Ισμήνη- Θωμαΐς Χαρίλα «ΑΛΕΜ ΤΣΙΓΚΙ. Τα βιολιά της ευτυχίας», εκδόσεις Έναστρον
Της Τέσυς Μπάιλα
Ένα τρυφερό παραμύθι γραμμένο με βάση τα στερεότυπα του κλασικού παραμυθιού είναι το Αλέμ Τσιγκί που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έναστρον. Η συγγραφέας του Ισμήνη-Θωμαΐς Χαρίλα, μια γλυκιά «παραμυθού» μας μιλάει για τα βιολιά της ευτυχίας και με βάση αυτή την ιστορία καταθέτει ένα παραμύθι, μια εικόνα καταγεγραμμένου λόγου που στηρίζεται στην παράδοση και σε παλιές αξίες.
Είναι γνωστά και συγκεκριμένα τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού παραμυθιού. Το παραμύθι ακολουθεί τρεις γενικές αρχές όσον αφορά τον τόπο, το χρόνο και τα πρόσωπα. Στο πλαίσιο αυτό, ο χρόνος του παραμυθιού είναι αόριστος («µια φορά κ’ έναν καιρό»), όπως εξίσου αόριστος είναι και ο τόπος του παραμυθιού (σε κάποια μακρινή χώρα). Ένα ακόμη κοινό γνώρισµα των παραµυθιών είναι η αρχή της ανωνυμίας των προσώπων (π.χ. ένας βασιλιάς, µια κακιά μητριά, μια κακιά μάγισσα), καθώς δεν ενδιαφέρουν τόσο τα ονόματα των ηρώων όσο οι ιδιότητές που έχουν οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες τους.
Επίσης ένα παραμύθι ξεκινά πάντα με μια ήρεμη εισαγωγή, προχωράει στη δράση και τελειώνει πάντα με έναν ήρεμο τρόπο, αφήνοντας ένα συναίσθημα πληρότητας και σταθερότητας.
Ένα στοιχείο αφηγηματικής τεχνικής του παραμυθιού είναι οι συχνές επαναλήψεις, οι οποίες γίνονται για να υπάρξει ένταση στην πλοκή της ιστορίας. Επιπρόσθετα, ενώ ο κόσμος στα περισσότερα παραμύθια είναι ενιαίος και μονοδιάστατος, το φυσικό και το υπερφυσικό στοιχείο συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν (π.χ. ζώα µιλούν, νεκροί επανέρχονται στη ζωή, υπάρχουν υπερφυσικά όντα). Τα στοιχεία της φύσης παίρνουν ανθρώπινη μορφή, προσωποποιούνται, άλλοτε πάλι αποκτούν μαγικές ιδιότητες πάντα όμως βοηθούν την αφηγηματική δράση. Κοινό γνώρισμα των παραμυθιών είναι ότι τα παραµυθιακά πρόσωπα είναι συνήθως αβαθείς ήρωες, χωρίς αισθήματα, η εικόνα τους είναι επιφανειακή και δεν διαθέτουν εσωτερικό κόσμο. O ήρωας που είναι ο πιο αδύναμος στο τέλος αποδεικνύεται ότι είναι ο καλύτερος. Ακόμη, το παραμύθι χαρακτηρίζεται από αφηρημένο ύφος, λιτότητα περιγραφών, υπερβολή, αλληλουχία γεγονότων.
Το παραμύθι κάθε εποχής αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό που ζει, ανανεώνεται στην πάροδο του χρόνου και ουσιαστικά λειτουργεί ως ένα εκπαιδευτικό μέσο που ταυτόχρονα δίνει χαρά στον αναγνώστη του έχει μια τεράστια δύναμη. Ενεργοποιεί τη φαντασία του παιδιού και κινεί μια διαδικασία συνομιλίας και συχνά λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παλιό λαϊκό παραμύθι, το γεμάτο θρύλους, μύθους και παραδόσεις που σιγά-σιγά χάθηκε με την πάροδο του χρόνου και την ραγδαία εξέλιξη της εποχής και τον σύγχρονο αναγνώστη που έχει την ανάγκη να τραφεί πνευματικά και να αγαπήσει εκ νέου το βιβλίο τώρα που περισσότερο από ποτέ η έτοιμη εικόνα και η ταχύτητα της εναλλαγής της έχει πλημμυρίσει την εποχή μας.
Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν μέσα στο Αλέμ Τσιγκί. Τα πρόσωπα και τα στοιχεία της φύσης, το Αλέμ Τσιγκί, το μαγικό βιολί με το παράξενο όνομα και η αναζήτησή του, η βασίλισσα που δολοπλοκεί εις βάρος του αθώου πρίγκιπα και της όμορφης κοπέλας είναι μερικά από τα στοιχεία που κάνουν την αφήγηση του συγκεκριμένου παραμυθιού μια μαγική περιπέτεια. Το βιβλίο κοσμείται από την εικονογράφηση της Μάγδας Λεβίνοβιτς και είναι μια καλαίσθητη πρόταση για όλα τα παιδιά.
