Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
«Παραμύθι στην χώρα των ψεμάτων»! Τίτλος που σηκώνει συζήτηση, τσιγάρο και ίσως κάμποσες αναδρομές σε φάσεις ζωής. Αν υπήρχε άραγε αυτή η χώρα ποιοι θα δέχονταν να την κατοικήσουν και πόσοι θα άντεχαν να ζήσουν επιδερμικά πάνω στα κάστρα της; Μπορεί κανείς… από αποστροφή, μπορεί και όλοι… από περιέργεια. Με αυτές τις απορίες άρχισα να αποκωδικοποιώ τους στίχους και να ακούω ξανά και ξανά τις μουσικές του Άγγελου Μουρβάτη. Όχι με την ρομαντική έννοια, αλλά με εκείνη την απλή των θνητών, που θέλουν να πάντα να αποδίδουν κάπου ό,τι συλλαμβάνουν οι αισθήσεις τους. Ροκ συνθέσεις, ελληνικός στίχος, μακρινές διαδρομές. Αυτή είναι μια ταιριαστή λεζάντα για τον Άγγελο Μουρβάτη και την «Ψυχή», που τον συνοδεύει στα live του, όπως και στο επερχόμενο της 20ης Δεκεμβρίου στο Club του Μύλου. Η παρουσίαση του 6ου album του, τα 14 χρόνια πορείας του, η παλαβή του σχέση με την μουσική –γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη πετριά του- είναι ο λόγος. Υπό αυτές τις συνθήκες οι στίχοι θα πρωταγωνιστήσουν και το αποτέλεσμα θα φανεί στο χειροκρότημα.
«Κι όμως ζω εδώ, το τώρα μου ξοδεύω, θέλω να πετώ, στο πίσω να γυρίσω…»
Από το «Παραμύθι της χαράς και της λύπης» μέχρι το «Ένα φιλί», που σημάδεψαν την αρχή του και το πρόσφατο μουσικό παρελθόν του αντίστοιχα, ο Άγγελος Μουρβάτης παραμένει ακέραιος και ατόφιος μπροστά στην μουσική που τον καλεί. «Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα πέρα από την ηλικία μου! Πάντα ήθελα απλά να έχω το δικαίωμα να μπορώ να κάνω μουσική, όπως μου αρέσει, χωρίς σκέψεις για τον χρόνο που γίνεται ή για το τι είναι της εποχής… απλά να έχω το δικαίωμα να δημιουργώ τη μουσική που μου αρέσει». Τι του δίνει όλη αυτή την δημιουργική διαύγεια και συμπληρώνει ένα κομμάτι του πολύ βασικό; Η δουλειά του. Διδάσκει ηλεκτρική κιθάρα και μεταφέροντας στους νεότερους την ελπιδοφόρα ή εκτονωτική τέχνη της πένας καθώς γρατσουνίζει τις χορδές… αφήνει κάτι δικό του στους άλλους με συνέπεια και αγάπη. «Αυτή είναι η βασική μου δουλειά που την λατρεύω όσο τίποτε άλλο. Η διδασκαλία είναι κάτι μαγικό και είναι αυτή που μου προσφέρει και την δυνατότητα να ζω».
«Μη με τσακίζεις, μη με σκορπίζεις στο κενό, φύγε μακριά μου να σε διαλύσω προσπαθώ…»
Είναι οι πιο βιωματικοί στίχοι που έγραψε ποτέ και επειδή οι καλλιτέχνες είναι πάντα ειλικρινείς σε σχέση με την Μούσα και τις επιμέρους εμπνεύσεις τους το παραδέχτηκε αμέσως. «Το “Στην κατάθλιψη” από το νέο μου cd είναι ότι πιο εσωτερικό έχω γράψει μέσα από το βίωμα μιας τέτοιας κατάστασης. Η κατάσταση στην σκηνή; Μαγική. Η σχέση του με το κοινό; Υπόκειται σε μια συνταγή με βασικά συστατικά, που για κείνον όμως είναι αμφισβητήσιμα λαμβάνοντας υπόψη τα σημάδια των καιρών. «Θα έλεγα η ειλικρίνεια και το να είσαι ταπεινός αλλά μάλλον κάνω λάθος, αφού τα ακριβώς αντίθετα πολλές φορές είναι πιο πετυχημένα»!
«Μα θα μαι εδώ να χορεύω για σένα το χορό της βροχής, που τρυπάει, πονάει και τη νιώθω σαν φλόγα με χτυπάει σκληρά…»
Τα τελευταία χρόνια στην σκηνή τον συνοδεύει η «Ψυχή» του, μεταφορικά και κυριολεκτικά, αφού με τον Αντώνη Κοπανούδη, τον Πάρη Μουρβάτη, τον Φίλιππο Κωτούλα, την Άννα-Μαρία Ιωαννίδου και τον Θέμη Στεφάνου έχουν βρει το σωστό κουμπί που συγχρονίζει τα θέλω και την πορεία τους. Αν και το σχήμα άλλαξε πολλές φορές για τις ανάγκες μιας πιο άρτιας ομάδας, η τελική του σύνθεση είναι σε πλήρη αρμονία εδώ και αρκετό καιρό. Πως προετοιμάζονται όλοι μαζί για τα live τους; «Απλά κάνουμε πρόβες όταν μπορούμε, αλλά συνήθως καταλήγουμε στο να ετοιμάζουμε και νέα τραγούδια, γιατί έτσι μας βγαίνει αφού συνήθως τα παλιά τα βαριόμαστε» λέει, χωρίς να σημαίνει ότι τα παλιά απαξιώνονται. Άλλωστε υπάρχει ένα παλιό κομμάτι του Άγγελου Μουρβάτη –το συγκρότημα Cosmicray- που είναι κρατημένο στις όμορφες αναμνήσεις και ποιος ξέρει… κάποια στιγμή ίσως του ξαναδώσει ζωή. «Γιατί όχι;;; Ήταν μια καταπληκτική εποχή όπου έμαθα πολλά για την συνεργασία σε ίσα επίπεδα με όλο το σχήμα. Οι Cosmicray είναι ένα project που έκανα με χαρά και σύντομα θα υπάρξει και συνέχεια» μου αποκαλύπτει με σιγουριά και τον πιστεύω, διότι σε μας τους ανθρώπους αρέσουν τα διαλείμματα, αλλά η ημερομηνία λήξης δεν είναι από τα αγαπημένα μας.
«Με πονάνε οι λέξεις που θυμάμαι να λες, με κοιτούσες στα μάτια, σε κοιτούσα να κλαις…»
Δεν είναι ρομάντζο. Είναι εικόνες. Είναι λέξεις αγαπημένες. Είναι τα κρυμμένα, αλλά και τα φανερωμένα του και πολλά από αυτά κρατούν ένα λιθαράκι από ουρανό Θεσσαλονίκης, κι ας ζει και δραστηριοποιείται στην Ξάνθη. «Στη Θεσσαλονίκη σπούδασα. Εκεί ουσιαστικά έμαθα ό,τι έμαθα στην μουσική. Εκεί είναι οι φίλοι μου και οι συνεργάτες μου». Στο δρόμο από την Ξάνθη στη Θεσσαλονίκη σκέφτεται συχνά τα χρόνια των σπουδών του, που ήταν γεμάτα μουσική, άγχος και όνειρα. Ανάμεσα σε αυτά τα όνειρα… να κι ένα που πραγματοποιήθηκε μόλις. Το νέο cd του με τίτλο «Παραμύθι στην χώρα των ψεμάτων». Οι ορίζοντες βέβαια παραμένουν ανοιχτοί για διάφορα στο μέλλον, αλλά ο ίδιος φροντίζει να μην πιέζει τον χρόνο. Αφήνεται στη ροή των ωραίων πραγμάτων, έτσι ώστε το ένα να φέρνει το άλλο και πάει λέγοντας.
«Λόγια λόγια μας πετάνε, χάρτινες ευχές πουλάνε, καίνε κάθε μέρα τις πόλεις των Θεών…»
Κανένας καλλιτέχνης δεν στέκεται αδιάφορος απέναντι σε αυτά που του «σερβίρουν» σήμερα. Υπάρχουν πράγματα που του λείπουν από το χθες, που φοβάται σήμερα, που λαχταρά για το αύριο και εξαρτώνται από την ευρύτερη ελληνική συγκυρία. «Μου λείπει η ηρεμία που είχαμε πριν μας κοροϊδέψουν όλοι αυτοί που ψηφίζαμε τόσα χρόνια. Σήμερα… φοβάμαι μήπως απλά μας στερήσουν το δικαίωμα να βλέπουμε με χαρά το τι έρχεται αύριο. Αύριο… λαχταρώ τουλάχιστον να βρούμε την γαλήνη και την ηρεμία που κάποτε είχαμε κερδίσει» λέει και αμέσως μπαίνει στο τρυπάκι μιας υπέροχης ζωής που θα θελε να ζούσε όπως όλοι μας πια. Κι αν για κάποιους συναδέλφους του η κρίση υπήρξε «φονική», εκείνος ευτυχώς λογαριάζει την μουσική σαν κάτι γαντζωμένο πάνω του κι όχι ως το επαγγελματικό του καταφύγιο για να διευρύνει τα παλάτια του. «Για αυτούς που ζούνε μόνο από αυτό το αντικείμενο σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Είχα φροντίσει από χρόνια να μη το κάνω για βιοποριστικούς λόγους. Σίγουρα η γενικότερη έλλειψη χρημάτων δημιουργεί προβλήματα στις παραγωγές όχι όμως στην δημιουργία, αφού ακόμα το να γράψω ένα τραγούδι στο δωμάτιο μου δεν έχει φορολογία» σημειώνει με ανακούφιση, όπως ακριβώς ένας Έλληνας που δεν έχει δικό του ακίνητο, με μοναδική υποχρέωση να πληρώνει το νοίκι του.
«Κλέψε με τα μάτια σου χαρές…»
Αν πήρα κάτι μαζί μου από τον Άγγελο Μουρβάτη… αυτή είναι η ψυχή του «Δεν είναι αργά», γιατί οι περισσότεροι από μας ξέρουμε πως η μουσική είναι γιατρικό με αποτέλεσμα και ξέρει να περιγράφει τη ζωή, να βιώνει μαζί σου, να σε λυτρώνει.
«Δεν είναι αργά
Γράψε τα τραγούδια σου,
Αγκάλιασε τα
Κρύψου σε αυτά
Δεν είναι αργά
Οι μελωδίες οι δικές σου
Είναι όλα τα πλούτη τελικά»
Info:
Άγγελος Μουρβάτης και Ψυχή
Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου
Club του Μυλου
21.30
