Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Γύρισε να μας πει την ιστορία της. Αυτή που κρύβεται μέσα σε όσα σιγοτραγουδήσαμε. Σε έναν δικό της παρελθόντα χρόνο, μιλά για εκείνα τα ανθρώπινά της, που την γέννησαν αθάνατη στον δικό μας παρόντα και ενεστώτα. Και γύρισε μαζί της και η Νένα Μεντή, να ξαναγεμίσει γύρω της δακρυσμένα μάτια και χειροκρότημα που δεν σώνεται ούτε με την καληνύχτα. Μέσα στη σύγχρονη ρόμπα της, μοιάζει κι εκείνη να θυμάται τόσο καλά, τόσο πονεμένα και μας εξηγεί αφανέρωτες αλήθειες και αναμνήσεις.
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήρθε να ξορκίσει τα φαντάσματα μιας ολόκληρης ζωής. Να χαϊδέψει τους δάιμονές της από την αρχή και να στραγγίξει τα δάκρυα κάθε απώλειας. Γιατί το παζλ με τα χαμένα της κομμάτια, το κάλυψε με τους στίχους. Στην κόλαση που της αναλογεί, διδάσκει το απαράδεκτο της φυγής και συγκινεί με την παλικαριά της αξιοπρέπειας. Διότι υγρά μάτια κερδίζουν οι μάχες και όχι ήττες.
Όσο για μας που χάσαμε το κουράγιο να αρθρώσουμε οτιδήποτε, και το χρειαστήκαμε το ποτάκι της πραγματικότητάς μας, είδαμε την πιο λεβέντικη βαθιά υπόκλιση και μια ταύτιση συνομωσίας των δυο τους. Λες και κάποτε, στον ύπνο της Νένας, η Ευτυχία διάλεξε να παραπονεθεί που σαν γυναίκα έχασε κάπου εκεί στο χρόνο το κορμί της. Και να τη. Γιατί η υπόλοιπη ήταν και θα είναι πάντα εδώ.
Τελικά, αν και δεν μ’ αρέσει η αναπόφευκτη ομοιότητα με τη μαμά μου, που κλαίει με την πρώτη ευκαιρία, έκλαψα κι εγώ, διαπιστώνοντας, ότι το φως στις στιγμές το χαρίζουν οι ανοιχτές πληγές. Φωτεινά ανοίγματα και απύθμενα ρήγματα στην ψυχή που όταν γίνουν δημιουργία κάνουν τις ουλές να φαίνονται παράσημα αντοχής και δύναμης. Ευχαριστούμε Νένα Μεντή. Ευχαριστούμε Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Κοντά μας μέχρι την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Κήπου. Με την άξια διπλή υπογραφή στο κείμενο και τη σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια και με τα τραγούδια της Ευτυχίας.
