Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr / f/b Eleni Skarpou / eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Ποιος νοιάζεται για τις πατρίδες; Εδώ αξία έχουν οι λέξεις.
Χρόνος: Είχε βραδιάσει και το τηλεφωνικό σήμα… μας έκανε νερά.
Σκοπός: Να δούμε τον «τυχαίο θάνατό ενός αναρχικού» μέσα από τρισδιάστατο βλέμμα.
Αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της τηλεόρασης των τελευταίων ετών που μας άφησαν έντονη και ευχάριστη γεύση. Μαζί του γελάσαμε, επαναπροσδιορίσαμε το χιούμορ μας, είδαμε την ψυχαγωγία με τον πήχη ανεβασμένο ψηλά και τώρα στις επαναλήψεις του «Ευτυχισμένοι μαζί» ξαναθυμόμαστε ωραίες ατάκες του. Τάσος Γιαννόπουλος. Ο δικός μας Μάκης, που έδωσε άλλη έννοια στη λέξη «γατούλα» και έδιωξε όλα τα ενοχικά σύνδρομα των ανδρών για την απόλαυση της απεριόριστης μπυροποσίας με στιλ και καθόλου τακτ. Η κουβέντα μαζί του ήταν όπως την περίμενα… χαλαρή και ουσιαστική. Με αφορμή την συμμετοχή του στην παράσταση «Ο Τυχαίος Θάνατος Ενός Αναρχικού» του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Σπύρου Παπαδόπουλου, που κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Τετάρτη 16 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αριστοτέλειον… κάναμε κάμποσους «περιπάτους» στο θέατρο, την τηλεόραση, τη ζωή του, τα πρόσφατα συμβάντα στο κοινωνικο-πολιτικό γίγνεσθαι.
Μπαίνοντας στο ψητό…
Τι κάνουν ένας τρελός για δέσιμο που μεταμφιέζεται σε ανακριτή, ένας αυτοκτονημένος –και καλά- αναρχικός και οι άνθρωποι της ασφάλειας πάνω στην σκηνή, προκειμένου να μας δείξουν πως λειτουργεί η κατάχρηση της εξουσίας, η κυβερνητική διαφθορά και η ανθρώπινη μεγαλομανία; Σας έδωσα την ατμόσφαιρα. Εσείς θα δώσετε την αύρα σας στις παραστάσεις, αφού πρώτα πάρετε μια γεύση από τον Αστυνόμο Πισάνη, Τάσο Γιαννόπουλο. «Έχω συλλάβει τον αναρχικό μαζί με τον διοικητή. Ο Αναρχικός κατηγορείται για βομβιστικές ενέργειες σε δύο τράπεζες και στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου. Είναι μια κωμωδία του Ντάριο Φο, που βασίζεται σε πραγματικό γεγονός και μεταφέρθηκε επίσης στον κινηματογράφο αλλά ως δραματική ταινία εκεί» μου λέει και συνεχίζει υπογραμμίζοντας πως το έργο είναι τόσο επίκαιρο που δεν χρειάστηκε να πειραχθεί καθόλου. «Αυτά που λέμε αμυνόμενοι όταν μας ρωτάει ο ανακριτής, οι ακροδεξιές επιθέσεις και όλα αυτά που συμβαίνουνε στην Ελλάδα είναι όμοια». Ακόμη κι εκείνη η ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου που ρωτά… «γιατί την καταστρέψατε την βόμβα μήπως καλύπτετε παραστρατιωτικές και ακροδεξιές οργανώσεις;» έκανε τον Τάσο να ανατριχιάσει στην πρόβα. «Με όσα έγιναν τελευταία, στις πρόβες μείναμε όλοι λίγο, ανατριχιάσαμε. Η έκφραση της βίας είναι δυστυχώς κάτι που υπάρχει μέσα μας, αλλά διαφέρει στο πως την εκφράζει ο καθένας μας. Κάποιοι με αφορμή την κρίση την διοχέτευσαν διαφορετικά σε πολλά επίπεδα» μου επισημαίνει, γιατί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα αρχίσαμε να βλέπουμε τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Κάπου εδώ ο γνωστός ηθοποιός μου τονίζει πως η οργή και η ξενοφοβία είναι τα σημεία, όπου η βία βρίσκει έδαφος και χτίζει συμπεριφορές. «Είναι σαν να ρίχνουμε το βάρος σε άλλους. Δεν γίνεται καμία ενδοσκόπηση. Αν κοιτάγαμε βαθιά μέσα μας, δεν θα φτάναμε εδώ». Εκείνος έχει το δικό του ακίνδυνο ευτυχώς τρόπο να εξωτερικεύει την οργή του… «με απλή γυμναστική, 20 γύρους στίβο». Όσο για τη στολή του αστυνομικού; Δεν τον φορτίζει θετικά ή αρνητικά. «Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις στολές και τις ταμπέλες. Η στολή υπηρετεί τον πολίτη, όχι ο αστυνομικός σαν άνθρωπος. Εκεί υπάρχει το πρόβλημα. Με μια στολή νομίζουμε ότι γινόμαστε κι εμείς κάτι, ενώ δεν γινόμαστε. Είναι θέμα παιδείας, η οποία μας λείπει».
Η δική του τηλεόραση, το θέατρο για πάντα… και η Θεσσαλονίκη.
Στον θεατρικό στίβο είναι χρόνια και μαζί του έχει κάνει πολλά ταξίδια. Αν και Πελοποννήσιος στην καταγωγή έχει βρεθεί πολλές φορές στη Θεσσαλονίκη. Πέρασε κάποτε έναν ολόκληρο χειμώνα στην πόλη, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, καθώς και το προηγούμενο καλοκαίρι στο πλαίσιο της περιοδείας με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. «Για μένα η Θεσσαλονίκη είναι αγαπητή και γνώριμη. Μου αρέσει να την περπατάω, να μην χρησιμοποιώ μεταφορικά μέσα. Μ’ αρέσει γιατί βλέπεις τη θάλασσα από παντού». Αυτή η έξοδος προς τη θάλασσα του ταιριάζει, όπως και η τηλεόραση. «Δεν με στεναχωρεί που δεν παίζω στην τηλεόραση. Με καλύπτει το θέατρο, αλλά ο τρόπος λειτουργίας της μου αρέσει. Ήταν η πρώτη μου φορά στο “Ευτυχισμένοι μαζί” και ήταν όλα καινούρια για μένα. Η σχέση με την κάμερα, το πώς κινείσαι… τα μάθαινα σιγά σιγά και άρχισα να το ευχαριστιέμαι. Αναπολώ τη συνεργασία, γι’ αυτό βλέπω τις επαναλήψεις». Ναι φυσικά και τις βλέπει και γελάει με τα κωμικά στοιχεία όλης της οικογένειας Μαυροτσούκαλου και με τον εαυτό του όπως παραδέχεται. «Υπήρξαν πολύ καλές ερμηνείες, καλογραμμένο σενάριο και ο καθένας μας έβαζε το δικό του κομμάτι, γι’ αυτό μπορούσε να το δει μεγάλη γκάμα ανθρώπων». Εκεί έπαιζε έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας με τους φόβους, τις αγωνίες, τις ανάγκες, τις αγάπες και τις αδυναμίες του, αλλά γενικότερα δεν θα είχε πρόβλημα σε οποιονδήποτε ρόλο. «Δεν υπάρχει κάτι που δεν θα έπαιζα. Ο κάθε ρόλος έχει την γοητεία του». Και το δράμα δεν είναι κάτι που το απαξιώνει… ίσα ίσα. «Έχω παίξει… στην “εκατοστή νύχτα” όπου έκανα ένα ποιητή που στο τέλος πεθαίνει. Για μένα η διαδρομή και η προσέγγιση από την κωμωδία στο δράμα είναι ίδια. Και το ένα και το άλλο γίνονται σοβαρά». Ανήκοντας στους ανθρώπους που επιζητούν το γέλιο και το βιώνουν εύκολα, μοιράζεται μαζί μου το αποκούμπι του κάθε φορά που απογοητεύεται. «Έχω νιώσει άσχημα και έχω απογοητευτεί πολλές φορές στη δουλειά μου, αλλά μένω μόνος μου μια μέρα με τον εαυτό μου για να το συζητήσουμε και στο τέλος τα βάζω κάτω» μου λέει και φυσικά δεν διστάζει να δηλώσει πως μαλώνει συχνά τον εαυτό του για διάφορα. «Μιλάω φωναχτά και μου λέω… ”Τι ήταν αυτό που έκανες τώρα Τάσο;”». Πέρα από την ηθοποιία πάντως δεν σκέφτεται κανένα άλλο επάγγελμα. Δεν έχει δεύτερη αγάπη, δεν έχει ψάξει τις ευρύτερες δεξιότητες του, όσο το σανίδι τον βαστά γερά και δεν βλέπω να αλλάζει σύντομα γνώμη, διότι ήδη έχει δικό του κοινό που τον θαυμάζει και τον ακολουθεί.
Σφύριγμα λήξης με σταθερές αξίες και μπύρες.
Μιλώντας για το θέατρο φτάσαμε και τον άνθρωπο κλειδί αυτής της περιόδου. Σπύρος Παπαδόπουλος. «Είναι ένας κλειστός άνθρωπος, αλλά πολύ ζεστός και πολύ φιλικός και πολύ δίκαιος. Είναι ένας ωραίος συνεργάτης και στην σκηνή και κάτω από τη σκηνή. Βγαίνουμε για καφέ, για φαγητό, συζητάμε, με συμβουλεύει…». Τις συμβουλές δεν μου τις αποκάλυψε. Μου διευκρίνισε όμως πως αν το πρωί δεν έχει πιεί καφέ –κατά προτίμηση γλυκό- η ομάδα δεν λειτουργεί. Όσο για την μπύρα; Αν θυμάμαι καλά το επεισόδιο του «Ευτυχισμένοι μαζί» με τα θαύματα υπάρχει η κατάλληλη ατάκα που θα τον χαρακτηρίζει πάντα, τουλάχιστον στα δικά μας μάτια… «Κάνε την μπύρα να μπαίνει στο ποτήρι από μόνη της». Στα δικά του μάτια η χαρά φουντώνει όταν ασχολείται με τα τέσσερα ανίψια του. Είναι εκείνα που θα παραλάβουν και τη συνέντευξή μας στο mail τους για να του την δείξουν, μιας και ο ίδιος αρνείται να αποκτήσει στενές επαφές με τους υπολογιστές. Κλείνοντας το τηλέφωνο θυμάμαι πως πάτησα το Mega και τον ξαναείδα μπροστά μου συνεχίζοντας να μαθαίνω γι’ αυτόν μέσα από τα βλέμματα του πάνω στην οθόνη.
Info:
«Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΤΥΧΑΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ»
Του Ντάριο Φο
5η ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ!
Από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 3 Νοεμβρίου
Θέατρο Αριστοτέλειον
(Εθνικής Αμύνης 2, τηλ.: 2310 262 051)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Άννα Βαρβαρέσου
Σκηνοθεσία: Σπύρος Παπαδόπουλος
Β.Σκηνοθέτης: Αργύρης Παυλίδης
Μουσική & τραγούδια της παράστασης: Κίτρινα ποδήλατα
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης
Ειδικά Εφέ: Αδελφοί Αλαχούζοι
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Σπύρος Παπαδόπουλος, Χρήστος Μπίρος, Τάσος Γιαννόπουλος,
Στέλιος Πέτσος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Νικολέτα Κοτσαηλίδου
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
Τετάρτη : 8.00 μμ Γενική είσοδος 15 €
Πέμπτη, Παρασκευή : 9.00 μμ
Σάββατο: 6.00 μμ & 9.00 μμ
Κυριακή : 8.00 μμ
Τιμές εισιτηρίων : 18 €, 15 € φοιτητικό & 10 € παιδικό (μέχρι 12 ετών)
Εισιτήρια προπωλούνται στο ταμείο του θεάτρου
Τηλ. 2310 250 303
ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΩΡΕΑΝ, 30 ΑΝΕΡΓΟΙ (ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ), ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΣΠΥΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.
