Όταν οι «Αλεπούδες» βγήκαν στο παζάρι… η ομάδα Νάμα ήξερε τους λόγους

Από

7 Μαρτίου 2014

889

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Όταν ήμουν μικρή… η γιαγιά μου στο χωριό μάντρωνε τις κότες από νωρίς γιατί είχαν έξαρση οι αλεπούδες και δεν θέλαμε απρόσμενες απώλειες. Πονηρές όμως καθώς ήταν οι αλεπούδες έβρισκαν πάντα τρόπο να μας ξεκάνουν το μισό κοτέτσι. Τότε σκεφτόμουν πως κάτι δεν κάναμε σωστά κι ας ήμουν παιδί. Ήταν ολοφάνερο πως αφήναμε χαραμάδες και ο εχθρός τις εκμεταλλευόταν. Δεν είχα διανοηθεί όμως ποτέ στο παρελθόν τον αριθμό των «αλεπούδων» που κυκλοφορούν ανάμεσα μας καθώς επίσης… πόσες ακόμα έχουν επινοηθεί για να καλύψουν τα αποτυπώματα όλων αυτών που γκρεμίζουν λιθαράκι λιθαράκι τα κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικά μας θεμέλια καθημερινά. Κι επειδή αυτές είναι σκέψεις που όλοι κάνουμε μόνοι μας, αλλά δύσκολα τις κρατάμε για τον εαυτό μας… αποφάσισα προχθές βράδυ να στήσω πηγαδάκι χωρίς όρους και κριτήρια με τη θεατρική ομάδα ΝΑΜΑ στο Θέατρο Αυλαία, όπου και θα φιλοξενείται μέχρι την Κυριακή 9 Μαρτίου με την παράσταση «Αλεπούδες», της βραβευμένης συγγραφέως Dawn King. Με υποδέχτηκαν στο χαλαρό, με χαμόγελο, με την κούραση της παράστασης φορεμένη στο σώμα, αλλά όχι στα μάτια και τη φωνή ευτυχώς και ομολογώ πως μέχρι να τους αποχωριστώ, δεν σκέφτηκα ούτε λεπτό ότι θέλω να φύγω. Δημήτρης Λάλος, Ιωάννα Παππά, Χάρης Χιώτης, Ιωάννα Κολλιοπούλου. Τέσσερις διαφορετικές φυσιογνωμίες, με διαφορετικά ερεθίσματα, διαφορετικές απόψεις, αλλά μια κοινή συνισταμένη… την αγάπη για το σανίδι και την ανάγκη να εξαντλήσουν σ’ αυτό τις βαθιά υπαρξιακές αντάρες του κόσμου μας. Στην σκηνή λοιπόν θα αντικρίσουμε ένα ζευγάρι αγροτών, μια γειτόνισσα επαναστάτρια και τον κύριο-ανιχνευτή που θα μισήσουμε σίγουρα, μα για καλό σκοπό. Και οι τέσσερις θα μας βάλουν το μικρόβιο του προβληματισμού. Θα μας δείξουν πως είναι να υπνωτίζεσαι από κατασκευασμένους φόβους και πως είναι να ξυπνάς και να θες να τους διώξεις. Θα ακούσουμε για συνωμοσίες. Θα πιστέψουμε σε αυτές ή και όχι. Θα διαλυθούμε από αυτές ή και όχι. Εκείνοι θα χρησιμοποιήσουν λόγια και κορμιά, αλλά ελάχιστα σκηνικά και φιοριτούρες. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως η αλήθεια είναι απλή και προπάντων… φέρνει πόνο. Δείτε το σαν μια γέννα που ξεκινά με κλάμα μέχρι να σκάσει το πρώτο γέλιο.

Ταυτότητες με νοήμα… to know us better

Σαμουήλ-Δημήτρης Λάλος

«Ο Σαμουήλ είναι ένας άνθρωπος απλός, που λόγω της απώλειας του παιδιού του έχει δημιουργηθεί ένα πολύ μεγάλο κενό μέσα του και αυτό το κενό προσπαθεί να το γεμίσει με κάτι. Όταν έρχεται η δικαιολογία ότι φταίει η αλεπού για τον χαμό του παιδιού του αμέσως την υιοθετεί και γεμίζει αυτό το κενό» μου λέει ο Δημήτρης Λάλος, βασικό μέλος της ομάδας ΝΑΜΑ χρόνια τώρα και μου δίνει την «τροφή» που θέλω. «Όλοι έχουν από τη συγγραφέα κατασκευαστεί ώστε να μεταλλάσσονται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Αλλιώς ξεκινούν κι αλλιώς καταλήγουν κι αυτό είναι και το ενδιαφέρον». Με μεγάλο ενδιαφέρον αναρωτήθηκα ποιο ήταν το σημείο που όφειλε να δουλέψει με τον εαυτό του για να είναι συνεπής σε τούτο τον παράξενο ρόλο. «Επειδή δεν έχω παιδιά έπρεπε να ανασύρω από μέσα μου την έννοια της απώλειας σε πολύ βαθιά επίπεδα. Ήτανε μια πρόκληση. Την πατρότητα βέβαια ήθελα να τη ζήσω και πριν το έργο». Με μια μπύρα στα σκαριά της αποφόρτισης ο ίδιος επιμένει πως όλα τα έργα έχουν τη δυσκολία τους κι ότι μπορεί ένας ρόλος να είναι τόσο πολύ κοντά σου που κάλλιστα να μην μπορείς να τον πλησιάσεις… λες και είναι η πιο μακρινή σου εκδοχή. «Ως ομάδα ΝΑΜΑ αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να αντιμετωπίζουμε πρώτα τους χαρακτήρες βλέποντας τους αυτοσχεδιαστικά, βλέποντας τους σε μια καθημερινή στιγμή». Αφιερώνοντας πολύ χρόνο στην παραπάνω συνθήκη η ανταλλαγή απόψεων και η χημεία αποτελούν άκοπο κεκτημένο που πολλοί θα ζήλευαν. Δεν διαλέγουν τους ρόλους τους, αλλά είναι εκεί για να δώσουν αυτό που θα τους ζητηθεί από την σκηνοθέτιδα, την Ελένη Σκότη, χωρίς ανταγωνισμούς, χωρίς εντάσεις, χωρίς εγωισμούς. Λίγο εγωιστικά επέστρεψα στα του έργου για να ανακαλύψω το αισιόδοξο σκέλος του και είναι αυτό το σημείο όπου ο Δημήτρης μου φανερώνει την μαγεία του θεάτρου που έχουμε ανάγκη σήμερα. «Η αισιοδοξία δεν έρχεται κατ’ ανάγκη από κάτι θετικό μόνο, αλλά και από μια λύτρωση. Υπάρχει λύτρωση στο έργο, υπάρχει μια κάθαρση, αλλά από την άλλη το θέατρο είναι και για να διαπαιδαγωγεί τον θεατή, να τον προβληματίζει σε βάθος. Πολλές φορές αυτός ο προβληματισμός μπορεί να μην είναι ευχάριστος, δημιουργεί όμως μια ευχαρίστηση επειδή καταλήγει στην ουσία τον πραγμάτων».

Ιουδίθ-Ιωάννα Παππά

«Υποδύομαι μια γυναίκα πιστή στην οικογένεια της και τον άντρα της, που έχει μόλις χάσει το παιδί της. Ζει μια φοβερή απώλεια, αλλά ακριβώς επειδή ο άντρας της περνάει ακόμη δυσκολότερα… είναι εκείνη που προσπαθεί με όλη τη δύναμη της -ψυχικά και σωματικά- να στηρίξει το σπίτι τους και τη ζωή τους. Δεν θέλει να χαθεί καμία ισορροπία. Δεν θέλει να έχει καμία επαφή με τη θεωρία συνωμοσιολογίας περί αλεπούδων. Έχει εσωτερική δύναμη, βαθιά κατανόηση και αγάπη» μου λέει η Ιωάννα Παππά εξηγώντας μου επιπλέον πως η υπόθεση αυτού του έργου προκύπτει από τους συνδυασμούς των αντιδράσεων των προσώπων. Κάνει λόγο για δράση και αντίδραση ως το άλφα και το ωμέγα της επικοινωνίας ανάμεσα στον ηθοποιό και τον θεατή κι αν το αποτέλεσμα είναι υποκειμενικό, η ίδια νιώθει πως έχει επαφή με αυτό που κάνει. «Επειδή είναι μια περίεργα δοσμένη ιστορία από τη συγγραφέα προσπαθούσα να καταλάβω πως πρέπει να το προσεγγίσουμε εμείς -υποκριτικά και σαν πρόταση- και νομίζω ότι αυτό ήταν και το στοίχημα» καταλήγει. Σε περίπτωση που δεν έχετε ανατρέξει ακόμη στις σελίδες του αντίστοιχου βιβλίου… είναι μάλλον η κατάλληλη στιγμή. Η Ιωάννα πάντως όταν το ξεφύλλισε πρώτη φορά έβγαλε σαφές συμπέρασμα. «Αυτό που σκέφτηκα όταν διάβασα το έργο ήταν πως ο άνθρωπος στις κοινωνίες που φτιάχνει εφαρμόζει κανόνες και νόμους που δεν τον εξυπηρετούν και γενικότερα πως οι άνθρωποι μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο που δεν έχει τέλος και που δεν έχει διέξοδο, γι’ αυτό νομίζω ότι είναι επίκαιρο. Λειτουργεί το έργο σαν καθρέφτης. Ο θεατής βλέπει μια ιστορία και δεν ταυτίζεται απόλυτα αλλά μπορεί να κάνει προβολές για πράγματα που σκέφτεται, οπότε είναι πολύ χρήσιμο». Ξεφεύγοντας από το πλαίσιο της παράστασης κολλάμε σε παρατηρήσεις με ζουμί και σημάδια εξέλιξης εντός της κρίσης. «Οι ηθοποιοί της τελευταίας τριετίας παρατηρώ πως είναι περισσότερο εκπαιδευμένοι. Η δική μου γενιά χρειαζόταν μια εκπαίδευση τα πρώτα χρόνια για το τεχνικό κομμάτι και σε σχέση με την καλλιτεχνική τους επιθυμία. Τώρα η σφραγίδα είναι πιο έντονη και οι νεότεροι ενδιαφέρονται να συνδιαλλαγούν με μεγαλύτερους ηθοποιούς χωρίς να έχουν κάποιο κόμπλεξ… και οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί έχουν ανάγκη να πάρουν από αυτό» υπογραμμίζει και χαμογελάμε ανακουφιστικά.

Σάρα-Ιωάννα Κολλιοπούλου

«Είμαι η κολλητή φίλη της Ιουδίθ και η μόνη ίσως. Παντρεμένη με έναν άνδρα που δεν βλέπουμε στην σκηνή, 20 χρόνια μεγαλύτερο της. Ανήκει σε ένα παράνομο κίνημα που μοιράζει παράνομα φυλλάδια κατά των αλεπούδων, κατά της θεωρίας των αλεπούδων που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση-εξουσία» μου λέει η Ιωάννα Κολλιοπούλου που ως Σάρα θέλει να αφυπνίσει την Ιουδίθ χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη κόντρα. «Δεν υπάρχει σύγκρουση. Είναι απλά η αντίσταση που έχει ένας άνθρωπος που δεν ασχολείται με τα κοινά και δεν θέλει να έχει επαφή με το τι γίνεται και έχει άρνηση γενικότερα» επισημαίνει. Όταν η εξουσία μπαίνει μέσα στο σπίτι της και απειλεί εκείνη και την οικογένεια της… η Σάρα λυγίζει και προδίδει τα πιστεύω της. Κι εδώ μας πήρε η μπάλα της Dawn King περί αληθινού επαναστάτη σε μια εποχή που η επανάσταση μοιάζει με μουσειακό είδος. «Ένας αληθινός επαναστάτης δυστυχώς ή ευτυχώς δεν πιστεύω ότι θα πρόδιδε τα ιδεώδη και τους συντρόφους του. Αυτόν τον προβληματισμό ο θεατής θα τον πάρει μαζί του. Για μένα… αν η Σάρα ήταν πραγματικά επαναστάτρια θα ήταν τόσο δοσμένη σ’ αυτό, που δεν θα είχε καν οικογένεια» σημειώνει η Ιωάννα και μου αποκαλύπτει τις δυσκολίες που πέρασε για τις «Αλεπούδες». «Η Σάρα έχει δύο παιδιά και επειδή δεν έχω ζήσει την μητρότητα ακόμα… μου ήταν δύσκολο να νιώσω το θεσμό της οικογένειας και την μάνα να διακινδυνεύει τα παιδιά της». Στο καλούπι της όμως μπήκε με αφορμές από την οικογένεια της, από φίλους με παιδιά, από διάφορες ταινίες, από βιβλία καταλήγοντας να την δελεάζει το απόλυτο της μάνας, γιατί είναι άγνωστο για εκείνη. Ανήκοντας σε μια νεότερη φουρνιά ηθοποιών μου μιλά για την ανάγκη των νέων συναδέλφων της να σχηματίζουν μικρές ομάδες και να κυνηγούν το όνειρό τους. «Νέα παιδιά έχουν την ανάγκη για μικρά σχήματα, γιατί δεν έχουν τόσες ευκαιρίες και δυνατότητες να δουλέψουν. Έχουν τέτοια ορμή που θέλουν να διοχετεύσουν την δημιουργικότητα τους κάπου και ψάχνουν την ευκαιρία. Γι αυτό το λόγο συσπειρώνονται άτομα που γνωρίζονται καλά και επικοινωνούν με τον ίδιο καλλιτεχνικό κώδικα».

Ουίλιαμ ( ο ανιχνευτής)-Χάρης Χιώτης

Έρχεται από την πόλη στους αγρούς. Είναι ντυμένος με έναν αλλόκοτο και πιο απόλυτο τρόπο σε σχέση με τους άλλους και αναμφίβολα θα μας μείνει αξέχαστος. «Είμαι ένα παιδί απόλυτα προσηλωμένο και προσηλυτισμένο στις απόψεις του, εκείνες που του έχουν επιβληθεί από την διαπαιδαγώγηση του σε ένα ινστιτούτο από τα πέντε του χρόνια. Εκπροσωπώ το κράτος με απόλυτο τρόπο. Είμαι 22 ετών κι αυτή η πληροφορία είναι ουσιαστική, γιατί όταν η εξουσία ασκείται και επιβάλλεται από έναν άπειρο νεαρό σε ένα ζευγάρι αγροτών που έχουν περάσει κακουχίες και είναι μεγαλύτεροι του, τότε αυτό δίνει και το αλλόκοτο του έργου. Έχω ενός τύπου ανωτερότητα, αλλά όχι μένος. Έχω την αλαζονεία της εξουσίας» δηλώνει ο Χάρης Χιώτης και δεν είναι τυχαίο που του δόθηκε αυτός ο ρόλος. «Γενικότερα ήταν μια πρόκληση για μένα. Επειδή ήρθα αργά στο σχήμα και είχα λίγο χρόνο για να κάνω πρόβες σε σχέση με τους υπόλοιπους δεν έπρεπε να ανασύρω άλλα πράγματα, αλλά τον Ουίλιαμ ολόκληρο. Με βοήθησαν πολύ τα παιδιά με συμβουλές και καθοδήγηση και το αποτέλεσμα θα το δείτε επί σκηνής» μου λέει αν και το hint αυτής της συνεργασίας κρύβεται αλλού. «Την είχα την χολή για το κράτος και πριν τον ρόλο, αλλά σίγουρα με το ρόλο ενισχύθηκε και αποτέλεσε και μεγάλο back up για να στήσω τον χαρακτήρα του ρόλου μου σωστά».

Εκτός σκηνής και με φόβους που θυμίζουν… «αλεπούδες»

Όλους μαζί θα τους βρούμε στα μπαράκια να ξεδίνουν ή σε κανένα ρεμπετάδικο ή αραχτούς με τη στέκα του μπιλιάρδου παραμάσχαλα και την πράσινη τσόχα να υπόσχεται πως θα πάρει φωτιά. Όλους μαζί τους γνώρισα κι εγώ… και τα πειράγματα τους, οι διάλογοί τους, η μεταξύ τους άνεση έγιναν τα πειστήρια μου για την φιλία τους πέρα την πόρτα του θεάτρου «Επι κολωνώ», γιατί εκεί στεγάζονται στην Αθήνα. «Η επικοινωνία για να είναι ουσιαστική πρέπει να καταλάβεις τον άλλον και βοηθάει πολύ το εκτός σκηνής» τονίζει ο Δημήτρης Λάλος. Η Ιωάννα Παππά τον συμπληρώνει λέγοντας πως δεν είναι μια υποχρεωτική συνθήκη, αλλά είναι απαραίτητη. Ειδικά σε αυτό το έργο που έχει ακραίους χαρακτήρες είναι σκέτη αποκάλυψη το να τους δεις μετά σε ένα άλλο περιβάλλον να χαλαρώνουν και να περνούν όμορφα. Πριν βγουν στην σκηνή; «Το καλύτερο πριν βγεις στην σκηνή είναι να κάνεις βλακείες. Εγώ ξεκίνησα κάποτε με το να συγκεντρώνομαι, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι όσο πιο χαλαρός είσαι πριν τόσο πιο συγκεντρωμένος πάνω στην σκηνή θα είσαι μετά» δηλώνει η Ιωάννα Παππά. «Μια επαφή όλοι μαζί την έχουμε. Κάνουμε μαζί ζέσταμα και μας φέρνει τόσο κοντά, μας δένει όλο αυτό. Πάμε μαζί να παίξουμε το έργο» λέει η Ιωάννα Κολλιοπούλου. Στο ίδιο κομμάτι εστιάζει και ο Δημήτρης που πιστεύει πολύ στην σύμπνοια του σώματος, του πνεύματος και της φωνής. Η περίπτωση του Χάρη απέχει βέβαια πολύ από όσα προηγήθηκαν. «Πάντα κάνω το σταυρό μου πριν βγω στην σκηνή». Κι αφού ήρθαμε κοντά και είπαμε τόσα… μοιραστήκαμε τους φόβους μας –τις «αλεπούδες» μας- στο ίδιο τραπέζι με τα βλέμματα ταπεινά αλλά ειλικρινή και τα χέρια αμήχανα αλλά στον αποχαιρετισμό ζεστά. «Στην αλεπού κάθε θεατής ως πολιτικό ον μπορεί να κάνει τη δική του προβολή σε σχέση με αυτό που ζει και πραγματικά είναι πολύ προσωπική υπόθεση το τί φοβάσαι. Εγώ φοβάμαι ότι έχουμε χάσει επαφή και δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Από κει ξεκινάει η αλυσίδα των προβλημάτων και δεν μπορούμε να είμαστε αληθινοί και να ζούμε χωρίς να φοβόμαστε και δεν πιστεύουμε στις δυνάμεις μας και μας ορίζουνε τα χρήματα» μου εξομολογείται η Ιωάννα Παππά. «Η αλεπού είναι κάτι που μου επιβάλλει ο άλλος σαν φόβο. Μπορεί να είναι ιδέα, τρομοκρατία, μπορεί να είναι ότι μας ψεκάζουν, οποιαδήποτε μορφή εξουσίας ή θρησκείας που με απειλεί ότι θα πάω στην κόλαση» μου λέει η Ιωάννα Κολλιοπούλου. «Εμένα ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι η καταναγκαστική μοναξιά λόγω της μαζικής πραγματικότητας που βιώνουμε όλοι. Πιστεύω ότι ζούμε σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος των συναισθημάτων μας, των χαρακτήρων μας έχουν ηλεκτρονικοποιηθεί και επομένως τα συναισθήματα μας, οι ιδέες μας, οι απόψεις μας δεν βρίσκουνε τη σωστή διέξοδο από εμάς προς τους άλλους. Αυτό δημιουργεί απωθημένα και μας κλείνει όλο και πιο πολύ σε εμάς και στην έκφραση μέσα από τα social media» σημειώνει ο Χάρης. «Ποια είναι η αλεπού; Δηλαδή ποιος είναι ο κατασκευασμένος φόβος; Νομίζω είναι πράγματα πολύ ξεκάθαρα… από την έξοδο στο ευρώ –θα φύγουμε και θα καταστραφούμε και θα φτάσουμε 50 χρόνια πίσω- μέχρι την άνοδο της ακροδεξιάς, Τον φόβο της ακροαριστεράς και την τρομοκρατία. Όλα αυτά τα οποία μας πλασάρουν τα ΜΜΕ. Ενώ είναι ένα λειτούργημα ο δημοσιογράφος καταντά να είναι ένα φερέφωνο της εξουσίας και μας πλασάρει διάφορους φόβους για να μην σκεφτόμαστε ελεύθερα και να μην αντιδρούμε ελεύθερα» μου λέει ο Δημήτρης και μαζί διαπιστώνουμε πως λειτουργούν οι εκάστοτε κατασκευασμένοι φόβοι από τις επιμέρους εξουσίες προς χειραγώγηση του πλήθους. «Δεν μπορώ να το αγνοήσω ότι όλοι μας νιώθουμε φόβο, να μην πάθουμε κάτι κακό. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που χτυπάει ακριβώς τη σταφυλή του εγκεφάλου εκεί που δεν μπορείς να αντιδράσεις. Δεν έχει να κάνει με την νόηση, ο φόβος σε ταράζει. Χάνεις τη συγκέντρωση και τη διαύγεια και κατευθύνεσαι όπου θέλουν να σε πάνε». Είναι τόσο έντονη η κουβέντα που νιώθω να πάλλεται η σταφυλή του εγκεφάλου μου. Γιατί φοβάμαι; Για καλή μου τύχη η Ιωάννα Παππά έρχεται με φόρα… «Πάντως υπάρχει απάντηση στον εκφοβισμό και είναι η γνώση. Αυτό είναι το μοναδικό μας όπλο». Πριν το τέλος, στο άκουσμα της λέξης «εκλογές» λίγο γελάμε και λίγο σοβαρεύουμε. Στα γέλια πέφτουν ατάκες τύπου… «αλεπού», ανανέωση. Στα πιο σοβαρά μας όμως ο Δημήτρης αναλαμβάνει δράση: «Πρέπει να γίνουν. Είναι η στιγμή που ο λαός μιλάει. Το θέμα είναι τί θα πούμε». Κλέβει και μια αγαπημένη ατάκα και μου τη λέει χωρίς δεύτερη σκέψη. «Αν οι εκλογές ήταν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες». Το αφήσαμε ασχολίαστο για ευνόητους λόγους και παραδεχτήκαμε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι μας ψεκάζουν –στη Θεσσαλονίκη με την χαλαρόσκονη- και ευτυχώς δηλαδή… γιατί πως αλλιώς θα αντέχαμε όλα τούτα.

Info για όλους…

Η Ιωάννα Παππά κάνει πρόβες για την θεατρική παράσταση «Οδός Πολυδούρη» και ετοιμάζεται για καλοκαιρινή περιοδεία με τις «Τρωάδες». Η Ιωάννα Κολλιοπούλου αναμένει επίσης το καλοκαίρι για να παίξει στην Επίδαυρο, στην «Ελένη» του Ευρυπίδη, αλλά και στην ταινία «The republic» μαζί με τον Δημήτρη Λάλο. Ο ίδιος εκτός από την ταινία αυτή, ετοιμάζεται για τη «Δυτική αποβάθρα» του Κολτές που αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το Γαλλικό Ινστιτούτο στο πλαίσιο του «Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία 2014». Όσο για τον Χάρη Χιώτη; Γράφει θεατρικά κείμενα για τη θεατρική ομάδα Repente με την οποία συνεργάζεται επίσης, προετοιμάζεται για μια ταινία μικρού μήκους και ακονίζει τα μαχαίρια του για να σκηνοθετήσει παράσταση που θα ανέβει με αφορμή το Φεστιβάλ Αθηνών.

Info παράστασης:

«Αλεπούδες»

Από την ομάδα ΝΑΜΑ

στο Θέατρο «Αυλαία»

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

26 Φεβρουαρίου- 2 Μαρτίου & 5-9 Μαρτίου 2014

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό 15€, Μειωμένο 12€

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου