Γράφει (αντιγράφει) ο Γιάννης Κεσσόπουλος
Πριν λίγο καιρό, ένας ο καλός φίλος Ευρυπίδης Κωνσταντινίδης μου χάρισε μια ποιητική συλλογή που ομολογώ ότι αγνοούσα, αν και δεν ήταν άγνωστη ή σπάνια. «Είκοσι δύο ποιήματα» του κορυφαίου Έλληνα θεατρικού σκηνοθέτη Κάρολου Κουν, γραμμένα το καλοκαίρι του 1938, που εκδόθηκαν από τον Ίκαρο το Μάρτιο του 1983.
Σήμερα, επέτειο θανάτου του Κουν (14 Φεβρουαρίου 1987), διαβάζω ένα από αυτά τα ποιήματα που γράφτηκαν τότε, στη σκληρή και «ασπρόμαυρη» Ελλάδα του μεσοπολέμου, όταν ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης ήταν 30 χρονών.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΗ
Δεν ένιωσε ποτέ
πως περπατούσε μέσα σε μια χαμένη πόλη.
Του το έλεγαν οι φίλοι του,
και του το έλεγαν κι αυτοί που συναντούσε
και θα του το έλεγε ασφαλώς
και ο καθένας, το ‘ξερε.
Αυτός όμως ένιωθε διαφορετικά.
Ένιωθε
όπως ήταν φυσικό να νοιώθει
ένας χαμένος άνθρωπος
που περπατάει μέσα σε μια χαμένη πόλη.
