Του Θανάση Κληματσίδα
Ο Στανός Χαλκιδικής είναι γνωστό στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής Μακεδονίας ως «χωριό των πολυτέκνων». Αυτό είναι η μια αλήθεια καθώς μετά τα Ζωνιανά Κρήτης είναι το μεγαλύτερο σε αριθμό πολυτέκνων οικογενειών χωριό της Ελλάδας. Όμως τι συμβαίνει όταν εκτός από αυτό ένα χωριό έχει και άλλα να «πει»; Όταν όλοι ασχολούνται μόνο με αυτό μήπως τελικά «χάνεται η ουσία» και η σημαντικότητα άλλων θεμάτων;
Αποτελεί χαρά φυσικά και ευλογία το να ακούγονται παιδικές φωνές σε έναν τόπο. Δε το αμφισβητεί κανείς. Όμως ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να δούμε και λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Όταν μιλάμε για παιδικές φωνούλες αυτόματα μιλάμε και για «στόματα». Οι Στανιώτες είναι οι περισσότεροι οικοδόμοι στο επάγγελμα και η οικοδομή αυτόν τον καιρό όπως ξέρουμε είναι όχι απλά σε πτώση αλλά σε πλήρη κατάρρευση.
Αναφέρουμε αυτόν τον τόπο και αμέσως ένα μικρό χαμόγελο σκάει στα χείλη μας . Πρέπει αμέσως να κάνουμε και την ερώτηση «μα πώς τα βγάζουν πέρα οι άνθρωποι;».
Και μη φανταστεί κανείς πως είναι μέσα στη «μιζέρια» και την κατήφεια. Κάθε άλλο! Χαμογελάνε και χαίρονται ειδικά όταν έχουν «επισκέπτες». Ανοίγουν τα σπίτια τους και σε καλοϋποδέχονται, σε φιλεύουν, σε κερνάνε έναν καφέ!
«Χωριό είναι θα βρουν τη λύση», την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο μια φωνή από δίπλα.
Και πάλι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Βιώνουμε τη μεγαλύτερη οικονομική δυσπραγία που ίσως βίωσε ποτέ η χώρα μας. Παιδιά δεν κάνουμε γιατί φοβόμαστε «πως θα μεγαλώσουν».
Άσχετα αν παλιά αυτά τα πράγματα δεν απασχολούσαν τους παππούδες μας. «Άλλα χρόνια τότε», η ενοχλητική αυτή φωνή.
Όμως μήπως τελικά είναι θέμα ιεράρχησης; Αυτό το κράτος πρέπει να κοιτάξει τους πραγματικά «έχοντες ανάγκη». Αυτούς που αυτόν τον καιρό «βαρυγκωμάνε». Αυτούς που κρατάνε την πατρίδα ψηλά, που την «πολλαπλασιάζουν». Οι πολύτεκνοι είναι σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Τα παιδικά στόματα μένουν ατάιστα, στα σχολεία λένε από εβδομάδα θα δίνουν… μερίδες. «Μια μερίδα απ’ όλα με μπόλικο καθόλου», που έλεγε και ο πατέρας μου.
«Ξυπνάτε», αυτοί οι άνθρωποι δε θέλουν τίποτα παραπάνω από ΔΟΥΛΕΙΑ. Κοιτάξτε πραγματικά αυτούς που έχουν ανάγκη. Είναι πολλοί. Είναι αρκετοί. Είναι όλοι. Δεν λέγεται να φτάνουμε σε σημείο να «κρύβουμε» το γεγονός πως έχουμε πολλά παιδιά. Χάθηκε η περηφάνια. Όλα στο βωμό του να βρούμε «δουλειά». «Αν δεν πω πως έχω πολλά παιδιά, θα είμαι φτηνό εργατικό δυναμικό». Ατάκες που αποτελούν αμαρτία, όνειδος και ξεφτίλα της εποχής μας. Μια απάνθρωπη τακτική «κονιορτοποίησης» της οικογένειας από αυτούς που όχι απλά δεν έχουν οικογένεια αλλά είναι «ορφανοί» και σαν άνθρωποι και σαν πολιτικές οντότητες.
Με αφορμή τα γυρίσματα της εκπομπής «Στον τόπο που γεννήθηκα…» της 4Ε βρεθήκαμε στο Στανό, το χωριό σφύζει από ζωή. Πανέμορφο και αγέρωχο στέκει εκεί στη Χαλκιδική.
Και το παραπάνω κείμενο αποτελεί αποτέλεσμα της συζήτησης με τους κατοίκους. Δείτε την εκπομπή την Κυριακή στις 12:00 και σκεφτείτε τα παραπάνω. Αφήστε το χαμόγελο στα χείλη σας, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού σας αναλογιστείτε όσα διαβάσατε.
