Της Βίκης Νάκου / Αντιπρόεδρος των Εργαζομένων στο Δήμο Θεσσαλονίκης και μέλος της Π.Ε. της Νέας Δημοκρατίας.
Θυμάμαι τις ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες. Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ και μεσημέρι Κυριακής στην ΥΕΝΕΔ. Μια οικογενειακή διασκέδαση. Μοναδική. Μαζεμένοι όλοι να παρακολουθήσουμε ανθρώπους που μετείχαν στην καθημερινότητα της ζωής μας. Στο κυριακάτικο τραπέζι. Άνθρωποι που πλούτισαν τον λαϊκό μας πολιτισμό και μέχρι σήμερα μας δημιουργούν μια μυσταγωγική σχέση με το παρελθόν αλλά και με τις αξίες του.
Από αυτό το παρελθόν με τα Θεατρικά Μπουλούκια, το Μουσικό Θέατρο, την Επιθεώρηση και το Τραγούδι ξεπηδά η” Βασίλισσα της Νύχτας”, η Ζωζώ Σαπουντζάκη.
Από κείνες τις μακρυνές εποχές λίγο μετά τον πόλεμο, εδώ στη Θεσσαλονίκη,στο Στρατιωτικό Θέατρο κάνουν το ντεπούτο τους τα “Σαπουντζάκια”. Δύο όμορφα έφηβα κοριτσάκια με ταλέντο και φωνή περίσσια. Με όμορφα πρόσωπα. Χαριτωμένα. Σε κείνη την αχλή του εμφυλίου που ξεκινούσε και της Γερμανικής Κατοχής που εξέλιπεν.
Στη Θεσσαλονίκη, που είχε απωλέσει σχεδόν όλο της το Εβραϊκό Πληθυσμό και πολλούς ανθρώπους από την πείνα και την εξαθλίωση. Στη Θεσσαλονίκη, που ακόμα τα καφέ Σαντάν και Αμάν διατηρούνται μαζί με τα υπέροχα ζαχαροπλαστεία της και τις βόλτες στο κυνήγι του πρίγκιπα ή της ωραίας, στο νυφοπάζαρο της περατζάδας στην παραλία.
Στις πενιές του Τσιτσάνη και στα μικρά Ευρωπαϊκά μπαράκια για τους πιό προχωρημένους η τότε νέα γεννιά προσπαθούσε να ονειρευθεί να ελπίσει.
‘Ηταν τότε ,που η γνωστή πανέμορφη ηθοποιός Καλή Καλό προωθούσε τον Κώστα Βουτσά και η Ζωζώ Σαπουτζάκη ξεκινούσε ως “παιδί θαύμα”. Τότε που
η Ελλάδα ήθελε να ξαναξεκινήσει και το θέατρο και η μουσική ήταν η υποθήκη της.
Από τότε η Ζωζώ έδειξε το μεγάλο της ταλέντο και άσκησε την μεγάλη της γοητεία στη ίδια τη ζωή.Με όλες τις δυσκολίες που πέρασε όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά απέδειξε περίτρανα-πολλά χρόνια πριν-ότι όποιος θέλει να πετύχει, πετυχαίνει. Με δουλειά. Πολλή και σκληρή δουλειά. Οι άνδρες κρέμονταν από τη φωνή της, τα χείλη της. Το χαμόγελό της. Και οι γυναίκες κρυφοζήλευα αλλά με μια υπόκωφη περηφάνεια για αυτό το όμορφο θηλυκό. Η Ζωζώ ήξερε να χαμογελά. Έντονα και φωτεινά. Σαν
να έλεγε σε όλους: Θα περάσει και αυτό. Ψηλά το κεφάλι.
Και για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να την απολαύσουν στα μεγάλα κέντρα που τραγουδούσε, ήλθε ο κινηματογράφος για να την δουν στο πλάι σπουδαίων καλλιτεχνών.
Παρέα με τον Παπαγιανόπουλο, τον Κωνσταντάρα,τον Καλογήρου και πολλών άλλων η Ζωζώ ξεδίπλωνε το ταλέντο της πλάι στον Κώστα Βουτσά και τον Αλέκο Τζανετάκο, τον Αθηνόδωρο Προύσαλη και μας έκλεινε το μάτι για να την ακολουθήσουμε.
Άλλωστε και τώρα, ναι τώρα, που την είδα με τους Ηθοποιούς του Κρατικού Θεάτρου να προμοτάρουν όλοι μαζί την παράσταση ” Με Μουσικές Εξαίσιες”, που θα ανέβει στη Μονή Λαζαριστών στις 19 Δεκέμβρη, η ίδια εικόνα ξαναγύρισε στο νου μου, όπως την άκουγα να τραγουδά: Η εικόνα της Ελλάδας εκείνων των παιδιών που σε πείσμα
πολέμων, πείνας, εξαθλίωσης και θανάτου, τα κατάφεραν. Σε πείσμα των εποχών σήμερα η Ζωζώ μας τραγουδά το ίδιο. Ότι και μεις θα τα καταφέρουμε. Άλλωστε η ίδια βλέπει το ποτήρι πάντα μισογεμάτο, όπως συχνά λέει. Εμείς γιατί Όχι;
