Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Να εκεί στο Αριστοτέλειο Θέατρο βρέθηκα κι εγώ, να κρατάω το εισιτήριο, να κατεβαίνω τα σκαλιά, να περνάω μπροστά από Χόρν και Λαμπέτη και να πατάω την παχιά μοκέτα της πλατείας. Ο κόσμος ψιθυρίζει, λιγοστός και καλοντυμένος, Σαββατόβραδο. Τα κουδούνια τριτώνουν, τα φώτα σβήνουν και τα νέα μας τα αφήσαμε για μετά.
Και εκεί που πήγαμε με παλτά, να σου το σκηνικό με την σουβλακοκαντίνα στην ιντερνάσιοναλ παραλία, που αν κατάλαβα καλά μάλλον κάπου στη βόρεια Ελλάδα, διότι ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης τσιμπούσε λίγο από ποντιακό αξάν. Η κόρη ανταρτοτσαχπίνα συγγενόπιστη κι ένας ταλαίπωρος ένστολος με την αυθεντική λεβεντιά να «τιμάει πατζάκια παντελονιών». Τα κωμικά στοιχεία εκεί, παρέα με την οξεία τραγικότητα του κρυφού.
Ας είμαι ειλικρινής. Ξεκινήσαμε να διαλευκάνουμε μια εξαφάνιση. Όχι δε θα κάνω αποκαλύψεις. Και καταλήξαμε να υποπτευόμαστε οι θεατές ο ένας τον άλλον. Η κατάληξη και η αποκάλυψη με συνοδεία εθνικής υπερηφάνειας. Διότι αν και γοητευτικό να υποδύεσαι την αφελή, εγώ στ’ αλήθεια δεν κατάλαβα και πολλά.
Ωστόσο, μας έπεισαν ως προς την καχυποψία απέναντι στους ενόχους και κυρίως μας έβγαλαν από το τετριμμένο να χειροκροτούμε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Βέβαια, ξαναπερνώντας προς τα έξω μπροστά από το κινηματογραφικό ζευγάρι των ονείρων μου, την ερώτησή μου την έκανα «Τι έγινε ρε παιδιά;»
Κι αυτός ο σπόρος γιατί να είναι άγριος; Επειδή συνεχίζει να βγάζει φύλλα αν και δηλητηριασμένος από την αμφιβολία; Απροσδόκητη και κάπως απότομη η μεταφορά από την ανίχνευση στην ιχνηλάτηση της ατόφιας ελληνικής αντοχής. Λιγάκι πατριωτικό, αλλά γιατί όχι; Σε μια εποχή που μας έσπειραν το σαράκι να αναζητάμε αν φταίμε, ενώ μπορεί και όχι, κι ενώ μπορεί ο φταίχτης της όλης ιστορίας να την κοπάνησε πρώτος και να μας άφησε να ψαχνόμαστε.
Συγχαρητήρια στον τρόπο που κατάφεραν να δέσουν μεταξύ τους οι τρεις πρωταγωνιστές, αν και οι παύσεις φάνηκαν λίγο πιο ηχηρές από το κανονικό. Πάντως, η γενναιοδωρία του κοινού στο χειροκρότημα δεν έλειψε καθόλου. Ακόμα κι αν πια είναι γνωστό συνήθειο να περιμένουμε εμείς τους ηθοποιούς να σταματήσουν να μπαινοβγαίνουν για να σηκωθούμε.
