Ελ. Μουτάφη: «Με πειράζει που στην Ελλάδα του σήμερα αφήνουμε τα πράγματα στο περίπου»

Από

22 Ιουλίου 2013

3465

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκείνη στην Αλεξανδρούπολη εν όψει περιοδείας. Εγώ μπαλκονάτη πλάι στον μυρωδάτο πλατύφυλλο βασιλικό μου.

Χρόνος: Κυριακή μεσημέρι με τον ήλιο κρυμμένο στα σύννεφα και την ζέστη να με φτάνει στο αμήν.

Σκοπός: Ποιος την ζωή της… έσπρωξε με φόρα στην πόλη μας.

Οι ιστορίες των ανθρώπων διαφέρουν γιατί καθένας μας ακολουθεί διαφορετική πορεία, συναντά διαφορετικά πρόσωπα, κάνει διαφορετικές επιλογές και καταλήγει σε διαφορετικές συνθήκες ζωής. Οι ιστορίες των ανθρώπων συναντιούνται όμως όταν καθένας από μας αναζητά την επαφή, κάνει χώρο στον άλλον, ψάχνει κοινούς τόπους, ξέρει να ακούει. Αυτή την φορά θέλησα να ακούσω μια Θεσσαλονικιά που λατρεύει τούτο το χώμα κι ας την έκλεψε η Αθήνα και που οι εναπομείναντες φίλοι της εδώ είναι οι συγγενείς που πάντα θα την γυρίζουν πίσω. Ελισάβετ Μουτάφη. Ηθοποιός. Ηθοποιός. Ηθοποιός. Εκφραστική, πρόθυμη, με αποδεδειγμένα γοητευτικό σαρκασμό και πρωτότυπο χιούμορ, με τις εμπειρίες τοποθετημένες σε θέση πρωταγωνιστική και με έναν ρόλο αυτό το καλοκαίρι που ανεβάζει τον πήχη της πολύ ψηλά. «Ποιος τη ζωή μου»… περιγράφοντας τον βίο και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, αν μπορεί κανείς να τα περιγράψει τόσο ωμά όσο τα βίωσε ο ίδιος. Κάνει πρεμιέρα απόψε Δευτέρα στην πόλη μας, στο Θέατρο Δάσους, και θα μας κρατήσει συντροφιά μέχρι και την Πέμπτη 25 Ιουλίου στον ίδιο χώρο. Σε αυτή την μουσικό-θεατρική παράσταση οι ηθοποιοί, οι ερμηνευτές και οι μουσικοί είναι πολλοί, αλλά όπως μου τονίζει η Ελισάβετ με πλήρη σεβασμό και αφοσίωση σε αυτό που κάνει… «εδώ δεν μιμείται κανείς κανέναν». Και πως είναι δυνατόν να μιμηθεί κανείς τα πάντα του Έλληνα συνθέτη; Οι ρόλοι είναι κάτι σαν ταξίδι, σαν περιήγηση στα γεγονότα, σαν χάδι πάνω σε στιγμές που με έναν τρόπο όφειλαν να καταγραφούν και να περάσουν στο κοινό.

Ένας Μίκης συνοδοιπόρος με όλο τον θίασο…

«Εγώ υποδύομαι την γυναίκα του, την Μυρτώ, και ομολογώ πως είναι πολύ τιμητικό για μένα. Είναι η γυναίκα που ήταν δίπλα του ολ’ αυτά τα χρόνια και εκείνα της εξορίας. Μέσα από το πώς του στάθηκε εκείνη προσπαθώ να δώσω την αίσθηση, την ιστορία, την προσωπικότητα, τον στόχο του Μίκη Θεοδωράκη» μου επισημαίνει η Ελισάβετ, πράγμα το οποίο επιχειρείται από όλο το team. Κι αν την φαντάζεστε ως μια φιγούρα που αφηγείται και αφηγείται και αφηγείται… κάνετε λάθος, γιατί η ίδια μπαινοβγαίνει σε σκηνές του ζευγαριού από το Παρίσι, την Αθήνα και τον καιρό της γνωριμίας του, αναδεικνύει τα σημάδια και τα στάδια που πέρασαν οι δυο τους. Η δική της γνωριμία με τον συνθέτη; «Φυσικά και τον έχω γνωρίσει προσωπικά. Ήταν δίπλα μας σε όλες τις πρόβες. Μας έδινε συμβουλές. Είναι απίστευτος. Είναι άλλωστε ο πιο σημαντικός Έλληνας συνθέτης εν ζωή. Έχει σπάνια ευγένεια και μάλιστα… ουσιαστική». Έτσι μου περιγράφει η ηθοποιός την συνάντηση της με τον Μίκη Θεοδωράκη και νιώθει αυτή την σχέση να κορυφώνεται κάθε φορά στο «Όταν θα σημάνουν οι καμπάνες», δίνοντας την εντύπωση πως όλα επιστρέφουν στο παρελθόν με μεγάλη ευκολία. «Είναι σαν να βλέπει κανείς συναυλία του Θεοδωράκη μετά την χούντα» μου αποκαλύπτει. Κι ήταν εκεί που σκέφτηκα πως ζούμε κι εμείς σε μια αέναη «χούντα» με άτυπα απαγορευτικά και νοερές «εξορίες». Κάπου εκεί ανάμεσα τρύπωσαν και οι πιο προσωπικές της σκέψεις: «Με πειράζει που στην Ελλάδα του σήμερα δυστυχώς αφήνουμε τα πράγματα στο περίπου». Προεκτείνοντας λίγο εκείνο το «περίπου» καταλήξαμε στην ασυνέπεια. «Αυτό που μου έχει λείψει από τους ανθρώπους είναι η συνέπεια. Την συναντώ πολύ συχνά στη δουλειά μου κι όταν φτάνω στα όρια μου το λέω και επιβάλλομαι με τον τρόπο μου» μου εξηγεί. Δεν είναι από τους ανθρώπους με αγαπημένη ατάκα το «χαλαρά», γι’ αυτό και ο ρόλος στον οποίο δεν θα ήθελε να βρεθεί ποτέ είναι εκείνος της προδομένης συμπεριλαμβάνοντας κάθε επίπεδο σχέσης, δράσης και συνεργασίας. «Από παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να αγχώνεται για τα πάντα» συμπληρώνει και μπορεί για όλους εμάς αυτό να ακούγεται βασανιστικό, για την Ελισάβετ όμως είναι η φιλοσοφία ζωής της και η ωραία ευθύνη για όσα καταπιάνεται με ενθουσιασμό.

«Κλεμμένα όνειρα» σε μια tv που σχεδόν άλλαξε γλώσσα και… σχέδια για μετά

«Ονειρεύομαι συχνά πως συνεχίζω να είμαι σε όμορφες δουλειές που με αφήνουν γεμάτη» μου εκμυστηρεύεται και παρόλο που η ηθοποιία την καθορίζει σε σημαντικό βαθμό, επιμένει στο μότο… «πρώτα η ζωή, μετά η δουλειά». Σε μια φάση που η ελληνική τηλεόραση έχει φουλάρει από τούρκικα και βραζιλιάνικα σήριαλ και που η εγχώρια κάστα των ηθοποιών έχει ξεγράψει το μέσο ως πόρο επιβίωσης και ευκαιρία δημιουργίας… η Ελισάβετ ανήκει στους τυχερούς του καλλιτεχνικού χώρου που βρίσκουν μια αχτίδα στην απογευματινή ζώνη του Mega. Τα «Κλεμμένα όνειρα» επιστρέφουν για μια ακόμη σεζόν με ανατροπές και εκπλήξεις. «Νιώθεις τυχερός με όλα αυτά που γίνονται και προσπαθείς να δώσεις ότι καλύτερο μπορείς στον κόσμο. Εμένα πάντοτε μου άρεσαν οι ουσιαστικές δουλειές και νομίζω πως περάσαμε μια περίοδο που γίνονταν πολλές και πρόχειρες. Όταν βλέπεις συναδέλφους να περνούν αυτά που περνούν σε πνίγει αυτή η κατάσταση. Χρειάζεται ψυχραιμία και δουλειά και πολλή αφοσίωση» καταλήγει και με μια σχετική αισιοδοξία που είχα πολύ ανάγκη να νιώσω στη διάρκεια της κουβέντας μας με καθησυχάζει λέγοντας πως… «θα τα βγάλουμε πέρα». Όσο για τις εξελίξεις στην παραπάνω σειρά… η Ελισάβετ υπήρξε φειδωλή και δεν μπόρεσα να την παραπλανήσω για να εκμαιεύσω κάτι πιπεράτο, παρά μόνο πως με το τηλεοπτικό της ταίρι κύριο Μαλτέζο-Αλέξανδρο Σταύρου η ρωγμή που θα επέλθει θα είναι μεγάλη και ίσως ανεπανόρθωτη. Το υπόλοιπο επαγγελματικό της πλάνο –ευτυχώς για εκείνη- είναι δομημένο από τώρα. Μετά την καλοκαιρινή περιοδεία του «Ποιος τη ζωή μου…» η παράσταση επιστρέφει στο Θέατρο Badminton, στην Αθήνα, για έναν μήνα, ενώ η νέα χρονιά θα την βρει στο πλάι του Σπύρου Παπαδόπουλου, στο Θέατρο Κάππα. Αυτή τη φορά… σε κωμικό πόστο και ειδικότερα στο έργο «Η Αλήθεια». Βέβαια, το θέατρο δεν είναι για την Ελισάβετ Μουτάφη μόνο μια εκ των επαγγελματικών της ενασχολήσεων, αλλά και ένα από τα χόμπι της -ως θεατής πάντα. «Η τελευταία παράσταση που είδα ήταν η “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” στο Φεστιβάλ Αθηνών».

Γράφοντας το τέλος με αναμνήσεις, καλοκαίρια και μαγειρέματα…

Για μια γυναίκα που ξέρει ακριβώς τι θέλει, που αναγνωρίζει τι συμβαίνει γύρω της, που τα καλοκαίρια τις φέρνουν όμορφες μνήμες από δουλειές και διακοπές και που επιστρέφοντας στο σπίτι ανοίγει την μουσική στη διαπασών για να εκτονωθεί… περιμένεις την αλήθεια της βγαλμένη αυτούσια από την καθημερινότητα της. «Ακούω δυνατά κλασική μουσική, Έλληνες και ξένους συνθέτες. Μαγειρεύω τα πάντα και τρελαίνομαι να φτιάχνω μακαρονάδες στους φίλους μου. Λένε συχνά “ωχ, πάλι πέρασε η Λίζα” γιατί είμαι άγαρμπη και κάνω ζημιές» μου λέει με χαριτωμένη φωνή. Οι πιο παλιοί της παρέας την φωνάζουν Λίζα και οι πιο πρόσφατοι Ελισάβετ. Η Μαριάννα όμως την φωνάζει «ξανθιά». Αναφέροντας την Μαριάννα Τουμασάτου θυμηθήκαμε μαζί την «Βέρα στο δεξί», που έφερε πριν χρόνια νέο αέρα στα απογεύματα μας, με την σφραγίδα της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση. «Από την “Βέρα” δεν θα ξεχάσω την Έλσα» υπογραμμίζει. Ήταν ο ρόλος της και τον είχε ευχαριστηθεί πολύ. Εγώ ευχαριστήθηκα την συνομιλία μας και κυρίως αυτό που μου είπε πριν κλείσουμε το τηλέφωνο: «Δεν πιστεύω σε μεταφυσικές δυνάμεις. Πιστεύω στην επιλογή μας… στο να κάνουμε πράγματα και να λειτουργούμε στα όρια του να υπάρχουμε. Όλα εξαρτώνται από μας». Κι εγώ η μοιρολάτρισσα έβαλα αρκετό νερό στο κρασί μου και σκέφτηκα πως ναι… η μοίρα μας σέρνει στα σταυροδρόμια που θέλει, αλλά η κατεύθυνση που θα πάρουμε είναι δική μας απόφαση. Στο σημείο αυτό είπαμε καλό μεσημέρι και στο τουτ-τουτ του κινητού μου πήρα βαθιά ανάσα για να συνεχίσω την μέρα έχοντας την θετική της ενέργεια στα αυτιά μου.

Info:

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

«ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ…»

ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

22, 23, 24 & 25 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ – ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΣΙΒΗΡΗΣ

26 ΙΟΥΛΙΟΥ

Ώρα παραστάσεων 9:30 μ.μ.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μουσική ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Σενάριο-Σκηνοθεσία ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Σκηνικό ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΤΣΑΣ