Η συγγραφέας Λίλα Κονομάρα παρουσιάζει «Το δείπνο» (εκδ. Κέδρος) τη Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012, στο πατάρι του Ιανού (Αριστοτέλους 7) και απαντά στις «απορίες» του FreeThinker (επιμέλεια: Γ.Θ. Κεσσόπουλος) / Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως μέχρι τα εφτά μου χρόνια έζησα στο Άργος, εμπειρία που θεωρώ εξαιρετικά πολύτιμη γιατί μου επέτρεψε να γνωρίσω και άλλα πρόσωπα της Ελλάδας αλλά και να ανακαλύψω τον ασύλληπτο πλούτο της γλώσσας. Σπούδασα Σύγχρονη Γαλλική Λογοτεχνία στο Παρίσι και στη συνέχεια εργάστηκα ως καθηγήτρια στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και στο Κολλέγιο Αθηνών. Ως λογοτέχνης εμφανίστηκα το 2002 με το Μακάο το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω. Στη συνέχεια εξέδωσα το μυθιστόρημα Τέσσερις εποχές-λεπτομέρεια (2004) και το παιδικό μυθιστόρημα Στις έντεκα και έντεκα ακριβώς (2005). Το 2009, Η αναπαράσταση συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω. Παράλληλα ασχολούμαι με τη μετάφραση και αρθρογραφώ σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.
1.Κάθε πρωί συνηθίζω να… ρίχνω το νερό από το ποτήρι που έχω στο κομοδίνο μου σ’ έναν μικρό φίκο.
2. Δεν θα ήθελα να είμαι… τίποτα άλλο πέρα από συγγραφέας.
3. Δεν αλλάζω με τίποτα… τον ήχο της θάλασσας.
4. Άκουσα… τη δεκάτη συμφωνία του Σοστακόβιτς από τη φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης. Συνειδητοποίησα πόσο έχουμε εθιστεί στη μετριότητα, λησμονώντας τη μαγεία που αναδύει ένα μεγαλειώδες έργο.
5. Διάβασα… πάλι Θουκυδίδη και απόρησα για άλλη μια φορά με το πόσο σύγχρονος είναι ο τρόπος που προσεγγίζει την Ιστορία.
6. Προσωπικότητα που θαυμάζω είναι… κάθε προσωπικότητα που την χαρακτηρίζει ευφυΐα, δημιουργικότητα και γενναιοδωρία ψυχής
7. Αγαπημένη μου γωνιά είναι… οποιαδήποτε γωνιά πολυσύχναστου καφέ που μου επιτρέπει να κάνω χάζι και να κρυφακούω τις ιστορίες των άλλων.
8. Αξέχαστο ταξίδι… μια νύχτα που μου είπαν στο θυροτηλέφωνο να πάρω το διαβατήριό μου και να κατέβω!
9. Απόδραση είναι… οι ατέρμονες διαδρομές του μυαλού μας.
10. Πιστεύω εις… τη σιωπή.
11. Φιλία εστί… ένα ταξίδι στο χρόνο με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς και αλλαγές πορείας.
12. Ευτυχία είναι… να γελάς παρέα με τους δικούς σου ανθρώπους.
13. Επιτυχία είναι… η σύμπτωση ανάμεσα σ’ αυτό που ονειρεύτηκες και σ’ αυτό που πραγματοποίησες.
14. Ελληνικότητα σημαίνει… μεγαλοσύνη και ματαίωση.
15. Θεσσαλονίκη μου είναι… οι αλλιώτικες μυρωδιές σε κάθε γωνιά της πόλης.
16. Θέλω να αλλάξω… εκτός από την ακατανόητη συνήθεια του γάτου μου να μου δαγκώνει το πόδι μόλις μπαίνουμε στο ασανσέρ, τα κουρασμένα και αδειανά βλέμματα των δασκάλων, τα ηλίθια βιβλία ύλης, την ίδια την ύλη!
17. Πολιτική… συγκαλυμμένη ή και -τώρα τελευταία πιο συχνά- απροκάλυπτη χυδαιότητα.
18. Αντίδοτο στην κρίση… οι πρωτοβουλίες κάποιων απλών ανώνυμων ανθρώπων που σε κάνουν να εξακολουθείς να ελπίζεις.
19. Η παρήγορη σκέψη; Ευτυχώς υπάρχει το γράψιμο!
20. Η θετική σκέψη; Η ατάκα «Καλά ρε μαμά, χαλάρωσε», που συνοδεύει το χαμόγελο του γιου μου!
21. Κάνω like… στο χιούμορ και στον έρωτα.
Θέλω να σας πω κάτι ακόμη… / Για «Το δείπνο»… Ένα δείπνο μεταξύ φίλων μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά. Αβρότητες, γέλια, ανάλαφρες κουβέντες… Μέχρι που η εικόνα ανατρέπεται. Αυτό είναι ένα βιβλίο για το τυχαίο και την ευθύνη. Κανένα από τα πρόσωπα της ιστορίας δεν φαντάζεται την απρόβλεπτη αλληλουχία γεγονότων που θα θέσει σε τροχιά εκείνη η βραδιά ούτε τον καθοριστικό ρόλο που θα παίξει η επιλογή του ενός στη ζωή του άλλου. Μέσα από ημερολογιακές καταγραφές, εξιστορήσεις και εσωτερικούς μονόλογους, μια αρχαιολόγος, ένας αποτυχημένος μουσικός, μια οικιακή βοηθός από την Άπω Ανατολή ξετυλίγουν το μίτο της αφήγησης σε τρεις διαφορετικούς τόπους: τη σύγχρονη Αθήνα, τον αρχαιολογικό χώρο της Κέρου και τη Νέα Υόρκη. Αυτό είναι ένα βιβλίο για την ανθρώπινη συνθήκη σ’ έναν κόσμο που κλονίζεται και καταρρέει. Για το σώμα και τη βία, τον έρωτα, τη φθορά. Για ήρωες που αδυνατούν να ζήσουν τα όνειρά τους.
