“Άμπερ φάμπερ βγε!”, Χριστίνα Φραγκεσκάκη, Ζωγραφιές Μάριας Μπαχά, εκδ. Πατάκη
ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός
Τι μπορεί να νικήσει τον άνεμο!
Τι μπορεί να κρατήσει μια παρέα κοντά σου!
Τι μπορεί να απομακρύνει τη θλίψη και την απογοήτευση!
Ή ακόμη τι μπορεί να γιατρέψει την καρδιά του ερωτευμένου και να νικήσει τη στεναχώρια που τρύπωσε στην καρδιά της Άνοιξης, και απογοητευμένη κλειδαμπαρώθηκε στα βαθύτερα υπόγεια του καστρόσπιτού της!
Μα τι άλλο! οι λέξεις που μια μια και όλες μαζί στήσανε, με το κουβάρι να ξετυλίγεται από τα χέρια της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, τρεις ιστορίες με δύναμη από λέξεις, και μελωδίες στο μονοπάτι του παραμυθιού που μας έρχονται και μας συστήνονται από το μακρινό παλάτι του Μάγου από το παρελθόν και τρυπώνουν μέσα στο βιβλίο «Άμπερ φάμπερ βγε!».
Για μια ακόμη φορά η συγγραφέας Χριστίνα Φραγκεσκάκη, με περίτεχνο και ξεχωριστό τρόπο πλάθει τρεις πανέμορφες ιστορίες.
Στο κέντρο όλων η δύναμη των λέξεων, η λύτρωση μέσα από το παραμύθι και την ιστορία, αλλά και η συνεργασία των πλασμάτων προς χάριν της ζωής.
Στις τρεις ιστορίες της «Είμαι από μια ιστορία, Δώδεκα μποφόρ, Άμπερ φάμπερ βγε!» η συγγραφέας προτάσσει τη λέξη για να αλλάξει τον κόσμο, να τον δυναμώσει, να τον ξυπνήσει από το τρεχαλητό, να τον συγκινήσει, να τον ελευθερώσει και να του χαρίσει την ομορφιά της ζωής.
Μοναδική στο να πλάθει αργά αργά, με κορυφώσεις, ανάσες, μονοπάτια και κρυψώνες ιστορίες, που καλούν τους αναγνώστες να ξεδιψάσουν, να τρομάξουν, να συμπάσχουν, να χαρούν.
Η συγγραφέας όπως ξέρει να αφηγείται γράφοντας τις ιστορίες της στο χαρτί, ξέρει και να αφηγείται υπέροχα ενώ μεταμορφώνεται σε ξωτικό, σε Άνοιξη, και κάποτε γίνεται άνεμος και παιδί.
Και αν δεν την έχετε δει να το κάνει ζωντανά (εγώ είμαι από τις τυχερές που την απόλαυσα) αρκεί να διαβάσεις «Άμπερ φάμπερ βγε!» και όλα αυτά θα ζωντανέψουν εκεί μπροστά σου και τότε μόνο θα με καταλάβετε.
Διαβάζοντας τις ιστορίες της θαρρείς πως όλες τους καβαλούν το λευκό άτι και τρέχουν για να μας προλάβουν όπως στα παλιά, καλά παραμύθια που η θυγατέρα δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει για να ψάξει και να βρει τον αγαπημένο της τον Σιμιγδαλένιο, ή το άλλο με τον άρχοντα που πάνω σε ένα άλογο αναζητά την όμορφη κοπέλα που άφησε πίσω της το γοβάκι.
Οι ιστορίες της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, σε καλούν μέσα από τον ήχο που προκαλούν οι λέξεις της. Σε συναρπάζουν από τις εικόνες που ξεπηδούν σε κάθε παράγραφο και συγχρόνως σε αιχμαλωτίζουν οι μυρωδιές που αναδύουν οι σκηνές της σε τόπους που στήνει και όλα αυτά πασπαλισμένα από πλούσιους κυματισμούς συναισθημάτων.
Συγκίνηση, όταν άμπερ φάμπερ βγε!
Ευδαιμονία, όταν λαίλαψ, θύελλα, βοριάς και τραμουντάνα.
Ελπίδα και αισιοδοξία, όταν πού θα πας, κυρά-Μαρία,δεν περνάς, δεν περνάς, σε μια πλοκή, με δράση και φωνές που θυμίζει την εποχή των καλών παραμυθιών και της καλής ιστορίας, μόνο που το «Άμπερ φάμπερ βγε!» έρχεται από μια σημερινή παραμυθού, την Χριστίνα Φραγκεσκάκη.
…Άμπερ φάμπερ βγε!
η μεγάλη, η σιδερένια εξώπορτα άνοιξε διάπλατα και η Άνοιξη βγήκε έκανε έτσι δα και βγήκε!
Και τα παιδιά γύρισαν και την κοίταξαν σαστισμένα. Όμορφο που’ταν το φουστάνι της! Γεμάτο ανθισμένα λουλούδια ήταν! Άσπρα, κόκκινα, λουλακί. Κι είχε μακριά καστανά μαλλιά. Κι ένα χαμόγελο γλυκό κι απλόχωρο είχε. Και το ‘δωσε όλο στα παιδιά…
Οι ασπρόμαυρες εικόνες της Μάριας Μπαχά, ακολουθούν δωρικά το κείμενο και το συντροφεύουν με τη δύναμη της σιωπής τους.
Οπισθόφυλλο
Γιατί οι άνθρωποι στις τρεις πολιτείες δεν ακούνε ιστορίες; Το αγόρι γιατί φορά τα σιδερένια του παπούτσια; Ο κύριος Παύλος, παραπέρα, τι πουλά; Οι αγοραστές γιατί κάνουν ουρές µες στην αυλή του; Kαι η άνοιξη γιατί φέτος δε φάνηκε στην άκρη του χειµώνα; Τι είναι αυτό που δεν το έχουν και το βρίσκουν, το ’χουν, το χάνουν και το ξαναβρίσκουν; Αυτό που όλα τα γυρίζει, τα κάνει αλλιώς; Άµπερ φάµπερ βγε! Tρεις ιστορίες για τις λέξεις που λιώνουν τους πάγους για να συναντηθούµε µε την άνοιξη.
Βιογραφικό
