Συνέντευξη στη Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Γεννήθηκε στη Σούμπρα του Καϊρου και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Καταφύγιο των καλλιτεχνικών της εκφράσεων είναι ο θεατρικός χώρος Σφενδόνη, στου Μακρυγιάννη. Όταν την είδα λίγες μέρες πριν τη συνέντευξη, με έπεισαν η Λαμπετική της ευθραυστότητα και ένας από αλλού φερμένος πολιτισμός, σε ταχύτητες από εκείνες που ευνοούν την ανάπτυξη της αγάπης.
Μεσημέρι. Στο σαλόνι του ξενοδοχείου να ξεκουράζεται ανάμεσα στα εφηβικά εξαντλητικά της προγράμματα, αφού Δευτέρα και Τρίτη βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία με το έργο «Λα Πουπέ» και αργότερα με το «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού», ενώ Τέταρτη με Κυριακή βρίσκεται στην Αθήνα με το έργο «Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος».
Γιατί γίνατε ηθοποιός; Tί σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή;
Μπορώ να πω, ότι από μια άποψη έγινε και μόνο του. Δηλαδή, κάποιος με ρώτησε, ενώ ήμουν στη φιλοσοφική, και άνοιξα το στόμα μου και είπα θέλω να γίνω. Από την άλλη, όταν πήγα στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, σε μια παράσταση, η ατμόσφαιρα αυτή μού αποκάλυπτε κάτι δικό μου, το οποίο εγώ δεν το γνώριζα και μια άλλη διάσταση, εσωτερική. Και είπα, εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός. (συνωμοτικό γελάκι)
Τί έχετε φυλάξει από τα παιδικά σας χρόνια;
Είναι πράγματα πολύ ζωντανά μέσα μου. Η παιδική ηλικία είναι ένα πολύ μεγάλο σημείο αναφοράς και τις φορές που υπάρχει ξέγνοιαστος χρόνος από το θέατρο, είναι θησαυρός να ανακαλύπτεις πράγματα στη μνήμη σου από την παιδική ηλικία.
Η Ρίκα είναι ακόμα παιδί και μοιάζει να έχει κρατήσει την παιδικότητά της, μπας και κάπου εκεί πίσω μπορεί να συγχωρέσει τον εαυτό της. Γιατί κάπου εκεί γεννήθηκαν οι ενοχές της. Είναι σκληρός χαρακτήρας και «εγκληματεί». Τα παιδιά είναι πάντα αθώα;
Τα παιδιά είναι όπως είναι η φύση του ανθρώπου, δε νομίζω ότι μπορεί να είναι πιο αθώα, όπως κάποιος που μεγαλώνει, που βάζει περιορισμούς, λογική. Δεν ξέρουν από «πρέπει». Είναι πολύ πιο ελεύθερα. Η Ρίκα σπρώχνει να φτάσει στα άκρα και να απελευθερωθεί, επιτέλους. Όποτε στο τέλος δεν είναι σκληρότητα, το βρισίδι της και όλα τα άλλα, αλλά νομίζω ότι είναι μια απελευθέρωση. Γιατί είναι ένας άνθρωπος που έχει καταπιεστεί τόσο πολύ σε όλη του τη ζωή και βρήκε έναν τρόπο να απελευθερωθεί.
Στη Θεσσαλονίκη το Νοέμβρη θα σας συναντήσουμε στο σανίδι του θεάτρου Αυλαία και πάλι, αυτή τη φορά με την παράσταση «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού». Εσείς πόσες μορφές έχετε.
Σίγουρα τις περισσότερες δεν τις γνωρίζω, όπως ο καθένας μας. Έχουμε άπειρες μορφές. Εν δυνάμει έχουμε όλες τις μορφές. Γι’ αυτό και η μίμηση. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να γίνει ηθοποιός. Γιατί τα φέρει όλα τα καλούπια μέσα του.
Ερωτεύεστε; Γυρεύετε την αγάπη;
Δεν έχω παράπονο στο θέμα αυτό. Απλώς στο θέμα αγάπη είμαι αχόρταγη. Έχω φαντασιωθεί να με υιοθετεί κάποιος. Για οποιαδήποτε σχέση. Ευχαρίστως θα ξεκινούσα από το παιδικό καρότσι. (γέλια πονηρά παιδικά)
Ζείτε στην Αθήνα. Την επαρχία θα την αντέχατε;
Με τραβάει πάρα πολύ. Κάνοντας περιοδείες ειδικά. Είμαι παιδί της πόλης όμως. Ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν το γνωρίζω, ζει όταν είμαι στην εξοχή.
Η Ρίκα θα υπέφερε στην επαρχία;
Βέβαια, πολύ. Μόνο σε μεγάλη πόλη μπορεί να ζήσει. Η Ρίκα είναι προϊόν πόλης. Η επαρχία είναι σκληρή.
Θα την κάνατε παρέα;
Σαν τρελή θα την έκανα φίλη. Αυτές οι περσόνες με τραβάνε πάρα πολύ.
Γι’ αυτό και σκηνοθετείτε τον εαυτό σας; Για να μπορείτε να διαμορφώσετε τον ρόλο όπως νιώθετε;
Θα προτιμούσα να με σκηνοθετούσε κάποιος άλλος, να σας πω την αλήθεια. Απλώς, επειδή επιλέγω εγώ τα έργα και τα επιλέγω για πολύ συγκεκριμένους λόγους, έρχεται πιο φυσικό, να το κάνω εγώ. Από τη στιγμή που δουλεύω με ένα ορισμένο τρόπο. Αλλά μου λείπει ο σκηνοθέτης.
Στις «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» δηλαδή λειτουργείτε καλύτερα;
Όχι δεν μπορώ να το πω. Απλώς, τότε έτυχε αυτό.
Τι λείπει σήμερα από το θέατρο;
Η γνώση, η πραγματική, και το πάθος, το δόσιμο το πραγματικό. Αλλά αυτό πάντα συνέβαινε. Το καλό πάντα ήταν το λιγότερο. Φέτος βεβαία έμαθα ότι στην Αθήνα θα ανέβουν χίλιες παραστάσεις. Στο θέατρο λείπει η βαθιά καλλιέργεια, με εξαιρέσεις πάντα φυσικά. Τα παιδιά τελειώνουν τις σχολές και δεν γνωρίζουν το αντικείμενο τους. Αφήνω το τεράστιο πρόβλημα της παιδείας της χώρας. Αλλά λείπει και η πιο ειδική γνώση του θεάτρου. Ο έλληνας ηθοποιός λειτουργεί εμπειρικά, ό,τι μαθαίνει, το μαθαίνει μόνος του.
Πως βλέπετε την αισθητική στην τηλεόραση;
Με τίποτα δε θα έκανα. Δείτε. Όπως λέει κι ένας αρχαίος, η αισθητική είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ηθική. Με το ήθος δηλαδή. Είναι ένα και το αυτό.
Τι δεν αντέχετε στη σημερινή πραγματικότητα;
Τώρα που βιώνει η χώρα αυτή την ακραία κατάσταση, έχουν βγει όλα. Το πραγματικό βάθος. Η έλλειψη κουλτούρας, τα άγρια ένστικτα. Είμαστε λαός με άγρια ένστικτα. Είναι ένας συνδυασμός όχι καλός. Αλλά δε μ’ αρέσει να λέω αρνητικά, διότι εύκολα κανείς τα λέει, και βουλιάζουμε μέσα σε αυτό. Χρειάζεται να δει κανείς με σκληρό μάτι, με κοφτερή ματιά αυτό που μας συμβαίνει. Αλλά και ο καθένας χωριστά να φροντίσει τον εαυτό του, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κράτος.
Ταξιδεύετε;
Όχι, όσο θα ήθελα δεν ταξιδεύω. Δεν έχω χρόνο. Και όταν τελειώνουν οι παραστάσεις. Έχω τρομαχτικά ανάγκη την ξεκούραση και δεν μπορώ να κάνω ταξίδια, να πάω στη φύση. Κι έτσι περνά ο καιρός.
Τι συζητάτε με τους φίλους σας.
Αυτά που λέμε τώρα.
Δεν είστε το κορίτσι της διπλανής πόρτας, που θα τα πει με την απέναντι, τινάζοντας ο τραπεζομάντηλο.
Πρέπει να σας πω ότι έχω δυο πλευρές, εξίσου ισότιμες. Τη μοναχικότητα και την κοινωνικότητα. Είμαι τόσο μοναχική, όσο και κοινωνική. Δεν είναι φάσεις που τα διαχωρίζουν αυτά. Είναι στιγμές. Μπορεί να μπω σε ένα λεωφορείο και να πιάσουμε κουβέντα όλοι μαζί. Μου αρέσει η επαφή. Απλώς είμαι και πολύ μοναχική, και ο λόγος είναι γιατί μου αρέσει να σκαλίζω τον εαυτό μου. Μου αρέσει να θέλω να καταλάβω ποια είμαι και να προσπαθώ να γίνω λίγο καλύτερη. Έχω πάθος με το διάβασμα. Με τους συγγραφείς. Θεωρώ το βιβλίο από τα μεγαλύτερα δώρα. Έγραψε ένας φίλος μου τις προάλλες «αν κάτι μπορεί να με αλλάξει πραγματικά είναι ένα βιβλίο». Και οι άνθρωποι σε επηρεάζουν, αλλά αυτό… Δημιουργεί σταθμούς στη ζωή σου.
Έχετε φιλίες από τον χώρο σας;
Λίγες (χαμογελάκι). Αλλά εκτιμώ πολλούς συναδέλφους μου. Έχει γίνει έτσι το Θέατρο Σφενδόνη και φυσικά δεν παίζω πάντα μόνη μου. Απλώς αυτά που παίζω μόνη μου έχουν γίνει επιτυχίες. Πρέπει να σας πω ότι αρκετές φορές έχουν ανέβει έργα με δώδεκα πρόσωπα. Σταθμός για έμενα ήταν η συνεργασία μου με τον Λευτέρη Βογιατζή, που δε ζει. Τον γνώρισα από μικρή. Δουλέψαμε μαζί. Χωρίσαμε. Ήταν ένας άνθρωπος, όπως και για όλο το ελληνικό θέατρο, σημείο αναφοράς. Υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος τον οποίο εκτιμώ. Ο Άρης Ρέτσος. Τον είχα συναντήσει σε μια σχολή θεατρική, αλλά ξεκινήσαμε όλα τα πράγματα μαζί και μετά χωρίσαμε. Για έμενα είναι ο πιο πνευματικός έλληνας ηθοποιός. Δυστυχώς εμφανίζεται σπάνια. Αλλά τέτοιο ταλέντο…
Ποια δουλειά σας ξεχωρίζετε πιο πολύ;
Είμαι το λάθος πρόσωπο για την ερώτηση αυτή. Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα ευχαριστημένη από ένα ανέβασμα. Συνέχεια βλέπω τι δεν έχω κάνει. Γίνεται με φυσικό τρόπο αυτό. Κάθε φορά διορθώνω, αλλάζω. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό κάθε φορά. Άλλος κόσμος, άλλο πράγμα.
Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο που επιθυμεί στις μέρες μας να γίνει ηθοποιός;
Να καλλιεργηθεί. Να καλλιεργήσει τα εκφραστικά του μέσα. Μόνο με αγάπη και πάθος γίνεται αυτή η δουλειά. Με κανέναν άλλο τρόπο. Με τίποτα άλλο δε γίνεται αυτή η δουλειά..
Ένα όνειρο σας για κάτι νέο θεατρικά;
Στην Αθήνα παίζω τον Θουκυδίδη και θα παίξω αργότερα και τον Βιζυηνό. Με τις «Μορφές» άνοιξε η Σφενδόνη το 1993 και είναι ο πρώτος μονόλογος, η πρώτη αφήγηση που έγινε στο ελληνικό θέατρο. Έχει την ιστορία της αυτή η παράσταση. Μετά από αυτό ανέβηκαν πολλές αφηγήσεις από λογοτεχνικά κείμενα.
Βλέπετε θέατρο; Ποιά παράσταση ξεχωρίσατε τελευταία;
Όχι πολύ, αλλά βλέπω. Τις προάλλες, είδα «Το δεκαήμερο του Βοκάκιου» του Νίκου Καραθάνου στο Εθνικό Θέατρο και ήταν υπέροχο. Εμπνευσμένη παράσταση.
Ζηλεύετε πράγματα που νομίζετε ότι δεν τα έχετε;
Πρέπει να σας πω και θέλω να με πιστέψετε. Επειδή χαίρομαι πάρα πολύ να εκδηλώνω την εκτίμησή μου σε κάποιον, είναι απόλυτη ανάγκη μου αυτό, η ζήλεια είναι πολύ μικρού βαθμού.
Να σας ξαναπεριμενουμε στη Θεσσαλονίκη;
Με τα ίδια πράγματα όχι. Κάποια στιγμη θα έρθει ο Θουκυδίδης, αλλά δε νομίζω σε αυτή τη σεζόν.
Να έρθετε για καφέ τότε.
(…γέλια…)
Θα τη βρείτε στην παράσταση «Λα Πουπέ» έως την Τρίτη 28 Οκτωβρίου και από την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου στην παράσταση «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού». Στο Θέατρο Αυλαία.
