Γράφει η Ελένη Σκάρπου/ elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τι είναι αλήθεια οι διαστροφές; Κάτι απαγορευτικό ή κάτι απαραίτητο; Κάτι που μας απαγορεύει η ψυχή, αλλά μας επιβάλλει το μυαλό; Κάτι που έχουμε ανάγκη για να εκτονώσουμε τις ζωώδεις παραστάσεις της φύσεως μας; Ό,τι κι αν είναι… όλοι μας τις κρύβουμε στο μαγικό κουτάκι με τις ορμές και τις ολοδικές μας σκέψεις! Τις μοιραζόμαστε ενστικτωδώς με ανθρώπους που μπορούν να τις δεχτούν ή και όχι. Τις συζητάμε στα φιλικά πηγαδάκια, με το θάρρος που μας δίνει η μεταξύ μας οικειότητα. Τις συναντάμε στις ταινίες και δήθεν τις κατακρίνουμε ως παράνομες εκδοχές της προσωπικότητας μας. Μήπως όμως είναι φυσιολογικές; Παρακολουθώντας τις «Νορμάλ Διαστροφές» μέσα από το σκηνοθετικό βλέμμα του Γρηγόρη Αποστολόπουλου, σκέφτηκα πως μπορεί και να είναι. «Διαστροφή είναι μία έννοια πολύ προσωπική. Είναι μία λέξη με διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο για τον καθένα. Νορμάλ Διαστροφές είναι εικόνες καθημερινές, φαινομενικά γνώριμες που όμως αποκτούν ένα άλλο νόημα από τις δράσεις και τις συμπεριφορές που υποδυκνύει το έργο». Έτσι το αντιλαμβανεται εκείνος κι εγώ απλά οφείλω να παραθέσω όλο το κλίμα… αυτή τη φορά με καθαρά υποκειμενικό χαρακτήρα, μιας και οι σχέσεις ακουμπούν τον καθένα μας στο ίδιο του το δέρμα.
Επί σκηνής…
4 ηθοποιοί, 2 φιλίες, 2 ερωτικές σχέσεις και το κοινό σε έναν χώρο ασυνήθιστα οικείο… στην μαγική σοφίτα του Γαία Live! Τα σκηνικά λιτά, ο φωτισμός χαμηλός με έμφαση στη λεπτομέρεια, ο λόγος καθημερινός και βγαλμένος από την ωμή πραγματικότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Το σεξ ως αποτέλεσμα αρμονικού, ρομαντικού φλερτ και το σεξ ως αρχή μιας ατέρμονης πάλης ανάμεσα στα αιωνίως εγωιστικά και ανταγωνιστικά, δύο φύλα. Δεν πρόκειται να κλάψεις δυνατά, ούτε και να γελάσεις δυνατά. Δεν μπαίνεις σε ρόλο, απλά θυμάσαι ποιος είσαι και πως λειτουργείς όταν συναντάς μια γυναίκα σ’ ένα μπαρ, πως νιώθεις όταν βρίσκεσαι με έναν άντρα για πρώτη φορά στο κρεβάτι, τι λες με τους φίλους σου, τι θέλεις να τους πεις αλλά ντρέπεσαι ή φοβάσαι. Ο Μπέρνυ, ο Ντάννυ, η Ντέμπορα και η Τζόαν έρχονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη αντιμέτωποι με τα πάθη, τα λάθη, τον χαρακτήρα και τις επιλογές τους. Μπορεί να τους θυμώσετε γιατί δεν λένε πάντα την αλήθεια, μπορεί να τους λατρέψετε γιατί σας θυμίζουν κάτι δικό σας κι αυτό σας ξαλαφρώνει… αλλά όπως και να χει θα φύγετε με τρία βασικά συμπεράσματα: Δεν έχει νόημα να κρύβουμε αυτό που είμαστε! Δεν είναι επιλήψιμο το γεγονός πως οι άντρες είναι γουρούνια και οι γυναίκες καταπιεστικές! Δεν μας αξίζει να ζούμε μόνο για τη σάρκα… χωρίς ψυχή είναι μόνο κόκαλα και μοναξιά!
Το σημείωμα του σκηνοθέτη… απόλυτα δικό του!
Μπορεί το έργο να είναι βασισμένο στο «Sexual Perversity in Chicago» του David Mamet, αλλά ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος έχει δώσει τη δική του εκδοχή, που σίγουρα δεν τείνει στο να κατευθύνει το κοινό. «Δε θέλω να οδηγήσω το κοινό. Ποτέ στις παραστάσεις μας όλα αυτά τα χρόνια δε λειτουργήσαμε έτσι. Το κοινό χειροκροτεί και βγάζει αλήθειες σε παραστάσεις που είναι καλές». Όσο για το έργο; Έχει στόχο… προσδοκά να αποκαλύψει πτυχές –κυρίως- στους νέους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το που πηγάζει αυτή η νιότη. «Το έργο αφορά νέους στο σώμα και νέους στην καρδιά. Mιλά για αδιέξοδα, για σχέσεις, για την έλλειψη επικοινωνίας, για παράξενους έρωτες και παράλογες ιστορίες. Άλλος το βλέπει σα κωμωδία και το περνάει πιο επιφανειακά. Αλλος κοιτάζει τον διπλάνό του στα μάτια περίεργα. Αλλος δακρύζει και άλλος μας λέει πόσο βαθιά νοήματα του πέρασε. Αλλος απλά βλέπει 4 όμορφα παιδιά να αλωνίζουν τη σκηνή και φτιάχνεται. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με όλες αυτές τις αντιδράσεις». Όπως κάθε σκηνοθέτης που αγαπά το δημιούργημα του, έτσι κι ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος λατρεύει τα «σημάδια» που αφήνει στους θεατές. «Το θέατρο πρέπει να δίνει τροφή στο σώμα και στην ψυχή ή και μόνο στο καθένα από αυτά. Θέλω να πω οτι το κοινό και εμένα με εκπλήσει με τις αντιδράσεις του και αυτό είναι μία πολύ ωραία σχέση που έχουμε χτίσει 10 χρόνια τώρα με τον κόσμο που μας τιμά με τόσο σπουδαίο τρόπο». Μπορεί για μένα οι νορμάλ διαστροφές να αγγίζουν ένα κομμάτι πολύ προσωπικό, να με φέρνουν αντιμέτωπη με εμπειρίες, καταστάσεις και σκέψεις βαθιές ή και ρηχές. Μπορεί για κάποιον άλλον να αποτελεί κάτι πιο συμβατικό ή κάτι πιο σουρεαλιστικό. Σίγουρα για τον σκηνοθέτη… ανοίγει ένα παράθυρο σε αυτούς που φοβούνται να αισθάνονται! «Το δικό μας θέατρο αφορά τα αδιέξοδα και την ανακύκλωση. Το παράλογο του να λες σ’ αγαπώ. Τα περιστασιακά one night stand σε μία προσπάθεια να αγαπηθείς. Την αγωνία να κρατήσεις τις ισορροπίες σου σε μία κρίση που ριζώνει βαθιά και στην προσωπική ζωή. Οι ‘Νορμάλ Διαστροφές’ αφορούν τους ανθρώπους που τρομάζουν από το αληθινό συναίσθημα, που φαινομενικά περνούν καλά, γελούν και πίνουν και τραγουδούν, αληθινά όμως κρύβουν τη μοναξιά τους. Αφορούν τους ανθρώπους που ζουν με το βωμό των αναμνήσεων και εκεί θυσιάζουν την επαφή…» μου λέει και με βάζει στα δικά του «παπούτσια» με ευκολία.
Και η μουσική… δια χειρός Στέφανου Τσιτσόπουλου
«Έβαλα τη μουσική γιατί τον Γρηγόρη τον αγαπώ και είμαστε συνοδοιπόροι. Διάλεξα ήχους με βάση όσα κατάλαβα από σκηνή σε σκηνή, ώστε η μετάβαση να γίνεται με κομψό τρόπο. Οι ψυλλιασμένοι με τον ήχο και τον στίχο, μπορούν να διακρίνουν πως τα κομμάτια στην ουσία είτε αποτελούν πρόλογο για την επόμενη σκηνή είτε λειτουργού ως επιτομή των όσων είδε ο θεατής στην προηγούμενη», μου δήλωσε ο Στέφανος Τσιτσόπουλος καταλήγοντας πως είχε χρόνια να δει ανεξάρτητο θίασο στη Θεσσαλονίκη που να διαθέτει στις τάξεις του τόσο ταλαντούχους ηθοποιούς.
Info:
Μετλα τα 10 sold out… παράταση για 3 εβδομάδες ακόμη.
Από την Τρίτη 17 Απριλίου και κάθε Δευτέρα κ Τρίτη στο GAIA LIVE (SOFITA BAR THEATRE).
Στις 21:00.
Δοξης 5 & Σαλαμίνος- Λαδάδικα.
