Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Τι είναι Πάσχα; Όχι μη βιαστείτε να δώσετε θρησκευτικές απαντήσεις. Φυσικά και είναι όλα αυτά που με επιμέλεια μάθαμε από τα σχολικά βιβλία, αλλά το σχολείο της ζωής μάλλον είχε περισσότερη φαντασία πάνω σε αυτό το θέμα. Όσο μεγαλώνει κανείς τόσο κολάζεται παρατηρώντας εκείνα που πλαισιώνουν τις άγιες μέρες των Παθών. Εννοείται πως δεν είμαι απαξιωτική, άλλωστε άλλοι τα έχουν καταφέρει καλύτερα.
Από μικρή είχα συνδέσει το Σάββατο του Λαζάρου με τη γιαγιά μου που ερχόταν να με πάρει για το χωριό, για να επιστρέψω πια την Κυριακή του Θωμά. Αλλά τότε η γιαγιά περνούσε από διατροφικό έλεγχο τις ζωές μας, επιδιώκοντας να μην παραστρατήσουμε από τη νηστεία και χάσουμε τη θέση στον Παράδεισο. Και οι μέρες κυλούσαν με επί ώρες ορθοστατικό εκκλησιασμό που συνοδευόταν από τη φράση ‘πότε θα φύγουμε’ μέσα στα άβολα ‘καλά μας’ που λερώναμε παίζοντας στο προαύλιο της εκκλησίας. Ώσπου να έρθει η μέρα να φάμε το πρώτο μας παγωτό, φορώντας το πρώτο μας κοντομάνικο και παίρνοντας μαθήματα ψησίματος αρνιού από τον παππού, που φοβόταν μήπως και είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως και εκτεθούμε αύριο-μεθαύριο σε κανένα συμπεθεριό.
Σήμερα όμως, κοντά σε εκείνο το φολκλόρ κλίμα ήρθαν και κόλλησαν συνήθειες που δεν ξέρω τι ακριβώς εξυπηρετούν πέρα από την κακογουστιά και την απόσταση από όσα μας μεγάλωσαν. Σήμερα, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει κολασμένα μεθύσια της Μ. Παρασκευής και συγκεκριμένες αντρικές φυσιογνωμίες που με ταλέντο και γραφικότητα μας επέβαλε η τηλεόραση να ψέλνουν ύμνους. Κάπως πειραγμένο το Πάσχα λοιπόν, πέρασμα πια από την παράδοση στο ‘μία από τα ίδια’. Ούτε φύση, ούτε λεφτά για έξω, ούτε εκκλησία, ούτε νηστεία, ούτε τίποτα από εκείνα τα παλιά.
Βέβαια πάντα υπάρχουν εκείνοι που μαλώνουν ακόμα για το ποιος έχει το πιο δυνατό αυγό, ποιος έψησε καλύτερα το αρνί, ποιος έφαγε πιο πολύ χωρίς να τον πειράξει. Και ακόμα καλύτερα υπάρχουν εκείνοι που παίρνουν μαζί τους τη σύνοψη στην εκκλησία για να παρακολουθούν καλύτερα. Αλλά και εκείνοι που δεν ξεχνούν να ευχηθούν σε όσους γιορτάζουν, έστω κι αν το υποκοριστικό τους είναι πια μια συλλαβή και δε βγάζεις με τίποτα το κανονικό τους. Καλό Πάσχα σε όλους, όπως ο καθένας το εννοεί, κολασμένο ή ακόλαστο. Και καλή Ανάσταση, με μια ελπίδα ανάπλασης ονείρων και υποστάσεων.
