ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ Γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
Αν το thinkfree με περιόριζε σε μία φράση για την άποψή μου για την παράσταση “Προμηθέας Δεσμώτης” σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου αυτή θα ήταν: δες αυτή την παράσταση. Ευτυχώς έχω το περιθώριο να εκφράσω με πιο πολλά λόγια την συγκίνηση που ένιωσα βλέποντας την. Γιατί ο “Προμηθέας” όπως τον είδε ο Φιλίππογλου μέσα από τον Τάσο Νούσια ήταν από τις παραστάσεις που σε κάνουν να κλαις μπροστά στην ομορφιά. Και η ομορφιά δεν χρειάζεται μπιχλιμπίδια.
Από το πρώτο δευτερόλεπτο της παράστασης ο θεατής καθηλώνεται. Πριν καν ανοίξει το στόμα του ο Γεράσιμος Γεννατάς (Ήφαιστος, Ωκεανός), κάτι ανάμεσα σε καρτούν, Σίσυφος και μπεκετικός κλόουν όπως και ο Δημήτρης Κουρούμπαλης (Κράτος, Ερμής), καταλαβαίνεις πως κάτι καλό συμβαίνει εδώ. Οι υπέροχες μουσικές των Lost Bodies και η κινησιολογική έκφραση της Φρόσω Κορρού δείχνουν πως το σημαντικότερο εκφραστικό μέσο στον θέατρο είναι το σώμα του ηθοποιού. ‘
Ο Κώστας Φιλίππογλου κατάφερε να δώσει κίνηση σε ένα έργο χωρίς καμία εξωτερική δράση. Ο χορός έγινε κύμα και θάλασσα με αέναη κίνηση, ψυχή και σώμα. Το αφαιρετικό αλλά απόλυτα λειτουργικό σκηνικό έγινε ο καμβάς για ένα ζωντανό, κινούμενο εικαστικό έργο τέχνης με υπέροχα ενσταντανέ με τον Χορό των Νηρηίδων να αιωρείται σχεδόν γύρω από τον Προμηθέα, άυλες νεράιδες συγκλονισμένες από το δράμα του Τιτάνα. Υπήρχαν στιγμές που χανόσουν στην ομορφιά της εικόνας και δεν άκουγες καν το κείμενο.
Ο Γεράσιμος Γεννατάς σκάβει με την ερμηνεία του την ψυχή σου ρωτώντας απλοϊκά “είσαι ελεύθερος” κι ο θεατής αναρωτιέται αν απευθύνεται σε αυτόν ή στον Δημήτρη Κουρούμπαλη που βρίσκεται απέναντί του. Ξεχειλίζει ταλέντο ακόμα και χωρίς να μιλά.
Ο Δημήτρης Κουρούμπαλης είναι η ζωντανή απόδειξη του πόσο μπορεί να αδικηθεί ένας ηθοποιός από κάποιους κακούς ρόλους. Και πως ο φυσικός χώρος του ηθοποιού είναι το θέατρο και όχι η τηλεόραση. Και καλό θα ήταν να τον ξεχάσετε ως πιτσιρικά των τηλεοπτικών σήριαλ. Έχει ταλέντο και πολλά ακόμα να δείξει και να αποδείξει.
Ο Τάσος Νούσιας ενσάρκωσε με τρόπο απλό και μεγαλειώδη ταυτόχρονα τον Προμηθέα, πείθοντάς σε πως κανένας δεν θα μπορούσε να τον υποδυθεί καλύτερα. Απλά, σταθερά, με σεβασμό και “τιτάνιο” μεγαλείο πρόφερε το κείμενο του Αισχύλου στην ποιητική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα. Δωρικά και αρρενωπά κατά την σκηνοθετική οδηγία.
Η Marlene Kaminsky σκάει σαν πυροτέχνημα στη σκηνή στον ρόλο της Ιούς. Εκφράζει γνήσια αγωνία που αναβλύζει από κάθε πόρο του κορμιού της. Μου θύμισε την Ελλάδα.
Η Κατερίνα Λούρου αφού “ζυμώθηκε” στην “Αυτοκρατορία” στον Προμηθέα Δεσμώτη, παίζει, χορεύει, τσαλακώνεται, σπάει ως κορυφαία του Χορού. Υπόσχεται πολλά ως ηθοποιός και θα τα υλοποιήσει σίγουρα στο μέλλον μόλις ωριμάσει λίγο ακόμα η φωνή της. Και τα περισσότερα αν όχι όλα κορίτσια του χορού ήταν υπέροχα.
Το παρατεταμένο χειροκρότημα, οι επευφημίες, το γεγονός ότι όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο μου γεννάν την ελπίδα πως το κοινό αντιλαμβάνεται την διαφορά ανάμεσα στην τέχνη και την παραλίγο τέχνη. Και ο “Προμηθέας” πήρε άξια το πιο δυνατό χειροκρότημα.
