Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Θεσσαλονίκη-Κάβο Μαλιάς μια ανάσα λέξεις… από εκείνες τις βαθιές.
Χρόνος: Βρήκα εγώ μερικά λεπτά να απορήσω κι εκείνη κάμποση ώρα να μου αποκριθεί κι ήταν ωραία.
Σκοπός: Να ανακαλύψουμε τις μπόρες, να βρούμε τα καταφύγια, να πορευτούμε για λίγο παρέα στον χρόνο.
Τις φορές που γυρίζει κανείς πίσω, δεν χρειάζεται να σκοντάφτει απαραίτητα σε εικόνες, σε ανθρώπους, σε λόγια… είναι πιο σοφό να σκοντάφτει σε μουσικές που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους. Μέσα απ’ αυτές αναδύονται οι πιο δυνατές αναμνήσεις. Κάπως έτσι ξεκίνησα το ταξίδι μου προς τα πίσω αυτό το Καλοκαίρι και στις πρώτες διαδρομές του νου βρήκα το θάρρος μου στα παλιά κατάστιχα τις έντεχνης σκηνής. «Μόνη ξανά δε θα σ’ αφήσω… να μη μ’ αφήσεις μόνο ποτέ… πέρασε η μπόρα πέρασε…». Κι είπα… ώρα για μια σπουδαία συνάντηση. Κι ύστερα είπα… ωραία που ναι να σ’ ανοίγονται οι άνθρωποι κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Αγαπημένη Αναστασία Μουτσάτσου. Μας έρχεται στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών τη Δευτέρα 1 Ιουλίου μαζί με τον Νότη Μαυρουδή και μαντέψτε… φέρνει μαζί της τον παλιό και τον νεότερο μουσικό εαυτό της. Αυτή η συνεργασία με τον Νότη ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια και αναμένεται να σταθεί στον χρόνο όσο το κοινό την ενθαρρύνει. «Για μένα είναι από τα πιο ξεχωριστά και συναισθηματικά φορτισμένα πράγματα που έχω κάνει, από τότε που ξεκίνησα το τραγούδι. Δεν θυμάμαι ποιος είπε πως… “δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια κιθάρα, εκτός ίσως από δύο”… αυτό ακριβώς νιώθω όταν μπαίνω σ’ αυτό το σχήμα» μου λέει κι είναι οι πρώτες ατάκες μετά την γνωριμία μας.
Ησύχασε θάλασσα, μέσα στα μάτια σου…
Σε ήσυχους τόνους μου τα εξομολογείται όλα. «Αυτή η παράσταση περιέχει τραγούδια του Νότη Μαυρουδή, που πριν λίγα χρόνια ξανατραγούδησα σ’ έναν δίσκο με τίτλο “Μια νύχτα στους αιώνες”. Επίσης, κάποια κομμάτια από προηγούμενες δουλειές μου, αγαπημένα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, καθώς και κάποια παραδοσιακά τραγούδια. Όλα αυτά προσαρμοσμένα στις δυο κιθάρες του Νότη Μαυρουδή και του Γιώργου Τοσικιάν, που τα απογειώνουν». Εμείς θα απογειωθούμε εισπράττοντας την μουσική εμπειρία τόσων χρόνων που κουβαλά μαζί της και όχι μόνο. Άλλωστε όπως η ίδια ισχυρίζεται… « είναι ακριβώς αυτό που με μεταμορφώνει στην προσπάθειά μου να ανακαλύπτω τον εαυτό μου μέχρι το τέλος. Αυτό με αλλάζει με καθοδηγεί και είναι πηγή έμπνευσης για να συνεχίζω το ταξίδι και να έχω πάντα να προσφέρω σ’ αυτό το παιχνίδι της ανταλλαγής με τους ανθρώπους». Σε αυτό που θα δούμε και θα ακούσουμε έδωσαν τίτλο: «Τραγούδια φεγγάρια σε σκοτεινούς καιρούς». Και ρεαλισμός και ρομαντισμός μαζί, σε ένα όμορφο μπλέξιμο. Απώτερος στόχος; «Να πάρει ο κόσμος το φώς των τραγουδιών, να γεμίσει απ’ την ενέργειά τους, να αντλήσει από την διαχρονικότητά τους, να εμπνευστεί από την μαγεία τους, να δεθεί μαζί μας και να ανακαλύψουμε για άλλη μια φορά το βάθος τους, ώσπου να φύγουμε “θεραπευμένοι” από το βάρος της καθημερινότητας» καταλήγει. Εγώ κατέληξα για πολλοστή φορά πως η μουσική είναι το αποκούμπι των ψυχών στις μελανές και δύσκολες περιόδους. Η Αναστασία συμπληρώνει κάπου εδώ την σκέψη μου. «Πάντα η μουσική ήταν αποκούμπι για τις ψυχές. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δημιουργήθηκε. Γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη των ανθρώπων να εκφραστούν και να περιγράψουν κάθε δυνατό συναίσθημα όπως, χαρά, λύπη, έρωτα, εγκατάλειψη, επιθυμία. Πηγάζει από το βαθύτερο είναι μας και σ’ αυτό μας οδηγεί με αποτέλεσμα να μας λυτρώνει».
Πέρασε η μπόρα; Πέρασε;
«Δεν μπορώ να μαντέψω τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά βλέπω πολύ καλά τι συμβαίνει τώρα κι αναρωτιέμαι… γιατί δεν το βλέπουν αυτοί που πρέπει να το δουν. Πως γίνεται να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε, να φιμώνεται η κρατική τηλεόραση, να ζούμε μιαν αφόρητη καθημερινότητα και να μας απασχολούν κόμματα και παρατάξεις; Γιατί οι άνθρωποι δεν μονοιάζουμε ποτέ… ακόμα κι όταν ο εχθρός είναι κοινός;». Γιατί άραγε; Κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα ένα πινέλο. Εγώ βάφω τον κόσμο χαρούμενο. Εκείνη τον βάφει αθώο. «Κουράστηκα να ακούω πολυλογίες χωρίς νόημα» συνεχίζει και περνώντας σε πιο προσωπικές πτυχές της μοιράζεται μαζί μου ένα αχ πολύ δικό της. «Δεν έχω φτάσει ποτέ σε σημείο να βγω εκτός εαυτού, αλλά όλοι αυτοί οι χορτάτοι απατεώνες μπορεί να με οδηγήσουν εκεί». Sad but true και ποιος να το αρνηθεί; Ευτυχώς για εκείνη, με την μουσική όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον έναν και μοναδικό δρόμο της ψυχής κι αυτό είναι κάτι. Μαλακώνει ευκολότερα από τα κλασικά, εικονογραφημένα άσχημα της σημερινής Ελλάδας. «Στην Ελλάδα του σήμερα βλέπω τόση απελπισία που αναρωτιέμαι, αυτοί, τόσο πολύ μας υποτιμούν και μιλούν συνέχεια για ανάπτυξη;». Εκείνη δεν ξεχνά όμως κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που την κυνηγά από παιδί… να θυμάται καλά. Σε αυτό το σημείο εγώ θυμήθηκα το αχτύπητο δίδυμο που έκαναν κάποτε με την Μαρίνα Σκιαδαρέση. Τότε, που μια σειρά από διασκευές μιλούσαν μέσα μας διαφορετικά χάρη στις φωνές τους. Γιατί δεν συνέχισαν; «Εκείνη την περίοδο με την Μαρίνα βλέπαμε τα πράγματα στο θέμα της συνεργασίας με διαφορετικό τρόπο. Έτσι, προκειμένου να μη δυσαρεστηθούμε, προτιμήσαμε να το σταματήσουμε. Την αγαπάω και μ’ αγαπάει και δεν ξεχνάει καμιά μας τη μεγάλη επιτυχία που ζήσαμε και που μας πήγε παρακάτω» τονίζει. Σε κάθε περίπτωση αν γυρνούσε τον χρόνο πίσω θα έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα, τις ίδιες κινήσεις, γιατί πολύ απλά… θα είχε την ίδια άγνοια για το μετά, διαπίστωση που αφορά κάθε πλευρά της ζωής της.
Άγγελος θα ‘μαι εγώ για σένα… άνοιξε τα φτερά σου πάνω από μένα.
Για έναν άνθρωπο όπως η Αναστασία Μουτσάτσου, που σπάνια νιώθει μοναξιά, που η γνώμη των άλλων είναι μπελάς και που κάθε καινούριο τραγούδι αποτελεί πηγή ενέργειας και έντονων συναισθημάτων… οι αλήθειες είναι για να λέγονται. «Δεν φοβήθηκα ποτέ μου την παραδοχή ότι φοβάμαι. Στα μάτια των άλλων αναζητώ την τρυφερότητα, την αποδοχή, το βάθος, την ουσία, την αγάπη». Η μεγαλύτερη λατρεία της; Η λακωνική γη κι ας μένει στον Πειραιά. «Κατεβαίνω συχνά στον Κάβο Μαλιά, στα Βελανίδια για την ακρίβεια, που είναι το σπίτι όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι η ψυχή μου. Έτσι νιώθω γι’ αυτό το σπίτι, γι’ αυτό τον τόπο. Είναι τα παιδικά μου χρόνια και όχι μόνο, γιατί δεν έκοψα ποτέ το νήμα. Κι όταν είμαι εκεί, όλα μοιάζουν πολύ μακρινά. Κι αν είναι άσχημα, μοιάζουν ανύπαρκτα». Ωραία παιδικά χρόνια = αναμνήσεις που συντηρούν ιδανικά μια μετέπειτα ενήλικη ζωή. Κι αυτή η ζωή είναι για την γνωστή ερμηνεύτρια μια ιεροτελεστία. «Δεν πίνω καφέ, κάνω ομοιοπαθητική και απαγορεύεται. Τρώω τα φρούτα μου το πρωί, πίνω όλη μέρα διάφορα τσάγια, κάνω γιόγκα, μαγειρεύω, βγαίνω για τις δουλειές μου, περπατάω ή πάω βόλτα με το ποδήλατο, βλέπω αυτούς που αγαπάω, διαβάζω, βλέπω ταινίες, μόνη ή με παρέα». Μια ροή συνεχής και αποκλειστικά δική της. Δεν έχει φυτά γιατί βαριέται να τα φροντίζει και προτιμά να συναντιέται μαζί τους στη φύση, πράγμα που κάνει συχνά. Συνηθισμένα πράγματα… τα έχει βαφτίσει. Το πιο ωραίο συνηθισμένο της όμως είναι η σκέψη της πριν πέσει για ύπνο. «Τα περισσότερα βράδια πριν κοιμηθώ, σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να ξυπνήσω όποια ώρα θέλω». Τα θέλω της δεν περιορίζονται εκεί φυσικά. Η σκηνή και η φιλοξενία της καλύπτουν μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες της. «Στην σκηνή υπηρετώ την ανάγκη μου για επαφή. Είναι ο σημαντικότερος λόγος. Με αυτήν ακριβώς την επαφή επιτυγχάνεται η λύτρωση, μέσα από την ανταλλαγή των συναισθημάτων με τον κόσμο».
Τώρα που ησύχασε κι εμένα η καρδιά μου… ο πόνος άλλο τώρα πια δεν μας φτάνει.
«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τη ζωή μου σε κομμάτια, όλα μου φαίνονται το ίδιο σημαντικά μιας και θεωρώ ότι το ένα φέρνει το άλλο στη ζωή. Γι’ αυτό πρέπει κανείς να είναι συνειδητοποιημένος και να δίνει αξία στη στιγμή, αφού το τώρα καθορίζει το μετά». Είναι η απάντησή της στην απαίτηση μου να βρούμε «σταθμούς» στην πορεία της που την σημάδεψαν στα χρόνια που ακολούθησαν. Και με τα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει όμως νιώθει κάπως έτσι. Δεν είναι σε θέση να πει ποια την εκφράζουν περισσότερο, ποιο κομμάτι της ακουμπούν, ποια φάση ζωής της πλαισίωσαν: «Αυτή είναι μια ερώτηση που με “πελαγώνει” ειλικρινά. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Οι στίχοι έχουν πολλές αναγνώσεις κι εγώ κάθε φορά ανακαλύπτω μια καινούργια». Εγώ βρήκα στην «Μάγισσα μοίρα» της μια ανάγνωση τετριμμένη, αλλά απαραίτητη… εκείνη του πεπρωμένου που δεν μπορεί κανείς μας να αποφύγει. «Μάγισσα μοίρα, φωτιά κι αρμύρα, δώσ’ μου τα’ αθάνατο νερό για να πλυθώ». Και λίγο παρακάτω κόλλησα στο πιο πρόσφατο singl-άκι της με τίτλο «Άγγελε μου», αφήνοντας τους στίχους να με πάνε… «Μίλα εσύ να χτίσω κάστρα σε φεγγάρια μαγικά, και να στείλω μέχρι τ’ άστρα της ψυχής βεγγαλικά». Κι έτσι όπως έσκαγαν τα «πυροτεχνήματα» μέσα στην κουβέντα μας φτάσαμε στους μουσικούς της συνοδοιπόρους. «Με όλους όσους συνεργάστηκα είχα μια σχέση με αγάπη, θυμούς, φιλιώματα, ανταγωνισμούς, αλληλοϋποστήριξη… φυσιολογικές ανθρώπινες καταστάσεις δηλαδή, με όλα αυτά τα συναισθήματα σε μικρές ή μεγάλες δόσεις. Όλους τους νιώθω φίλους μου, ακόμα κι αν δεν βλεπόμαστε πολύ και σίγουρα έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στο να μπορώ τώρα να πω ότι έχω ζήσει μια γεμάτη ζωή και συνεχίζω…». Είναι αλήθεια. Συνεχίζει και τα επόμενα βήματα της θα τα κάνει γι’ αυτό το Καλοκαίρι πλάι στον Νότη Μαυρουδή ή και μόνη της σε συναυλιακό φόντο. Ο χειμώνας θα φέρει κάτι καινούριο σίγουρα, αλλά προς το παρόν… όλα είναι υπό συζήτηση.
Στο τέλος μείνανε οι στίχοι να λένε τις καληνύχτες…
«Είναι κάτι δρόμοι
που κι εμείς ακόμη
δεν τους περπατήσαμε…
Κι όλα αυτά συμβαίνουν
μια και δεν προσμένουν
κείνοι που αγαπήσαμε»
(«Είναι κάτι αγάπες», Αναστασία Μουτσάτσου)
Info:
ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ – ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΟΥΤΣΑΤΣΟΥ
«Τραγούδια φεγγάρια σε καιρούς σκοτεινούς…»
Μαζί τους ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΣΙΚΙΑΝ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΝΗΣ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ 2013
Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013
Ώρα έναρξης: 21:30
