένος από την οχτάδα, Τζόκοβιτς), ενώ το μόνο εμφανές του πλεονέκτημα ήταν η όμορφη εικόνα του. Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, όμως, ο άνθρωπος που- παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα- φανερώνει εδώ και χρόνια την ένδεια της ελληνικής γλώσσας, μιας και δεν υπάρχει επαρκής αριθμός κοσμητικών επιθέτων για να τον χαρακτηρίσουν, ο Ρότζερ Φέντερερ, κατάφερε να κερδίσει το τέταρτο φετινό του τουρνουά και να «ρίξει» το Ράφα Ναδάλ από το νο2 της παγκόσμιας κατάταξης. Πλέον, η επιστροφή στην κορυφή της ATP δε φαντάζει μακρινό, λεκτικό όνειρο για τον Ελβετό- είναι πιο κοντά από ποτέ…
- …όταν πάτησαν το παρκέ οι παίκτες, φάνηκε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα ξυπνητήρι τελευταίας τεχνολογίας στον πάγκο των Ρώσων για να ξυπνάει το, συμπαθή, Γιόνας Καζλάουσκας όταν κοιμάται κατά τη διάρκεια των αγώνων: ο μαέστρος Ομπράντοβιτς του απέδειξε εμπράκτως ότι οι ανθρώπινοι ναυτικοί κόμποι υφίστανται, τον έδεσε, αλλά ο μέγιστος Κιριλένκο, η διαιτησία, το κάκιστο παιχνίδι των Διαμαντίδη- Μπατίστ και οι αυτοκτονικές τάσεις του ΠΑΟ φρόντισαν να τον λύσουν. Η ΤΣΣΚΑ, μετά κόπων και βασάνων, πέρασε στον τελικό. Στο δεύτερο, χρονικά, παιχνίδι, ο Ολυμπιακός, καθοδηγούμενος από τον σπουδαίο αρχηγό του, το Σπανούλη, κι εκμεταλλευόμενος την αδυναμία, λόγω τραυματισμού, του Ναβάρο να βάλει τα μεγάλα σουτ που συνήθως βάζει, έριξε στο καναβάτσο τη Μπάρτσα. Μετά τη λήξη του αγώνα, σε μια εικόνα που μαρτυρά το ήθος και το ποιόν του κ. Ίβκοβιτς, ο Σέρβος προπονητής του Ολυμπιακού εθεάθη να επιστρέφει τα κλειδιά της ομάδος της Καταλονίας στον, κομματάκι ανεπαρκή για τέτοια ματς, Πασκουάλ. Το ζευγάρι του τελικού είχε κλείσει: ΤΣΣΚΑ- Ολυμπιακός. Πολλοί αθλητικοί συντάκτες του πράσινου στρατοπέδου άρχισαν ν’ αναρωτιούνται αν η έκφραση «δώσε πόνο» είναι δόκιμη και αν δύναται να χρησιμοποιηθεί για να προλογίσουν το ματς, φανερώνοντας, έτσι, τις λιγοστές ελπίδες του Ολυμπιακού για να στεφτεί πρωταθλητής. Και, πράγματι…
- Στη Φόρμουλα 1 και το grand- prix της Βαρκελώνης, ο Παστόρ Μαλντονάντο με Williams έγινε ο 5ος νικητής, με πέμπτη διαφορετική ομάδα που κερδίζει έναν από τους φετινούς αγώνες, στο πιο αμφίρροπο πρωτάθλημα των τελευταίων ετών. Ο Αλόνσο με την αναβαθμισμένη Φεράρι του έμοιαζε ως το απόλυτο φαβορί, όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο από τη Βενεζουέλα. Εκπληκτικός, για ακόμα μία φορά, ο 3ος Ραικόνεν, ενώ Μπάτον, Φέτελ, Γουέμπερ και, όπως πάντα, Μάσα, απογοήτευσαν με στυλ.
- …πράγματι η ΤΣΣΚΑ για 3, σχεδόν, περιόδους μετέτρεψε τη ρακέτα της σε ναρκοθετημένη περιοχή και τον Ολυμπιακό σε σάκο του μποξ: τα ψηλά κορμιά των Ρώσων σκέπαζαν το καλάθι, οι παίκτες του Ίβκοβιτς έγιναν οι καλύτεροι φίλοι του σταγονόμετρου, καθώς σκόραραν μόνο με αυτό (με μακρινά, κυρίως, σουτ), ενώ στην επίθεση το κρεσέντο του Τεόντοσιτς έξω από τα 6,75 έφερε τη διαφορά σταθερά πάνω από τους δέκα πόντους. Ο αρχικός ενθουσιασμός της συμμετοχής στον τελικό είχε δώσει τη θέση του στην κατήφεια και τα παρατεταμένα ξεφυσήματα απογοήτευσης. Αλλά όταν ξεκίνησε το τέταρτο δεκάλεπτο…
- Στα μαγευτικά- τόσο από άποψη ποιότητας, όσο και θεάματος- playoffs της Superleague κάποιοι έπαιξαν με κάποιους άλλους. Μερικοί νίκησαν, άλλοι έχασαν.
- …το τέταρτο δεκάλεπτο, καταργήθηκε η λογική: ο Ολυμπιακός, με μπροστάρηδες τους πιτσιρικάδες του, άρχισε να πυροβολεί μετά μανίας έξω από τη γραμμή του τριπόντου, ο Παπανικολάου θύμισε Κιριλένκο κι έκανε τα πάντα τέλεια σε άμυνα κι επίθεση, ο Πρίντεζης με αλλεπάλληλα χουκ «διόρθωσε» το ανεξήγητο «0» που αναγραφόταν στους πόντους του, ο Καζλάουσκας, ως συνήθως, θεώρησε πως η πιο ενδεδειγμένη ώρα για πνευματική ξεκούραση είναι το τελευταίο πεντάλεπτο ενός αγώνα μπάσκετ και παραδόθηκε στις αγκάλες του Μορφέα, ο Ιβκοβιτς «κυλίστηκε» γι’ ακόμη μία φορά στην παραδοξότητα της φράσης “γάτος με πέταλα” και το ματς έφτασε στον πόντο (61-60). Ο Σισκάουσκας πίστεψε πως η επαφή μπάλας και σίδερου είναι η ιδεατή, έστειλε δύο βολές στη στεφάνη και ο κορυφαίος- τη φετινή σεζόν- παίχτης τη Euroleague μαζί με τον Κιριλένκο, ο Βασίλης Σπανούλης, ξεκίνησε την τελευταία επίθεση με στόχο την απόλυτη, απίστευτη, ηδονική ανατροπή- από την κόλαση του -19, στον παράδεισο του +1. Διέσχισε το γήπεδο, διείσδυσε στη ρακέτα, και όταν όλες οι αμυντικές βοήθειες έκλεισαν πάνω του, πάσαρε στον αμαρκάριστο Πρίντεζη. Εκεί, ο Γιώργος έβαλε το καλάθι της ζωής του και οι φωνητικές χορδές όλων των «υγειών» φιλάθλων πλήρωσαν το τίμημα του μεγαλείου του αθλητισμού:
“ΝΑΙ ΡΕ Π***Η! Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ”.
Ύστερα, βραχνιασμένοι αλλά ευτυχείς, δήλωσαν:
“Δε γίνονται αυτά”.
Όντως.
Δε γίνονται αυτά.
