«Eversor: Ένα έντονο συναίσθημα, αν τυπωθεί σωστά έχεις πετύχει»

Από

20 Απριλίου 2013

1442

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com

(Photos by Atena Kappa Photograpghy, White Noize photography)

Πρώτα τον googl-αρα. Μετά του τηλεφώνησα. Ύστερα μάζεψα τις απορίες μου και του τις σέρβιρα ζεστές με διάθεση για πολλή κουβέντα. Η Hiphopedia ήταν ξεκάθαρη… από τους καλύτερους μουσικούς παραγωγούς στην Ευρώπη, αλλά πιο ξεκάθαρη η αίσθηση που μου άφησε… εκείνη του δημιουργικού ανθρώπου που η βάρκα του δεν θα μπάσει εύκολα νερά κι αν ακόμη συμβεί κάτι τέτοιο, θα βρει τρόπο να την σώσει. Κι αν εκείνος ισχυρίζεται πως με μια φορά κανείς δεν μαθαίνει το παραμικρό για το ποιόν του, εγώ λέω πως… τα «ανοιχτά βιβλία» σε ανθρώπινη version φαίνονται από τα σημεία στίξης. Οι λέξεις άναρχες, αβίαστες με συνοδεία γκριμάτσας, χωρίς τόνους, αλλά η ζωή του γεμάτη ρυθμό. Eversor. Συναντά τον Anser –του οποίου τους στίχους έντυσε με μουσικές για τον δίσκο “Flow Royal”- απόψε το βράδυ στο Block 33. Θα μας δείξουν πως η Hip Hop σπάει τις βιτρίνες, λιώνει τις ταμπέλες και γκρεμίζει τα σύνορα. Το μικρό του όνομα ορκίστηκα να μην το μοιραστώ με κανέναν. Άλλωστε είναι ωραίο να κρατάς κάτι και για σένα, όταν οι στιγμές και οι άνθρωποι το προστάζουν. Ο Eversor έπεσε στον κόσμο της Hip Hop την δεκαετία του ’90 κι από τότε η τροχιά που διέγραψε έχει credits, πολλές συνεργασίες και ένα δουλεμένο προφίλ σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Καναδά και Ευρώπη. Το όνομα του; «Το Eversor ήταν το ψευδώνυμο που τελικά κατέληξα όντας πιτσιρίκος ακόμα, λόγω του ραπ με το οποίο είχα αρχίσει να ασχολούμαι. Σημαίνει “ανατροπέας” στα λατινικά» μου λέει και μου δηλώνει πως μέχρι τότε τα nicknames του ήταν διάφορα και είχαν να κάνουν με την συμμετοχή του σε ελάχιστα graffiti κομμάτια και υπογραφές. Οι φίλοι του πάντως μικρό τον φώναζαν «Ψηλό» και τούτη η μνήμη τον έκανε να γελάσει. Εγώ γέλασα όταν μου είπε πως όλα για εκείνον ξεκινούν από τον καφέ και το πώς θα ξυπνήσει το πρωί.

Αυτοπροσδιορισμός, συνεργασίες και αλήθειες

Μπορεί το σχόλιο που τον πλαισιώνει συνεχώς να λέει πως ανήκει στους πιο καταξιωμένους παραγωγούς και beatmakers, αλλά εκείνος το βλέπει αλλιώς. «Αυτή προφανώς δεν είναι μια ταμπέλα που έχω αναφέρει. Μπορεί να είναι ένα μέρος της κοινής γνώμης, είναι σεβαστό, αλλά δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς και περιορίζουν. Κάνουμε μουσική και θέλουμε την ελευθερία μας από αυτές» μου λέει αυστηρά. Κι όταν αρχίσαμε να ψάχνουμε τα έξω και τα μέσα του σε συνδυασμό τότε ήρθαν και τα ανθρώπινα. «Πέρα από την ρουτίνα μου και τα μουσικά μου δρώμενα, είμαι ένας cool τύπος με τα προβλήματα, τις αναζητήσεις του, τις αδυναμίες και τα σκαλώματα του». Σκαλωμένος στην Hip Hop μου διηγείται τη δική του ιστορία. Αυτή η μουσική και αυτή η φιλοσοφία δεν του χτύπησε άτσαλα και βιαστικά την πόρτα. «Στην ουσία την έφερε στην ζωή μου το MTV των 90s και οι -λίγες τότε- ανάλογες μουσικές εκπομπές και 1-2 περιοδικά που έπεσαν στα χέρια μου. Τίποτα συνειδητοποιημένο, ήμουν στα 10 μου, μου έκανε εντύπωση και άρχισα να ακούω φανατικά. Αργότερα ασχολήθηκα και με τα στοιχεία της κουλτούρας, κυρίως λόγω παρέας». Στον χώρο επισήμως βρίσκεται από το 2005, οπότε και έκανε την πρώτη του ανεξάρτητη δουλειά με Αμερικάνους/Καναδούς MCs, αλλά το πάρε-δώσε με παραγωγές και demos είχε ξεκινήσει από το 1998. Από τότε θυμάται συνεργασίες με Εισβολέα, Anser και Λόγο Απειλή & Freestyle σε ελληνικό επίπεδο. Απ’ όσα έκανε στο εξωτερικό δεν θα ξεχάσει το project Diversidad, Snowgoons, Joell Ortiz και την συνεργασία του με τον Marc Ecko και την Atari για το soundtrack του παιχνιδιού Getting Up, για το playstation2. Απολογισμό για τραυματικές εμπειρίες στο κομμάτι της δουλειάς δεν θέλησε να κάνει. Με έπεισε πάντως χωρίς ιδιαίτερο κόπο, πως μέχρι στιγμής δεν μετανιώνει για κανέναν από τους σταθμούς της επαγγελματικής του πορείας. Λαμβάνοντας υπόψη μάλιστα τον τρόπο που μου περιγράφει τα «ταξίδια» του όταν γράφει μουσική… το παρελθόν, και ό,τι από αυτό τον συνοδεύει στο σήμερα, γίνεται ήχος και μόνο ήχος. «Όταν γράφω μουσική ο νους μου ταξιδεύει οπουδήποτε. Μπορεί να ανακαλώ στιγμές, να προσπαθώ να ξεχάσω ή να δημιουργώ με την φαντασία μου. Σίγουρα οι άνθρωποι μου, τα μάτια που έχω αγαπήσει, οτιδήποτε».

Όπου γης -της Hip Hop– και πατρίς

Ζει σε μόνιμη βάση στην Αθήνα, όση μονιμότητα μπορεί να έχει μια ζωή που κινείται στα νήματα των φιλόδοξων ονείρων του. «Έχω διάφορα κατά νου όχι λόγω της κατάστασης εδώ, αλλά λόγω των μακροπρόθεσμων πλάνων και αναγκών μου. Στην Ελλάδα δεν έχουμε πολλές δυνατότητες, τουλάχιστον στα μέτρα και την αισθητική που θέλω. Θα δείξει…». Σε αυτό είναι απόλυτος κι αν η απολυτοσύνη είναι κατά την γνώμη του η πιο κακή του συνήθεια, ομολογεί συνειδητά –κι εγώ τον ακούω με προσήλωση- πως τον έχει σώσει από πολλές παγίδες και έχει διαφυλάξει μεγάλο μέρος της ηρεμίας του. Στα ήρεμα του καθώς είναι βρίσκω την ευκαιρία να ρωτήσω για την παραγωγή στην Ελλάδα. Υπάρχει; Ψόφησε; Την πέθαναν; Κι αν ζει κάπου… είναι έτσι όπως όφειλε να είναι; «Δεν ξέρω αν υπάρχουν “πρέπει” ή σταθερές. Μην ξεχνάς ότι είναι και το αισθητικό στη μέση. Όσο μεγάλο κι αν είναι το βιογραφικό μου ή η στάση μου –σωστή και μετρημένη- πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που δεν θα τους αρέσει ο ήχος μου, ακόμη και το πρόσωπό μου ή το πώς μιλάω ή ντύνομαι. Είναι περίεργο το κοινό εδώ, δεν μένει μόνο στην μουσική». Τελικά υπάρχει… σκέφτηκα, αλλά θέλει κότσια και μεράκι για να την κυνηγήσεις κι όπως επισημαίνει ο Eversor… «εν τέλει δεν μπορούμε να τους ικανοποιήσουμε όλους. Μακάρι… αλλά δεν». Δεν φαίνεται να τον πειράζει κιόλας για όλους εκείνους που τον απορρίπτουν. Άλλωστε έχει κίνητρα για κάθε επόμενη μέρα. «Είναι κυρίως η θέληση μου να καταφέρω να ζήσω αξιοπρεπώς από αυτό που αρχικά ήταν το χόμπι μου, ο ελεύθερος χρόνος μου που τελικά έγινε το full time μου επάγγελμα, αν και δεν μου αρέσει ο όρος» τονίζει. Όντας σε μια υγιή φάση, έχει όνειρα, φιλοδοξίες και αποφάσισε πως θέλει να πιστεύει τρία πράγματα… την υγεία, την καλή ψυχολογία και την τύχη. Όλα αυτά συνθέτουν τις σταθερές του αξίες μαζί με τον ρυθμό, διότι δίχως αυτόν… «φαγητό χωρίς αλατοπίπερο και λοιπά αρωματικά. All about the flavour που λένε κι έξω».

Η Hip Hop και η ελληνική κοινωνία μέσα από τα γυαλιά του

Εγώ ήμουν ο ηθικός αυτουργός το παραδέχομαι κι εκείνος απλά το εκτελεστικό όργανο. Εγώ απαίτησα κι εκείνος διεκπεραίωσε. Δυστυχώς δεν ήταν εύκολο να τον κάνω να περάσει με τις νότες του μηνύματα μέσα από το ηλεκτρονικό χαρτί, αλλά τον έβαλα να κλέψει στίχους από τον MC Anser για να βγάλουμε άκρη με τον κόσμο μας. Από το «Νους Ιθύνων» πήρε μια ατάκα που σίγουρα θα κλεβα κι εγώ… «για τους τύπους που το νιώθουν ακόμα και στα 30 τους» και το αφιέρωσε στον εαυτό του, μιας και τα επόμενα γενέθλια του θα έχουν τέτοιο χρώμα και θα ζητήσουν από τον ίδιο σίγουρα απολογισμό. Λίγο παρακάτω βρήκε άλλου είδους γέφυρα για τους ανθρώπους του, αυτούς που τον στήριξαν, τον πρόδωσαν, αυτούς που έκαναν σχέδια πίσω από την πλάτη του και θέλησαν να πέσει.

«Γιατί είναι νους!

Ιθύνων στα μικρόφωνα νους!

Λόγος λακωνικός που τσακίζει κόκαλα ακούς?

Είναι η τέχνη μας κι η τέχνη δεν μετριέται σε αριθμούς…»

Όσο για το κοινό του; Θέλει να του προσφέρει πάντα τα καλύτερα, να τον ακούνε καθαρά, να νιώθουν την ροή, να αισθάνονται άνετα. Εκείνος με άνεση μου εξήγησε πότε η τέχνη του θεωρείται επιτυχημένη. «Η καλή μουσική δεν βασίζεται μόνο στην τεχνογνωσία ή τις ικανότητες. Ένα έντονο συναίσθημα, αν τυπωθεί σωστά έχεις πετύχει. Πρώτα για σένα. Αν στην συνέχεια βρει κάποιος MC κάτι σε αυτό και αποτυπώσει τις λέξεις του έχεις πετύχει και στα μάτια του. Αν αυτό το ακούσει το κοινό και του αρέσει ή ταυτιστεί… έχεις αφήσει το στίγμα σου». Μέσα σε όλη αυτή την παραδοχή φτάσαμε να βλέπουμε την Ελλάδα μέσα από την Hip Hop κοινότητα και τα μάτια του. «Η κοινότητα της μουσικής μας είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως με τον ιδιαίτερο ενδυματολογικό μας κώδικα ή slang, αλλά κατά βάθος είναι η ελληνική κοινωνία… με την γραφικότητα της, τις προσπάθειες της, τις ίντριγκες και την κατινιά της. Παρ’ όλα αυτά υπομένει και αυτή». Ο συνειρμός έφερε κι άλλες πολλές εικόνες για την Ελλάδα και την σημερινή της όψη. «Μου έρχεται στο νου αυτή η περιγραφή που είχε κάνει ο Στάθης Ψάλτης σε μια επιθεώρηση, σαν το πλοίο που έχει πήξει στους ανεύθυνους καπετάνιους, ανεξέλεγκτο. Έχει και πολλές ομορφιές όμως. Ίσως αυτό να είναι και το “γαμώτο” και να μας παίρνει τόσο από κάτω» καταλήγει. Κι αν τα τραγούδια δραματοποιούν την αλήθεια φιλοξενώντας την υπερβολή… μέσα από την μουσική οι ορίζοντες ανοίγουν, σκέφτεσαι αλλιώς κατά τον Eversor.

Message… in a song

«Στον ελληνικό λαό, ανεξάρτητα από τάξεις, ηλικίες και πεποιθήσεις αφιερώνω το “Δέντρο” του Anser». Δεν χρειάστηκε αντίο. Οι άνθρωποι κάνουν κύκλους και συναντιούνται ξανά και ξανά.

«Να πας στους ανθρώπους να πεις,

πως ό,τι και να συμβεί ποτέ μη χάσουν

την πίστη και την ελπίδα τους,

πως αν χαθήκανε στον λαβύρινθο της εποχής,

να πολεμήσουν μέχρι τέλους για να αλλάξουνε την μοίρα τους»

(Το «Δέντρο», Anser & Eversor)

Info:

Anser & Eversor

Σάββατο 20 Απριλίου Θεσσαλονίκη

Που; Block 33 (26^ης Οκτωβρίου, Λεωφορείο 31, στάση Σφαγεία)Είσοδος; 8 ευρώ

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.30

Opening Acts: Λόγος Απειλή, Albatross και Pegasus (Univers Team)