Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Η περσινή τους «έφοδος» στην πόλη μας υπήρξε ηχηρή. Η φετινή τους έρχεται για να επιβεβαιώσει πως ότι κάνει θραύση μια φορά, μπορεί να κάνει και δεύτερη ασυζητητί. «Γιοί και κόρες» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού. Έκαναν πρεμιέρα μόλις χθες 31 Οκτωβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» σε μια ανανεωμένη version και παρουσιάζονται μπροστά μου με τάσεις πλήρους αποκάλυψης. Άννα Ελεφάντη, Γιώργος Παπαπαύλου, Γιώργος Γλάστρας, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου μοιράζονται επί σκηνής μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου πραγματικές ιστορίες, που θα μας θυμίσουν σίγουρα κάτι από το ελληνικό παρελθόν, ενώ θα μας επιτρέψουν να ταυτιστούμε και να προβληματιστούμε συνάμα σε προσωπικό επίπεδο. Εγώ τους γνώρισα μέσα από τις λέξεις και τις σκέψεις τους. Ώρα να τους γνωρίσετε κι εσείς… όλους μαζί και τον καθέναν ξεχωριστά, σε ένα «μωσαϊκό» από εκείνα που χωράνε τους δημιουργικούς ανθρώπους μαζί με τα πνευματικά υπάρχοντα τους.
Γιώργος Γλάστρας: «Οι ιστορίες που αφηγούμαι και οι ρόλοι που παίζω είναι πολλοί…αλλά κρατώ μια φράση που μου λέει στο έργο ο υποτιθέμενος πατέρας μου… “Αγόρι μου, μη στενοχωριέσαι για τίποτε”. Όλες οι ιστορίες μ’ έκαναν να συνειδητοποιήσω τον λόγο για τον οποίο η αναζήτηση της ευτυχίας γίνεται συχνά ο πιο επώδυνος αυτοσκοπός μας. Η αναζήτηση της ευτυχίας μπορεί να’ ναι επώδυνη, γιατί πολλές φορές είναι τόσο κοντά μας και παίρνει μια τόσο οικεία μορφή, που δεν έχουμε την ηρεμία και τη σοφία να την δούμε. Συνήθως λοιπόν την προσπερνάμε ψάχνοντάς την σε δρόμους δαιδαλώδεις» μου λέει και δεν χρειάζεται να πάρω κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπο που κάνει θέατρο γιατί του αρέσει και που φιλοδοξεί μέσα από τον δικό του ρόλο και την χημεία με τους συναδέλφους του να στείλει τον θεατή σπίτι του μαλακωμένο. Για εκείνον η σκηνή είναι ένας ακαθόριστος –τελικά- χώρος, όπου οι εξωγενείς παράγοντες είναι πολλοί και εμπλέκονται ταυτόχρονα. «Εκεί πάνω… όλα εξαρτώνται απ’ όλα κι απ’ όλους». Το σίγουρο είναι πως το σανίδι μπορεί πια να μετατρέπεται στον καθρέφτη της ελληνικής κοινωνίας. Το λέει ο ίδιος και το πιστεύει.
Άννα Ελεφάντη: «Μία από τις ιστορίες που αφηγούμαι αφορά σε μία κοπέλα που ερωτεύεται έναν ποδοσφαιριστή, η οικογένεια της όμως δεν τον εγκρίνει για γαμπρό και την παντρεύουν με συνοικέσιο. Τελικά στάθηκε τυχερή, ζει μια ωραία ζωή με τον σύζυγο της, κάνουν παιδιά, ταξιδεύουν σε όλον τον κόσμο, δεν έχει παράπονο, ούτε νιώθει αδικημένη που δεν παντρεύτηκε το νεανικό της έρωτα» μου αναλύει η Άννα χωρίς να μαρτυρά τις ανατροπές. Γιατί κάτι πρέπει να αφήσουμε κρυφό εν τέλει. Λίγο παρακάτω όμως μου εκμυστηρεύεται την ζήλια της απέναντι στην ηρωίδα που υποδύεται. «Ζηλεύω που παρά το ότι είναι μεγάλη πια, κοιτώντας πίσω στα χρόνια που πέρασαν και κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής της δηλώνει: “πέρασα πολύ καλά”! Αυτό εύχομαι να φέρει και ο δικός μου απολογισμός… μια ζωή χωρίς απωθημένα»! Χωρίς θέατρο δεν μπορεί κι έτσι όπως έχει γίνει η κοινωνία μας παραδέχεται πως αποτελεί για τους περισσότερους μια όαση! Στην σκηνή λατρεύει την επικοινωνία με συναδέλφους και κοινό. Το ιδανικό κοινό για «Γιούς και κόρες» θα φύγει από την αίθουσα κατά την γνώμη της… συγκινημένο. Εκείνη συγκινείται από τις φετινές πρόβες και δεν ξεχνά. «Ύστερα από έναν χρόνο παραστάσεων, οι πρόβες πάνω στη νέα εκδοχή φανέρωσαν ότι κινούμαστε πλέον όχι μόνο ως συνεργάτες αλλά κι ως συνοδοιπόροι μιας εμπειρίας, που έχει εδραιώσει έναν πολύ ισχυρό κώδικα δουλειάς, αλλά κι έχει φέρει στιγμές μεγάλης χαράς από την ανταπόκριση του κόσμου» καταλήγει.
Γιώργος Παπαπαύλου: «Επιστρέψαμε από το Βερολίνο στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1962. Φορτώσαμε όλα μας τα πράγματα σε ένα μεταχειρισμένο Trabant που είχαμε αγοράσει από το Ανατολικό Βερολίνο πριν κλείσουν τα σύνορα. Τίγκα ως επάνω. Βιβλία, ρούχα, εργαλεία για σφραγίσματα, οι πρώτες μου μπότες, μια φωτογραφική μηχανή…..Μάλλον αυτή ήταν μια στιγμή ευτυχίας»! Αυτή την ατάκα από τον ρόλο του μοιράστηκε μαζί μου ο Γιώργος σε μια προσπάθεια να μου μεταδώσει το «ζουμί» της παράστασης. Μέσα από αυτό το «ζουμί» και μιλώντας για τις ευεργετικές ιδιότητες του θεάτρου ανοιχτήκαμε στα βαθιά. «Το θέατρο μπορεί να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους να γίνουν λίγο πιο ανεκτικοί με τις αδυναμίες των άλλων. Η σκηνή μπορεί να γίνει ο καθρέφτης του θεατή. Πρέπει όμως να είσαι έτοιμος να δεις ενδεχομένως το είδωλό σου απέναντι». Είμαστε όμως; Κατά τα λεγόμενα του ηθοποιού εμείς ως κοινωνικό μόρφωμα είμαστε μέρος του θεάτρου αυτόματα. Ας βγάλει λοιπόν ο καθένας το δικό του συμπέρασμα για το αν μπορεί να αντικρίσει στο σανίδι τα λάθη, τα πάθη, τα τρωτά και τα υπέροχα του. «Θα ήταν ωραίο να φύγει ο θεατής από την παράσταση έχοντας αισθανθεί την σημαντικότητα της προσωπικής του διαδρομής» υπογραμμίζει.
Αλεξία Μπεζίκη: Ρομαντική, επίμονη και με ροπή προς την ομαδικότητα η Αλεξία έχει διαλέξει το θέατρο γιατί της πάει πολύ, πιστεύοντας πως μέσα από αυτό βλέπουμε μια λίγο καλύτερη εκδοχή της ελληνικής κοινωνίας. Μαζί της βάλθηκα να βρω το χρονικό πλαίσιο των ιστοριών που θα συναντήσουμε στο «Μελίνα Μερκούρη». «Πέρυσι είχαμε ιστορίες από το 1920 μέχρι και το 2004. Χρονικά το πλαίσιο είναι το ίδιο, οι προσθαφαιρέσεις αφορούν στα χρόνια της Κατοχής και στη δεκαετία του ’50 με το σεισμό στα Επτάνησα. Φέτος οι “Γιοι και κόρες” δεν φτάνουν πιο μακριά, αλλά πιο βαθιά». Στα μονοπάτια αυτής της εμβάθυνσης θα προτιμούσε να μυήσει το κοινό σε μια σπουδαία διαπίστωση. «Θα θελα να συνειδητοποιήσει όποιος έρθει να μας δει πως κάθε άνθρωπος είναι σημαντικός» μου λέει και σε μια ωραία έξαρση λόγου μου αποκαλύπτει τα «εργαλεία» με τα οποία θα έπειθε τον κόσμο ότι η ευτυχία είναι κάτι που μας αξίζει και οφείλουμε να την αναζητούμε. «Αν ανακαλέσει ο καθένας μας μία μόνο στιγμή που ένιωσε ευτυχία, δεν θα χρειαστεί νομίζω άλλο πειστήριο για να την αναζητά. Οι άνθρωποι από ένστικτο ακολουθούμε αυτή την ανάγκη. Το ζήτημα είναι να είμαστε ειλικρινείς με το τι μας κάνει ευτυχισμένους». Μήπως αυτή την ερώτηση να την κάνουμε πιο συχνά στον εαυτό μας και κάθε φορά που δεν παίρνουμε απάντηση να αφήνουμε το νου και την καρδιά να τσουλάνε ελεύθερα;
Στέφη Πουλοπούλου: «H παράσταση είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που θα μπορούσαν να ”μπαινοβγαίνουν” συνεχώς καινούριες ιστορίες. Οι αφηγήσεις που έχει συγκεντρώσει η ομάδα από την περίοδο των συνεντεύξεων είναι πολλές και σ’ αυτές ανατρέξαμε και για τη διαμόρφωση αυτής της καινούριας εκδοχής της παράστασης! Δυστυχώς, αδυνατώ να φανταστώ τί θα μπορούσε να μου λείπει αν ήμουν θεατής. Ως ερμηνεύτρια υπάρχει ένα πολύ ολοκληρωμένο σύμπαν μέσα στο οποίο λειτουργώ και οποιαδήποτε έλλειψη ή δυσλειτουργία… πάντα τη συζητάμε με το σκηνοθέτη και μαζί βρίσκουμε την άκρη» μου απαντά η Στέφη όταν της ζητώ να αξιολογήσει την παράσταση, βάζοντας την σε δικά της καλούπια. Σε δικά της καλούπια βάλαμε όμως την αξία του να είναι κανείς θεατρίνος στο σανίδι για χρόνια. «Είναι ωραίο να παίζεις, να λες παραμύθια, να χωροχρονοταξιδεύεις, να συν-κινείσαι με κόσμο». Βγαίνοντας από τις θεατρικές αίθουσες και παρατηρώντας την ελληνική κοινωνία, είναι πεπεισμένη πως το θέατρο μοιάζει με ανέκδοτο! «Οι αντιξοότητες είναι τόσο πολλές, που αυτό που κάνουμε είναι σαν να ζούμε σε άλλο πλανήτη- εγώ τουλάχιστον, πολύ συχνά νιώθω σαν UFO κάνοντας τη δουλειά αυτή με το συγκεκριμένο τρόπο. Από την άλλη, είναι για μένα ο τρόπος μου για να αντιστέκομαι στην τρέλα του έξω». Παρασυρμένη από την παράσταση, προσπαθώ να πιάσω την ευτυχία με την απόχη μου, αλλά εκείνη μου εξηγεί πως δεν χρειάζεται. «Δεν πιάνεται η ευτυχία! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να διάγουμε βίους όσο πιο κοντά στις επιθυμίες και τις δυνατότητές μας, να συσχετιζόμαστε με ανθρώπους που ταιριάζουν τα χνώτα μας, να φροντίζουμε και να μοιραζόμαστε, να δουλεύουμε παραγωγικά και να κοιμόμαστε μόλις πέφτουμε για ύπνο! Στιγμές είναι η ευτυχία. Εκεί που το μέσα σου ανυψώνεται. Σίγουρα δεν μπορεί να υπάρχει συνταγή για την πραγματοποίηση αυτών των στιγμών…»
Και ο επίλογος; Σκηνοθετικά… δικός τους!
Μπορεί οι «Γιοι και κόρες» να έχουν μαζέψει στο καλάθι τους αληθινές ιστορίες, αλλά την ευθύνη τους φέρει ο σκηνοθέτης και χωρίς λίγη από την αύρα του πώς να γίνουν τα σκοτάδια φως; Για τον Γιάννη Καλαβριανό που πέρασε από την ιατρική στην σκηνοθεσία λες και η σκηνή είναι ο πιο ιδανικός ζωντανός οργανισμός με απαιτήσεις άμεσης αποθεραπείας… μιλούν οι ηθοποιοί του. Εγώ μεταφέρω τα λόγια τους μπερδεμένα, γιατί σημασία έχει η ουσία. «Εκτός από τους προσωπικούς δεσμούς που σε δένουν με τους ανθρώπους είναι πολύτιμο να βρίσκεσαι μετά από καιρό και να δουλεύεις εμπνευσμένα μαζί τους», «είναι ευφυής, πείσμων, με πολύ χιούμορ και καλοσύνη», «τον χαρακτηρίζει η ευαισθησία, το χιούμορ, η ένταση για καλό αποτέλεσμα», «έχει ένστικτο», «είναι από τους πιο αστείους, δίκαιους και έξυπνους ανθρώπους που έχω γνωρίσει». Επιβεβαιώνω τα παραπάνω λόγια φέροντας στην μνήμη μου την περσινή μας συνέντευξη με τον Γιάννη Καλαβριανό και το ευρύτερο ποιόν του. Δανείζομαι μάλιστα μια περσινή του ατάκα που από τότε την κουβαλώ μαζί μου και αφήνω «Γιους και κόρες» στην ησυχία τους.
Γιάννης Καλαβριανός: «Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο για να κοιμάμαι… τους συγχωρώ έναν έναν όλους»
Info:
«Γιοι και κόρες»
Κείμενο/ Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά/ Κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου
Μουσική: Χρύσανθος Χριστοδούλου
Τραγούδι: Χριστίνα Μαξούρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού
Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη, Γιώργος Παπαπαύλου, Στέφη Πουλοπούλου
Χώρος:
Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»
Μεταμορφώσεως 7 – 9 Καλαμαριά, τηλ 2310 458591
Πρόσβαση με Λεωφορείο
Λεωφορεία: 6 (στάση Δημαρχείο), 5 & 7 (στάση Μητρόπολη), 33 (στάση Πόντου)
Ημέρες παράστασης:
Πέμπτη 31 Οκτωβρίου έως Κυριακή 10 Νοεμβρίου, εκτός Δευτέρας και Τρίτης
Ώρα: 21.15
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12€, Φοιτητών-ανέργων 10€.
Πληροφορίες-Κρατήσεις στο ταμείο του θεάτρου: 2310458591
