Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου«Κάποτε, όταν στον κόσμο ζούσαν ακόμα πρίγκιπες, πριγκίπισσες, νεράιδες και ξωτικά, σε ένα όμορφο βασίλειο κυβερνούσε ένας βασιλιάς με τη βασίλισσά του. Περίμεναν παιδί, και όταν ήρθε ο καιρός γεννήθηκε ένα κοριτσάκι…», έτσι ξεκινάει το τρυφερό παραμύθι της η Όλγα Κοτσιρέα, και καταφέρνει αμέσως με τον απλό, αλλά πλούσιο λόγο της και την εξαιρετική πλοκή που εμπεριέχουν εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για κάθε παραμύθι που το κάνουν, όπως και αυτό, υπέροχο παραμύθι.
Έξι νεράιδες θα βρεθούν στον κρεβάτι της νεογέννητης πριγκιποπούλας για να της χαρίσουν ομορφιά, χάρη, εξυπνάδα αλλά καμιά τους ούτε καν η νονά της δεν της χάρισε καλοσύνη, συμπόνια, τρυφερότητα, ευαισθησία και πολύ περισσότερο την αγάπη για την ίδια και τους άλλους.
Ένα όμορφο βιβλίο που πατά στα χνάρια των καλών παραμυθιών, ακολουθώντας τα μοτίβα που χαρακτηρίζουν ένα παραμύθι.
Η συγγραφέας σε αυτή την πρώτη της προσπάθεια βάζει τον πήχη της συγγραφικής της ταυτότητα ψηλά. Πλάθει αληθινούς ήρωες με κύριο αυτό της πριγκίπισσας και του ξυλουργού. Αποδίδει μέσα από την ιστορία της, με τις πράξεις και τα λόγια των ηρώων της, τις αξίες της ζωής που είναι απαραίτητες για κάθε άνθρωπο και δεν είναι άλλες από την αγάπη και την ταπεινότητα. ενώ μέσα από τις πράξεις της ηρωίδας καταφέρνει να αποδομήσει, στα μάτια του αναγνώστη, την αλαζονεία.
Η δομή και ο λόγος, άριστα δοσμένα.
Η πλοκή πλούσια, στιγμή δε γίνεται βαρετή, αντίθετα η φαντασία και οι πράξεις που καλείται να υλοποιήσει ο ξυλουργός κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και συμπάσχει μαζί του κάθε φορά όταν πρέπει να ακούσει τι άλλο θα πρέπει να ανακαλύψει για την πριγκίπισσα αν θέλει να κερδίσει την ελευθερία του και την καρδιά της.
Το βιβλίο διαμάντι δίπλα στα άλλα διαμάντια-βιβλία που φιλοξενεί η σειρά σπουργιτάκια των εκδόσεων Πατάκη.
…Γιατί σαν είδε το αηδόνι, το πρόσωπο του Αντίνιου σχηματίστηκε ζωντανό μέσα της και η καρδιά της άρχισε να χτυπάει όπως στην αίθουσα ακροάσεων. Μα αν τότε είχε πιστέψει ότι η καρδιά της χτυπούσε δυνατά γιατί είχε αναστατωθεί από απόγνωση, βλέποντάς τον να έρχεται….ήξερε πια ότι τα χείλη της δεν έτρεμαν γιατί εκείνος είχε βρει το δώρο, μα ότι έτρεμαν ήδη από πριν γιατί φοβόταν μήπως δεν το βρει!..
*Η ασπρόμαυρη εικονογράφηση της Μαριάννας Κουτσιπέδη, ακολουθεί την ιστορία και της αποδίδει αυτό που αξίζει το βιβλίο.
