Γράφει η Μαρία Βήτα / akwuita@hotmail.com
Η Λέσβος είναι το τρίτο νησί σε έκταση της Ελλάδας και έχει πληθυσμό που ανέρχεται σε περίπου 100,000 άτομα. Το νησί της μαζί με το νησί της Λήμνου και του Αγίου Ευστρατίου αποτελούν τον Νομό Λέσβου και διοικητικά ανήκει στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Η Λέσβος είναι γνωστή παγκοσμίως σαν το νησί του ούζου , μιας και φέρει πάρα πολλές ποικιλίες γευστικά ούζου, καθώς και της αρχαίας ελληνίδας ποιήτριας Σαπφούς. Ακόμη διαθέτει και ποικιλίες τυριών με το διάσημο ΠΟΠ τυρί σε όλους « λαδοτύρι» και μερικές ποικιλίες ξερού τραχανά (η πιο γνωστή είναι η «Χάχλά») όπως και άλλων παραδοσιακών προϊόντων (κατασκευάζονται από γυναικείους συνεταιρισμούς) , που κατέχουν κυρίαρχη θέση στην γαστρονομία των κατοίκων του νησιού.
Όμως, η Λέσβος είναι ένα νησί που εκτός από τα πάμπολλα αρχαία ελληνικά ευρήματα κρύβει και πάρα πολλές «φυσικές» ομορφιές, ειδικά για κάποιον ταξιδιώτη που την επισκέπτεται για πρώτη φορά. Φθάνοντας κανείς στη Λέσβο είτε μέσω πλοίου ή αεροπλάνου συναντά ως αρχικό προορισμό την πρωτεύουσα του νησιού, την Μυτιλήνη (που χρησιμοποιείται λανθασμένα ως ονομασία του νησιού). Εκεί θα έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί διάφορα μουσεία, με πιο γνωστό το Αρχαιολογικό Μουσείο στην περιοχή Τσαμάκια και το Μουσείο Τριάντ με ζωγραφιές του ζωγράφου Θεόφιλου, να περπατήσει κατά μήκος του λιμανιού της πόλης και να δοκιμάσει ντόπιες λιχουδιές στα μεζεδοπωλεία της περιοχής Φανάρι πλάι στο κύμα και στα κότερα που αρμενίζουν κατά μήκος του λιμανιού. Αργότερα μπορεί να περιπλανηθεί ο ταξιδιώτης μέσα στην αγορά της πόλης, να παρατηρήσει την Βυζαντινή αρχιτεκτονική του Αγίου Θεράποντος και του Μητροπολιτικού Ναού καθώς και άλλων εκκλησιών, την μοναδική καθολική εκκλησία που φιλοξενεί τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, να παρατηρήσει τα διάφορα κτίρια σε όλο το εύρος της πόλης που παρουσιάζουν σπάνια αρχιτεκτονική και να επισκεφτεί και το οίκημα του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Για τους πιο τολμηρούς ενδείκνυται διασκέδαση σε ρυθμούς Αθήνας μιας και η Μυτιλήνη διαθέτει πολλά club και bar. O ταξιδιώτης ακολουθώντας το ένστικτό του εξερευνητή θα ακολουθήσει πολλές πορείες που θα τον οδηγήσουν στον διάσημο Μόλυβο με το Ενετικό κάστρο (που διατίθεται για επίσκεψη) ,τα πετροστόλιστα καλντερίμια, τα πετρόκτιστα οικοδομήματα και το γραφικό του λιμανάκι. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται και το τουριστικό θέρετρο της Πέτρας με την γνωστή σε όλους «Παναγιά Γλυκοφιλούσσα». Μία ιστορικής σημασίας εκκλησία που είναι κτισμένη σε ψηλό σημείο με απέραντη θέα και πολλά σκαλιά. Η Πέτρα όπως και ο Μόλυβος διαθέτει αμμώδης παραλία και είναι και εκείνη παραθαλάσσια κτισμένη.
Λίγο πιο πέρα δεσπόζουν το Σίγρι και η Ερεσσός. Το Σίγρι διαθέτει το περίφημο «απολιθωμένο δάσος», δηλαδή πέτρινους κορμούς δένδρων εξαιτίας της έκρηξης κάποιου ηφαιστείου που βρισκόταν στην περιοχή αυτή. Επίσης διαθέτει και Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, όπου εκεί σώζονται ευρήματα προϊστορικών ζώων. Το Σίγρι είναι παραθάλασσιο, διαθέτει και παραλία και λιμάνι. Η Ερεσσός είναι ένα γραφικό χωριουδάκι και διαθέτει και εκείνο θάλασσα λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω στην γνωστή Σκάλα Ερεσσού. Η Σκάλα Ερεσσού είναι καθαρά τουριστικό μέρος αλλά και τόπος αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, εφόσον εκεί βρίσκεται η φημολογούμενη σπηλιά της Σαμφούς.
Το ταξίδι δεν περιορίζεται μόνο εκεί. Υπάρχουν κι άλλα μέρη για επίσκεψη. Η Αγιάσσος είναι ένα άλλο θρησκευτικό τέμενος. Διαθέτει την γνωστή σε πολλούς, Παναγία της Αγιάσσου. Όπως κι η «Παναγία η Γλυκοφιλούσα» της Πέτρας, έτσι και της Αγιάσσου κτίστηκε από τους κατοίκους της περιοχής σε παλαιότερες εποχές από θαύμα. Κι ο λόγος γιατί και οι δύο εικόνες είναι από την εποχή της εικονομαχίας και βρέθηκαν από ψαράδες μέσα στην θάλασσα. Η Αγιάσσος ανήκει στο τμήμα εκείνο της Λέσβου που είναι κατάφυτο. Η δε περιοχή του Σιγρίου και της Ερεσσού έχουν ξηρό και πετρώδες περιβάλλον, λόγω του ηφαιστείου που υπήρχε ενεργό κάποτε εκεί. Αυτός ο συνδυασμός είναι που κάνει την Λέσβο μοναδικό προορισμό για εξερεύνηση. Λίγο πιο πέρα από την Αγιάσσο βρίσκεται η περιοχή Τσίγγος με το «γλυκό» νεράκι, η Αχλαδερή ένας κατάφυτος τόπος, ένα δάσος απαράμιλλης ομορφιάς που χωρίζεται στην «Μικρή και Μεγάλη Λήμνο». Μετά την Αχλαδερή, ο ταξιδιώτης αντικρίζει το χωριό των Βασιλικών που διαθέτει και το γυναικείο μοναστήρι της περιοχής Μελαντών αλλά και την Σκάλα Βασιλικών – ένα πραγματικά ξεχασμένο και ονειρικό μέρος χάρη στην παραλία που διαθέτει και το μικρό λιμανάκι. Πιο κάτω βρίσκεται ο Πολυχνίτος με τις γνωστές θερμοπηγές που ο ίδιος ο Φλέμιγκ λάτρεψε και δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει, λόγω του θανάτου του. Ο Πολυχνίτος διαθέτει κι εκείνος με την σειρά του την Σκάλα Πολυχνίτου και την Νυφίδα, παραθαλάσσια μέρη με αμμώδεις παραλίες. Βγαίνοντας από τον Πολυχνίτο ο ταξιδιώτης αντικρίζει την Βρισά και τα Βατερά. Η Βρισά είναι ένα γραφικό μέρος με δικό του Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Τα Βατερά είναι τουριστικό μέρος που διαθέτουν την πιο μεγάλη παραλία του νησιού . Μία παραλία 10χιλιόμετρα!Εκεί βρίσκεται και ένα γνωστό, καλοκαιρινό club το οποίο συχνά φέρνει διάσημα ονόματα τραγουδιστών από την Αθήνα.
Μέσω Αχλαδερής κάποιος φθάνει στο χωριό της Πύρας. Εκεί είχε εξοριστεί ο αρχαίος ποιητής Αλκαίος από τον Πιττακό. Αν μάλιστα ξέρει και κατάδυση μέσα στον βυθό της θάλασσας θα δει μαγεμένος τα σπίτια των αρχαίων κατοίκων της Πύρας. Μέσω Αχλαδερής πάλι και Μυτιλήνης ο ταξιδιώτης μπορεί να επισκεφτεί και την κωμόπολη της Καλλονής και πιο συγκεκριμένα την Σκάλα Καλλονής. Η Σκάλα Καλλονής είναι κι εκείνη τουριστικό και παραθαλάσσιο μέρος με αμμώδη παραλία και με το πιο γνωστό club σε όλο το νησί. Κατά καιρούς διοργανώνει συναυλίες και events με πολύ γνωστά ονόματα της Αθήνας και όχι μόνο.
Αν ο επισκέπτης λατρεύει το ούζο καλό θα ήταν να επισκεφτεί την περιοχή του Πλωμαρίου. Εκεί λειτουργούν πολλά αποστακτήρια και το ούζο μοσχομυρίζει από χιλιόμετρα. Το ούζο της περιοχής Πλωμαρίου είναι το πιο γευστικό και το πιο παραδοσιακό. Υπάρχει και αποστακτήριο που λειτουργεί ως Μουσείο. Ακόμη διατίθενται φανταστικές παραλίες, όπως η αμμώδης παραλίας του Αγίου Ισιδώρου και της Μελίντας ,με χοντρό βοτσαλάκι.
Τα θρησκευτικά τεμένη είναι χαρακτηριστικό στοιχείο του νησιού. Υπάρχει το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ (μέσω Μυτιλήνης) , που αναβλύζει μύρο και σώζονται οι κάρες των Αγίων Ραφαήλ, Ειρήνης και Νικολάου. Λίγο πιο πέρα, βρίσκεται το χωριό του Μανταμάδου , όπου εκεί πρωτοστατεί η εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη. Όταν κανείς εισέλθει στην εκκλησία αυτή, αντικρίζει την εικόνα του Αγίου, το πρόσωπό του φτιαγμένο από χώμα και αίμα. Το αίμα του ίδιου του αγίου ,καθώς πέθαινε στα χέρια των Τούρκων και ένας μοναχός έπλαθε ταυτόχρονα το ομοίωμα του Αγίου Ταξιάρχη. Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα σε μία παράκαμψη του δρόμου που οδηγεί (μέσω Μανταμάδου) στον Μόλυβο φθάνει κανείς στον τόπο του Στρατή Μυριβύλη, την Σκάλα Συκαμιάς. Ακόμη και σήμερα υπάρχει το παραθαλάσσιο ξωκλήσι της «Παναγιάς της Γοργόνας», από το ομώνυμο έργο του. Το ψαράκι μοσχοβολάει από τις ταβερνούλες, το κύμα σκάει στα βράχια και το χταποδάκι κρέμεται λιαστό και αναδύει αλμύρα και φρεσκαδούρα. Και ποιος δεν θα ήθελε να βιώσει τόση ομορφιά και να γευτεί τόση νοστιμάδα;
Οι περιπατητές μπορούν να εξερευνήσουν το νησί και να ανακαλύψουν και άλλα μέρη όπως το χωριό Χάλικας κοντά στη Σκάλα Συκαμιάς, που σίγουρα η απάτητοι δρόμοι και οι ερημικές παραλίες θα τους ξετρελάνουν – ή να κινηθούν μέσω Σκάλας Πολυχνίτου και να ανακαλύψουν τον Γλάρο, την Σκάλα Λισβορίου και την Σκάλα Βασιλικών και να δουν θάλασσα μέχρι εκεί που δεν φθάνει το βλέμμα και απάτητες παραλίες με ατελείωτη ακτογραμμή!
Υπάρχουν πάμπολλα χωριουδάκια προς επίσκεψη και εξερεύνηση με συνεταιρισμούς παραδοσιακών προϊόντων, διαμονή, περπάτημα, πανηγύρια, διασκέδαση ακόμη και για μόνιμη εγκατάσταση. Η Λέσβος είναι ένα μεγάλο νησί με πολλές προσδοκίες και εκπλήξεις. Ελάτε!
