Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Στο φρέσκο χώρο του Black Box και με ελαφριά καθυστέρηση, ευτυχώς η παράταση, είδαμε την παράσταση που άφησε καλές εντυπώσεις σε πολλούς. Τρία πρόσωπα, τρεις ρόλοι, τρεις πόλοι. Τα πρόσωπα που μπορεί να αποκτήσει δηλαδή η αλήθεια.
Η αγωνία, ο δαίδαλος και οι μειωμένες άμυνες ενός δημιουργού που δεν ησυχάζει. Τα βάζει με την εξουσία όπως μόνο εκείνος ξέρει και αγγίζει πότε τον ουρανό με την ελπίδα και πότε το απόλυτο σκοτάδι με την παράνοια. Τελικά, ποιός φταίει, αναρωτιόμαστε, αν μια μέρα νοσήσουν οι φιλοδοξίες μας; Όταν πια στο έδαφος διαγράφονται τα σύνορα του μυαλού;
Οι εξομολογήσεις, τα αιτήματα, οι ικεσίες, η υποταγή και το ξυπνητήρι της αξιοπρέπειας μαυρίζουν τις κατάλευκες σελίδες της αγνής δημιουργίας και ενοχοποιούν την τέχνη. Για ακόμα μια φορά τα εμπόδια εμφανίζονται όταν γίνεται επικίνδυνο το φως. Όταν το αντίθετο ρεύμα τυφλώνεται στο τούνελ της πολιτικής ιστορίας. Διότι ναι, «η φιλοδοξία να παραμείνει κάποιος ουδέτερος, είναι απλώς κυνισμός.».
Τρεις περσόνες που ιδρώνουν και μας πείθουν ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι μια σύγκρουση. Για να πετύχουμε στο τέλος να μην ακούμε την πίστη μας να σπάει σε χίλια κομμάτια. Να κλείνουμε το φως στο φάντασμα κάθε απειλής και να πορευόμαστε χωρίς να γεννάμε τους φόβους που ξέρουν να ανατρέφονται τρώγοντας το σαρκίο της διαφοράς. Και η θυσία θέλει το άκρο να τρίβει τα χέρια του γιατί περιμένει να ταϊστεί.
