ΑΠΟΡΙΕΣ / Αντ. Αλμπάνης: Δεν ανέχομαι το φασισμό

Ο Αντίνοος Αλμπάνης πρωταγωνιστεί στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τ. Ουίλιαμς, στο θέατρο Αυλαία, και απαντά στις «απορίες» του FreeThinker (επιμέλεια: Γ.Θ. Κεσσόπουλος) / Γεννήθηκα στην Αθήνα. Είμαι απόφοιτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης. Σπούδασα επίσης κλασική μουσική στο Ευβοϊκό Ωδείο Χαλκίδας από το 1989 ως το 2000. / Έπαιξα στις παραστάσεις: Θέατρο Τέχνης: «Μια φορά κι ένα… λεπτό», σκην. Μ. Κουγιουμτζής, «Ο ύμνος στους θεούς ας πάει», σκην. Α. Καραγιαννοπούλου, «Υπηρέτης δυο αφεντάδων», σκην. Δ. Δεγαΐτης.

Στο Εθνικό Θέατρο: «Το βλέμμα του μελαψού άντρα», σκην. Σ. Λιβαθινός, «Το τρίτο στεφάνι», σκην. Στ. Φασουλής.

Στο Ελεύθερο Θέατρο: «Μια νύχτα με τον Σαίξπηρ», σκην. Α. Καλογρίδης, «Ως το τέλος», σκην. Χ. Θεοδωρίδης, «I will survive», σκην. Γ. Σαρακατσάνης, «Αυτό το παιδί», σκην. Φ. Λύτρα.

Στον κινηματογράφο: «Νηsos», σκην. Χ. Δήμας, «45m²», σκην. Σ. Τζιτζής, «Κανένας», σκην. Χ. Νικολέρης, «Το ταγκό των Χριστουγέννων», σκην. Ν. Κουτελιδάκης.

Στην τηλεόραση: «Δυο μέρες μόνο», «Λούφα και παραλλαγή», «Άγρια παιδιά», «Ο 3ος νόμος» κ.ά.

1. Κάθε πρωί συνηθίζω να… πίνω καφέ και να διαβάζω τα νέα και το timeline μου.
2. Δεν θα ήθελα να είμαι… αυτός που ανέχεται το φασισμό.
3. Δεν αλλάζω με τίποτε… τις επιλογές μου, τα πιστεύω μου και όλα όσα με έχουν κάνει αυτό που είμαι σήμερα.
4. Άκουσα… στις ειδήσεις 20 πλούσιους να τρομοκρατούν τον κόσμο. Να διαπομπεύουν ανθρώπους στο βωμό του κέρδους. Να κρύβουν την αλήθεια. Να λυσσάνε για εξουσία.
5. Διάβασα… πως καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και κάγχασα.
6. Προσωπικότητα που θαυμάζω… ο πατέρας μου. Χωρίς πολλά πολλά.
7. Αγαπημένη μου γωνιά… κάτω από το κιόσκι στην παραλία Κέρος στη Λήμνο. Εκεί που θυμάσαι γιατί ζεις.
8. Αξέχαστο ταξίδι… στο Σαν Φρανσίσκο.
9. Απόδραση είναι… οτιδήποτε σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος.
10. Πιστεύω εις… τον άνθρωπο.
11. Φιλία εστί… κοντινότητα. Σύμπνοια. Ανοχή. Κατανόηση.
12. Ευτυχία είναι… να γελάς με την ψυχή σου.
13. Επιτυχία σημαίνει… αναγνώριση. Ίσως.
14. Ελληνικότητα σημαίνει… να έχεις ανάγκη να υπογραμμίζεις την ταυτότητά σου επειδή δεν σου αρκεί που είσαι άνθρωπος.
15. Θεσσαλονίκη μου είναι…  η Νίκης. Το σουπάδικο στην Καλαμαριά. Να πηγαίνεις για μπουγάτσα ακούγοντας ρέγκε. Το Ίγγλις στην Άνω Πόλη. Τα πηγαδάκια στη Ναβαρίνου.
16. Θέλω να αλλάξω… τον κόσμο. Όχι για μένα. Για τον Κεμάλ…
17. Πολιτική… είναι η τέχνη της παραπλάνησης.
18. Αντίδοτο στην κρίση… η συνειδητοποίηση ότι η αξία μας δεν είναι μετρίσιμη.
19. Η παρήγορη σκέψη; Ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε.
20. Η θετική σκέψη; Ότι θα περάσω το χειμώνα μου στη Θεσσαλονίκη.
21. Κάνω like… στο twitter!

Θέλω να σας πω και κάτι ακόμα… / Παίζουμε τον Γυάλινο Κόσμο του Τένεσι Ουίλλιαμς, αυτή την περίοδο στο θέατρο Αυλαία, στη Θεσσαλονίκη. Ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά έργα του συγγραφέα. Ένα έργο μνήμης που γράφτηκε την περίοδο του κραχ. Ήρωες σε μια κοινωνία οικονομικά εξαντλημένη που έχουν ξεχάσει γιατί ζουν. Όνειρα τσακισμένα, ξεφτισμένες φιλοδοξίες, εγκλωβισμός και εξάρτηση. Μια οικογένεια σε σιωπηλή απόγνωση που προσμένει αιώνια κάτι. Άνθρωποι που αρνούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και καταφεύγουν στη φαντασία ή την ψευδαίσθηση. Η τραγικότητα της εποχής μέσα από το μοναδικό χιούμορ του συγγραφέα μεταφέρεται στο σήμερα θυμίζοντας μας την ανάγκη για αλλαγή.