Του Γιάννη Μαρίνου
Ενώ η αβεβαιότητα για το αύριο επιδεινώνεται και ο κίνδυνος για ρήξη με την τρόικα και επισημοποίηση της πτώχευσής μας αναδεικνύεται και πάλι, έρχεται η Ιστορία να ανοίξει ένα παράθυρο αισιοδοξίας. Η ιστορία των δανείων και των χρεοκοπιών, που γλαφυρά και τεκμηριωμένα περιγράφει στο ομώνυμο βιβλίο του ο Γιώργος Ρωμαίος και στο οποίο αναφερθήκαμε την προηγούμενη Κυριακή, είναι περισσότερο από επίκαιρη. Είδαμε ότι από τα πρώτα χρόνια τής εν εξελίξει επανάστασης του 1821 οι Ελληνες βοηθήθηκαν μεν με αλλεπάλληλα δάνεια, αλλά με αυστηρό έλεγχο και ωμές παρεμβάσεις από τους τότε τροϊκανούς με βάση μνημόνια που υπογράφαμε εκόντες άκοντες. Το 1856, έπειτα από διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν 22 χρόνια, η Ελλάς αποδέχθηκε για την εξυπηρέτηση των δανείων της τη δέσμευση του ενός τρίτου των εισπράξεων του Τελωνείου Σύρου, που ήταν τότε η οικονομική πρωτεύουσα της χώρας μας. Ας σημειωθεί ότι για να πεισθούμε να εξοφλήσουμε τα βαυαρικά δάνεια, που είχαν δοθεί επί Οθωνος, ο Βίσμαρκ εκβίασε το 1880 την Ελλάδα με την απειλή ότι θα μπλοκάριζε την παραχώρηση της Θεσσαλίας σε αυτή, όπως είχε αποφασισθεί στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1879!
μέσω ΤΟ ΒΗΜΑ
