Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Στην μυστήρια χώρα των θηρίων και των αστείων.
Χρόνος: ΜΙΝΙ CABARET o’ clock.
Σκοπός: Να βγούμε μαζί στις αγορές. Τις Λαϊκές τουλάχιστον!
H πρώτη μου συνέντευξη στο thinkfree.gr ήταν τον Δεκέμβριο του 2011 μαζί του. Είχαμε πιεί τσάι στα Λαδάδικα. Είχαμε φωτογραφηθεί για να έχουμε αναμνήσεις. Είχαμε μιλήσει ώρες για τον κεκαλυμμένο φασισμό, τη Θεσσαλονίκη, εκείνον και τα μυστήρια του. Τώρα; Δώσαμε συνέχεια στην πρώτη συνάντηση με χαλαρές κουβέντες και μια παρουσίαση της προσεχούς εμφάνισής του στην ανανεωμένη Vendetta με τους Monie and Monie Conniente. Διογένης Δασκάλου. Γενικά… απερίγραπτος. Ειδικά… χαρακτηρισμένος με τα περισσότερα επίθετα που μπορεί να αποδοθούν σε Σαλονικιό καλλιτέχνη. Αυτός ο καλλιτέχνης της σάτιρας λοιπόν, μου ανέλυσε τι θα δούμε στην Vendetta από τις 25 Οκτωβρίου για να μου λυθεί πάσα απορία. «Τι θα δείτε; Τα πάντα εκτός από αίματα. Δεν ανοίγουμε VENDETTA με κάποιους. Η VENDETTA ανοίγει για να δεχτεί όλους εμάς κοινό και σχήματα σ’ ένα χώρο που βρίσκεται στον ομφαλό της Θεσσαλονίκης. Όσο για τη νέα παράσταση των MONIE & MONIE CONNIENTE μόνο ένα έχω να σας πω. Γιορτή. Κάθε βράδυ γιορτή. Και μάλιστα γενέθλια για τους CONNIENTE. 20 χρόνια απ’ το 1994 ως το 2014. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, πως πρωτοξεκινήσαμε με καμπαρέ το 1994, με τη διασκευή του Τένεσι Ουίλιαμς “Λεωφορείον ο πόθος”. MINI CABARET λοιπόν και εγένετο φως. Και μάλιστα Μπομπ Φος» μου λέει και δεν προτίθεται να μου αποκαλύψει τα πάντα σκοπίμως. «Ας αφήσουμε και κάποιες εκπλήξεις στα νέα κείμενα, στις ολόφρεσκες διασκευές, στην σκηνοθεσία του απρόβλεπτου Γρηγόρη Αποστολόπουλου, στην παρθενική παρουσία του Κωνσταντίνου και στη φωνή της Αφρικής, Βίκυς Βογιατζόγλου. Πάντα με τα πνευστά να βαράν καρδιά και φυσικά με πειραγμένα τελειώματα λαϊκής αριστοκρατίας που θα φρεσκοεναλλάσσονται ατελείωτα» καταλήγει.
20 χρόνια Monie and Monie Conniente… με εμπνεύσεις από την ίδια την κοινωνία
«Ένα τούβλο στο τείχος της πόλης… αυτό σημαίνουν για μένα τα 20 χρόνια Monie Monie Conniente». Γιατί ως γνωστόν ο καθένας από μας όταν θέλει να αφήσει το αποτύπωμα του στον κόσμο, προτιμά ένα λιθαράκι που ν’ αξίζει τον κόπο. Βουτηγμένος στη σάτιρα για δύο δεκαετίες ο Διογένης μου εξηγεί το λόγο που αυτή η κατηγορία ψυχαγωγίας-διασκέδασης έθρεψε όλη την Ελλάδα με το απαραίτητο γέλιο για έτη ολόκληρα. «Γιατί το είχαμε ανάγκη. Ίσως σαν αντίδοτο στην αγριότητα, στην τηλεόραση, στην απάθεια, στην απελπισία. Πάντως το γεγονός είναι ένα… η σάτιρα είναι το ψωμί και το νερό του βουβού συναισθήματος». Με εμπνεύσεις από την ίδια την κοινωνία και την μπουκωμένη -με ευτράπελα και σκάνδαλα- πολιτική ζωή του τόπου μας τον συναντάμε με το team του επί σκηνής να καυτηριάζει, να κριτικάρει, να βρίσκει τα τρωτά και όχι με το γάντι. Ποια είναι η φετινή πηγή έμπνευσής του; «Ποια; Και ποια δεν είναι!!!» μου δηλώνει επιφωνηματικά, διότι όπως και να το κάνουμε το ζουμί της ελληνικής επικαιρότητας ξεχειλίζει καθημερινώς και φτάνει και περισσεύει για όλα τα stand up comedy της πλάσης. To stand up comedy γι’ αυτόν στην Ελλάδα του 2013 μοιάζει με… «απελπισμένο που πιάνεται απ’ τα μαλλιά ενός φαλάκρα». Και κάπου εδώ αναρωτήθηκα φωναχτά μπροστά του “ποια είναι η πραγματική ανάγκη του Έλληνα ώστε να ψυχαγωγηθεί”… δεν δίστασε να μου πει την πρώτη του αυθόρμητη σκέψη: «Τα λεφτά». Ξεφεύγοντας από την ψυχαγωγία και οδεύοντας στο κοινωνικό –πλέον- φαινόμενο, «Χρυσή Αυγή» εστιάσαμε στις αιτίες που δημιούργησαν τους φανατικούς θιασώτες και τους φανατικούς εχθρούς της. «Δυστυχώς το είχε ανάγκη η κοινωνία. Ο άνθρωπος αποζητά την συγκίνηση απ’ όπου κι αν προέρχεται. Θα σε παραπέμψω όμως στο βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ “Άκου ανθρωπάκο”». Μην έχοντας διαβάσει κανένα σύγγραμμα του ψυχοθεραπευτή, φιλόσοφου και επαναστάτη Ράιχ που γνώρισε την άνοδο του γερμανικού ναζισμού από πρώτο χέρι… έκλεψα μερικά λόγια του για να μπω στην ψυχολογία του Διογένη.
«Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο. Λένε πως χάραξε η εποχή σου, η “Εποχή του Κοινού Ανθρώπου”. Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. To λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου. Κι όμως, είσαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη η κληρονομιά καίει στη χούφτα σου σα διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω».
Από την δράση… στα media, τις ενδεχόμενες εκλογές και τη «νόσο» της Θεσσαλονίκης
Ακούραστος γιατί αυτό που κάποιος άλλος στη θέση του θα αποκαλούσε δουλειά, εκείνος το κάνει με αγάπη και αποφεύγει να του δώσει όνομα. Ισχυρίζεται μόνο πως οι Monie and Monie Conniente εξελίσσονται με τον επιθυμητό τρόπο. «Άλλωστε στην “δράση” κολλάει το σίδερο. Τ’ άλλα δεν είναι δουλειά δική μου. Είναι έργο του πανδαμάτορα» επισημαίνει. Το μόνο που προσπαθεί είναι να κάνει τις μέρες του ευχάριστες. «Τρέχω, σκέφτομαι, ακούω, σημειώνω, μιλάω και κάνω πρόβα. Κάθε μέρα όλη μέρα. Όμως, 15.00-17.00 κλείνω τα “κεπέγκια”, φαί και σιέστα και από τις 17.00… φτου κι απ’ την αρχή. Εσχάτως έμαθα ότι αυτό έκανε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ακόμη και στο καταφύγιο κάτω απ’ το Λονδίνο στον Β’ Παγκόσμιο. Είναι ο τρόπος, όπως έλεγε, να φτιάχνει τη μια μέρα δύο». Μπορεί με τον χρόνο να έχει άριστη σχέση και να ξέρει πολύ καλά την αξία του, ωστόσο δεν πιστεύει στην χρονομηχανή και δεν θέλει να πάει πίσω ούτε για να διορθώσει κάτι απ’ όσα έχει ζήσει, ούτε και να επαναλάβει κάτι που του άφησε υπέροχη γεύση. «Δεν πιστεύω στην χρονομηχανή. Ούτε καν ότι θα εφευρεθεί στο μέλλον. Και ξέρεις γιατί; Ήδη θα μας είχαν καταπνίξει τουρίστες που θα μας ερχόταν από εκεί». Χαμογέλασα, αλλά αμέσως μετά στην ιδέα των «τουριστών»… αγχώθηκα. Ευτυχώς ο Διογένης με έπιασε στην πάρλα με άλλα χαρούμενα από το ραδιόφωνο μιας και κάθε απόγευμα 18.00-19.00 λέει και κάνει τα δικά του μέσα από την συχνότητα του Ράδιο Θεσσαλονίκη (94.5fm). «Όταν πρωτοβγήκα στο ραδιόφωνο… είπα ό,τι λέω πάντα και πριν την παράσταση… την προσευχή μου». Δεν ξέρω αλήθεια αν αυτή η συνήθεια κρατάει από συμβουλές γιαγιάς, αλλά από τον παππού του ένα έμαθε: «Δεν “πηδάμε” στη δουλειά και στην γειτονιά». Από την πορεία της ζωής του πάντως έμαθε αλλιώτικα πράγματα: «Για έναν showman, το άλφα και το ωμέγα είναι… τα μεσαία γράμματα. Όταν βρίσκομαι πάνω στην σκηνή αισθάνομαι ότι είναι ο πραγματικός χρόνος ζωής μου, όπως δήλωσε και ο Τσάρλυ Πάρκερ» τονίζει. Κι αν δεν θέλει με τίποτα να φτάσει στο σημείο που η ταμπέλα θα γράφει «Ιθάκη», στη διαδρομή θα έκανε ευχαρίστως μια στάση στην Τσιμισκή με πανό που θα έγραφε… «Κάντε σκι στην Τσιμισκή (σουρεάλ). Love is in the air πλατεία Τσιμισκουέαρ (βρετανόβλαχο). Ποδήλατο, φλασκί, βόλτα Τσιμισκή (new entry). Τσιμισκή θυμήσου, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, δεν είσαι μοναχή σου (ταξικό)». Εδώ καταλαβαίνει κανείς άνετα το απερίγραπτο του χαρακτήρα του. Περιγράφοντας λίγο παρακάτω τα media ξύνουμε άλλες πληγές. «Παρακολουθώντας τα media, νομίζω πως ζω τη μέρα της μαρμότας». “Όλοι μας” ξεστόμισα και το στόμα πήγε μόνο του στις εκλογές. «Αν έχουμε εκλογές την Άνοιξη… θα έχουμε καύσωνα το καλοκαίρι και κατ’ επέκταση βαρύ χειμώνα». Έτσι το διακωμώδησε. Στα σοβαρά όμως πέφτοντας με έπεισε για κάτι εύκολα: «Η Θεσσαλονίκη πάσχει από την Αθήνα». Κι αυτή εδώ είναι μια Vendetta –έστω και μονομερής- όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε οι Βόρειοι.
Γράφοντας επίλογο με διαπιστώσεις…
Έχοντας διαβάσει πρόσφατα το «Δεν είμαι αντικειμενικός» του Ολιβιέρο Τοσκάνι μου εξηγεί τι του έκανε εντύπωση: «Εκτός απ’ όλο το βιβλίο με εντυπωσίασε η φράση που δανείζεται από τον Σιοράν και το έργο του “Ο πειρασμός της ύπαρξης” που λέει πως… “όσο για τα γιατρικά, ούτε έχει ούτε και προτείνει. Ξέρει πως δεν θεραπεύεται το πεπρωμένο. Μοναδική φιλοδοξία του να σταθεί στο ύψος του αθεράπευτου». Όσο για το αθεράπευτα αληθινό γέλιο; «Για να προκαλείς το αληθινό γέλιο, οφείλεις να μην το προκαλείς». Αυτή όμως δεν είναι η μοναδική ωραία συμβουλή που πήρα από τον Διογένη Δασκάλου. «Τύχη στην ζωή είναι να διώχνεις μακριά σου τους αρνητικούς ανθρώπους». Σοφό και ό,τι πρέπει για ένα αντίο με σοβαρό υπόβαθρο.
Info:
“1994-2014. 20 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ MONIE & MONIE CONNIENTE”
VENDETTA live music
Εθνικής Αμύνης 3, Θεσσαλονίκη
ΕΝΑΡΞΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στις 22.00
Συντελεστές :
Σωτήρης Δασκάλου : τενόρο σαξόφωνο
Λεωνίδας Βλάχος- Κωσταντίνος Δαμιανίδης: τρομπέτα
Φώτης Μίγγας : τρομπόνι
Φωνές : Βίκυ Βογιατζόγλου – Κωνσταντίνος
Κείμενα – Μουσική Επιμέλεια : Διογένης Δασκάλου
Ήχος – Ενορχήστρωση : Παύλος Αζναουρίδης
Σκηνοθεσία video : Γρηγόρης Αποστολόπουλος
Τηλ κρατήσεων : 2310 234 973
