Διάβασε και γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
Τυχαία έπεσε στα χέρια μου το μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου “Γάτα με Πέταλα”. Το αναφέρω διότι δεν πρόκειται για ένα καινούριο βιβλίο αφού κυκλοφόρησε το 1990. Εξακολουθεί όμως να είναι εξαιρετικά επίκαιρο.
Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:
Ένας χυδαίος τίτλος, σ’ ένα βιβλίο που περιγράφει τη χυδαιότητα και την ηθική κατάπτωση.
Τρεις παράλληλες κι αλληλοεμπλεκόμενες ιστορίες. Μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Μιας καταπάτησης οικοπέδων και μιας τρίτης – πολιτικής – ιστορίας, που δε λέγεται, αλλά εννοείται.
“Γάτα με πέταλα” είναι ο κυρ Αφρέδος Μ., πρώην βοηθός επιστάτη του κτήματος – που ο ίδιος καταπατά-, πατέρας της εγκυμονούσης κι αρχηγός των δολοπλόκων κι απατεώνων. Καταφέρνει να τους κάνει όλους – αυτουργούς ηθικούς αυτουργούς, κι απλούς γνώστες ή θεατές – να αισθάνονται συνένοχοι και συνυπεύθυνοι στις κομπίνες και στο κουκούλωμά τους.
Η αλήθεια είναι πως το βιβλίο περιγράφει σε μεγάλο ποσοστό την ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα όπως αυτός μεσουράνησε από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και το 2009. Η πολύπειρη Ευγενία Φακίνου καταδύεται στον νου του κουτοπόνηρου χωριάτη και την αμαρτωλή επαρχία που κρύβει τις αμαρτίες της κάτω από το χαλί της “αθωώτητας” του τοπίου.
Το χιούμορ της, η ειρωνεία και ο συμβολισμός έκδηλα σε κάθε παράγραφο κάνουν την ανάγνωση γρήγορη και ευχάριστη, ενώ αν αρχίσεις το βιβλίο, δύσκολα το βάζεις κάτω. Το διάβασα σε δυόμιση ώρες.
Αγαπημένη σκηνή: στο τραπέζι όπου οι “μεγάλοι επιβήτορες” τρώνε αμελέτητα μεζέ.
