Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Route 88 στην παραλία της Θεσσαλονίκης… με καιρό στα demi του!
Χρόνος: Πριν από την πρώτη του εμφάνιση στην Vendetta Mini Cabaret… χαλαρά!
Σκοπός: Να έχω ένα λόγο για να πω… όταν γυρίσεις να σε δω… το σ’ αγαπώ όπως κανείς, όπως κανείς δεν στο χει πει!
Στην εποχή μας ευτυχώς έχουν πάψει να μας κάνουν αίσθηση οι ταμπέλες. Σωστότερα θα έλεγε κανείς πως έχουμε χωριστεί μπακάλικα στους ανθρώπους που το παλεύουν καλά και σ’ εκείνους που απλά έχουν χάσει το δρόμο. Εκείνος ανήκει στην πρώτη κατηγορία ασυζητητί και θα το καταλάβετε εύκολα από τα λεγόμενα του. Εγώ βέβαια… δεν τον είχα ακούσει ποτέ, δεν τον είχα συναντήσει ποτέ, δεν τον φαντάστηκα κάπως συγκεκριμένα ποτέ. Για τους τρεις αυτούς λόγους η εμπειρία μου μαζί του ήταν ξεχωριστή. Από τις νότες και τους στίχους on stage… μέχρι τον τρόπο που αφήνει το κορμί του σε μια μπάρα πίνοντας αραβικό ουίσκι κι από την παιδική όψη του βλέμματος του όταν περιγράφει τη ζωή του… μέχρι την συνειδητή ωριμότητα με την οποία αντιμετωπίζει την μουσική του… ο Δημήτρης Κοργιαλάς μου δημιούργησε μια ανάγκη να χτυπήσω το κουδούνι του κόσμου του. Κάτι σαν ταξίδι με προορισμό την πόρτα της χαράς. Ο ίδιος είναι και φαίνεται χαρούμενος με αυτό που κάνει, με τον τρόπο που το κάνει, με τους ανθρώπους που μοιράζεται αυτό που κάνει. Θα τον απολαύσουμε απόψε 14 Μαρτίου, καθώς επίσης και την επόμενη Παρασκευή 21 Μαρτίου στην Vendetta Mini Cabaret… σε ένα ακουστικό live παρέα με τον Στράτος Σπηλιοτόπουλο στην ηλεκτρική κιθάρα και τον Αλέξη Τζέμη στην γκάιντα, το καμπάλ και το κλαρίνο. Παραδοσιακά, rock, έντεχνα ακούσματα παντρεύονται με τέτοιον τρόπο που θα ενθουσιαστείτε. Το ίδιο άλλωστε έπαθα κι εγώ ακούοντας Troggs, Cure, Iggy Pop, Ευρυδίκη, Περίδη, Θρακιώτικά και Ηπειρώτικα. Κι επειδή η set list είναι έννοια απαγορευμένη για εκείνον… αυτό που θα συναντήσετε στην σκηνή είναι ρευστό, αλλά καθόλου επίφοβο. Τόσο ο ίδιος όσο και οι μουσικοί του ζουν στην κόψη του ξυραφιού των μουσικών εμπνεύσεων της στιγμής. «Πραγματικά δεν ξέρω τι θα δείτε, γιατί πραγματικά δεν ξέρω πως ξεκινούν και πως τελειώνουν τα live στη Θεσσαλονίκη. Θα καλύψουμε σίγουρα μια μεγάλη γκάμα μουσικής, ανάλογα με τον κόσμο και τις διαθέσεις». Σίγουρα όμως θα διακρίνετε την άνεση του, την οικειότητα του με το κοινό και τους φίλους του που τον ακολουθούν παντού. «Η καταγωγή μου είναι από τη Ναύπακτο, αλλά πολλοί φίλοι μου μένουν Θεσσαλονίκη. Έτσι νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου όταν είμαι εδώ ή στην Ναύπακτο παρά στην Αθήνα» μου λέει ο Δημήτρης.
«Ποιο σκοτάδι σ’ έχει αγκαλιά… να το φώτιζα με τα ματιά σου. Που σε πάει πες μου η καρδιά… πάλι χάνεσαι μες στα βράδια σου»
Η φετινή χρονιά είναι αλλιώτικη για τον Δημήτρη Κοργιαλά. Παίρνει την μπάντα του με όλα τα αξεσουάρ τους και γυρνούν την Ελλάδα με ένα βανάκι νομαδικά και αγαπησιάρικα. «Είχα καιρό να το κάνω αυτό τόσο έντονα, αλλά πραγματικά περνάμε υπέροχα. Το ευχαριστιέμαι, γιατί λόγω της κρίσης ο κόσμος είναι διψασμένος για συγκεκριμένα πράγματα. Επιτέλους τα λιγοστά χρήματα που έχει θα τα δώσει ακριβώς εκεί που θέλει» μου εξηγεί. Αυτή την ανάγκη του κόσμου την εισπράττει, χτυπάει διαφορετικά μέσα του και παραδέχεται πως αν οι συνθήκες ζωής μας δεν ήταν τόσο δύσκολες ίσως και να βαριόταν να τρέχει στις γωνιές της χώρας για εμφανίσεις. Θα εφησύχαζε ενδεχομένως στην ασφάλεια των σταθερών live σε σκηνές της Αθήνας. «Θα περάσουν πολλά χρόνια για να επανέλθει η Ελλάδα στα φυσιολογικά της, αλλά βλέπω καλά στοιχεία. Η δικιά μας γενιά είναι πεθαμένη, αλλά μελλοντικά όλο αυτό… θα βγει σε καλό». Το λέει και το πιστεύει και δεν είναι απλά ένας τρόπος για να ηρεμεί το μυαλό του, είναι η αλήθεια του. «Με εκνεύριζε πάντα η ομαδοποίηση των ανθρώπων, είτε είχε να κάνει με ομάδες, είτε με κόμματα… αυτός ο εύκολος έλεγχος μιας μάζας ανθρώπων. Νομίζω ότι αυτό έχει αρχίσει να καταρρέει. Εμένα κανείς δεν κατάφερε να με βάλει στο καλούπι του ευτυχώς» δηλώνει και το κλίμα αλλάζει αναζητώντας την Αχίλλειο πτέρνα του σε όλα τα παραπάνω. Δεν θα μπορούσε να είναι όμως κάτι άλλο πέρα από την μουσική. Οι Cure και οι Depeche Mode. Οι Duran Duran και η new wave της δεκαετίας του ’80. «Αυτά που άκουγα πιτσιρικάς αυτά συνεχίζω και ακούω και τώρα» μου σιγοψιθυρίζει. Θα ακούσει και ηλεκτρονική μουσική, αλλά η αίσθηση του industrial που δεν έχει στίχο ή μελωδία δεν τον εκφράζει σε καμία περίπτωση. Για εκείνον τα τραγούδια είναι ένα σύνολο. Στίχος και μουσική δεν διαφοροποιούνται… πάνε πακέτο. «Σίγουρα είμαι παραμυθάς και φτιάχνω ιστορίες κι αυτά γίνονται τραγούδια. Αποφεύγω να γράψω κάτι το οποίο είναι προσωπικό. Πίσω από το παραμύθι μου βέβαια υπάρχει μια ιστορία ενός φίλου, ενός γνωστού που την έχω δει από κοντά και έχει μείνει στο υποσυνείδητο μου». Ο μοναδικός βιωματικός στίχος του είναι ο παρακάτω και ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει σε δίσκο του. «Τι ήθελα σήμερα να σηκωθώ, αφού στο κεφάλι λιμνάζει ποτό…». Το προσδιορίζει ως το απόλυτο irish κομμάτι του και μου περιγράφει την πηγή της έμπνευσης του. «Το έγραψα μετά από μια τρελή νύχτα στη Θεσσαλονίκη με τα φιλαράκια μου. Γύρισα στο ξενοδοχείο και δεν έβλεπα μπροστά μου και ήρθαν και με πήρανε προτού κοιμηθώ για να ξαναβγούμε έξω να πιούμε». Σπάνια θα δανειστεί στίχους από άλλους δημιουργούς, μα όταν το κάνει νιώθει ότι αυτό τον πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Ένα από το πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του; «Ξέρω να σταματάω. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που γράφουν απλά για να γράψουν. Μπορεί να γράψω δέκα τραγούδια, αλλά μετά έχω ανάγκη να πάω να ψαρέψω. Μπορεί να λείπω τρεις μήνες. Αυτό βοηθάει ώστε να μην κορεστεί η δημιουργία της ψυχής. Δεν μπορείς να γράψεις καλά πράγματα όταν είσαι υπό πίεση και δεν περνάς καλά και ο ίδιος». Αν κάποιος τον πιέσει; «Γίνομαι δύστροπος και κάνω και ακραία πράγματα. Με την ωριμότητα που έχω όμως σ’ αυτή την ηλικία ξέρω να αποφεύγω αυτές τις καταστάσεις» τονίζει. Κι αν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια έχουν μαζευτεί μπόλικα τραγούδια στο συρτάρι… το τελευταίο δίμηνο έχει μπει σε μια ρότα και σύντομα θα μας φέρει νέο album. Μετά τη Θεσσαλονίκη μας φέρνει επιπλέον εμφανίσεις στην Αθήνα παρέα με τον Γιώργο Χατζηπαύλου. Η χημεία θα δοκιμαστεί πάνω στα κωμικά ξεσπάσματα του γνωστού stand up comedian και στις μουσικές του Δημήτρη Κοργιαλά και κάτι μου λέει πως η γεύση θα είναι γλυκιά. «Μέχρι πρόσφατα δεν συμφωνούσα με αυτό το χιούμορ… μέχρι που είδα τον Γιώργο να σου δίνει με τέτοιον τρόπο τα προβλήματα μεταξύ ανδρών και γυναικών και την ώρα που γελάς να νιώθεις κι ένα καρφί μέσα σου να σε τρυπάει. Μαζί μας θα είναι και η Νικόλ Σαραβάκου, ένα νέο παιδί με απίστευτη φωνή» υπογραμμίζει.
«Κι εσύ μ’ άφησες εδώ τα σημάδια σου να σβήνω… κάτω από τη θάλασσα, ψηλά στον ουρανό…»
«Δύο πράγματα ήθελα να γίνω από μικρός… ή μουσικός ή ναυτικός. Πριν ασχοληθώ επαγγελματικά με την μουσική παραλίγο να μπαρκάρω. Ήταν όλα δρομολογημένα… Βραζιλία-Πειραιάς-Ολλανδία. Να ‘ναι καλά ο Νίκος Ζιώγαλας που με πήρε στο σχήμα του. Δεν ξέρω τι έχασα, αλλά κάτι κέρδισα από τα άλλα» μου εξομολογείται ο Δημήτρης. «Βέβαια με τη θάλασσα ασχολούμαι ακόμα». Κι εδώ επιστρέφουμε στο ψάρεμα που αφήσαμε ασχολίαστο νωρίτερα. Δεν ψαρεύει στην Αθήνα γιατί έχει κακή εμπειρία από μικρή τσιπούρα γεμάτη καρκινώματα, αλλά στη Ναύπακτο πηγαίνει με φίλους και ξεχνιέται για μέρες. «Άμα δεν ψαρέψω ή δεν μαγειρέψω δεν γίνεται δουλειά. Φτιάχνω οτιδήποτε μπορεί να έτρωγα από τη γιαγιά μου. Μ’ αρέσει η παραδοσιακή κουζίνα. Κάνω πολύ καλό ζυμωτό ψωμί. Θεωρώ το μαγείρεμα φοβερή τέχνη και με ξεκουράζει και χαίρομαι να το προσφέρω στους άλλους και να ευχαριστιούνται». Άνθρωπος της φροντίδας και της περιποίησης ο Δημήτρης, γι’ αυτό να είστε πεπεισμένοι πως αν πάτε σπίτι του δεν θα σας λείψει τίποτα. «Έρχεσαι σπίτι μου. Πίνουμε καφέ. Μαγειρεύω. Τρώμε. Έχεις κι ένα tattoo φεύγοντας» μου λέει και με αφήνει άφωνη. Λάτρης της τέχνης της δερματοστιξίας, χτυπά τατουάζ στους φίλους του, έχοντας δοκιμάσει στο δικό του σώμα όλες τις αποχρώσεις του μαύρου και του γκρι. Το τελευταίο tattoo που χάρισε… ήταν ένας σταυρός στην τραγουδίστρια Salina. Είναι ένα ακόμη χόμπι που κρατά από παλιά. «Από πιτσιρικάς μου άρεσαν τα σχέδια με σκιές. Στο στρατό μου μπήκε το μικρόβιο του τατουάζ. Άλλες εποχές όμως… με σινική μελάνη και στυλό με μοτεράκι από αυτοκινητάκι» σημειώνει και γελάμε. Όσο για τα χακί; Τα φόρεσε εύκολα, αλλά ζορίστηκε πολύ. «Πέρασα πολύ άσχημα στο στρατό, αλλά αυτό που λέω στα πιο μικρά παιδιά είναι ότι πρέπει να πάνε. Οι άντρες είμαστε λίγο εξαρτημένοι από την μανά μας όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε. Οι δυσκολίες και τα πολλά χαζά που σου συμβαίνουν εκεί σε κάνουν πιο δυνατό. Να ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς και τι να κάνεις αργότερα που θα κάνεις οικογένεια. Δεν είμαστε άλλωστε σε τόσο ευνοϊκή θέση, ώστε να μην υπηρετούμε. Καλό το τρελόχαρτο και τα χαπάκια, αλλά ακόμα και σε έναν πόλεμο τί προστατεύεις; Την οικογένεια σου, τους φίλους σου, το χώμα που πατάς». Αυτό που δεν μπορεί να φανταστεί με τίποτα είναι τις γυναίκες σε στρατιωτική θητεία. «Στην ιδέα τρομάζω. Είσαστε περίεργα όντα και γι’ αυτό σας αγαπάμε και τόσο πολύ, αλλά και δεν σας αντέχουμε συγχρόνως. Αυτό είναι ανωμαλία. Όλος αυτός ο έρωτας κι όλο αυτό το πάθος μεταξύ μας είναι άρρωστο. Αν υπάρχει Θεός έχει πολύ χιούμορ και μας έχει τσακίσει». Στις γυναίκες τον ενοχλούν πολλά, αλλά δεν μου κρύβει πως είναι αυτά που τον κάνουν να τις θέλει κιόλας. Ο γιατρός συστήνει ψυχραιμία και του λέει να παίρνει τα χάπια του, γιατί στη ζωή δεν είναι να παίρνεις τα πράγματα σοβαρά. Αυτό που παίρνει στα σοβαρά όμως είναι οπωσδήποτε η μπάντα του στην οποία δεν μπαίνει κανείς εύκολα… κι αν μπει θα είναι πρώτα καλός άνθρωπος και μετά καλός μουσικός. «Δεν έχω πράξει ποτέ σαν αρχηγός. Μπορεί να μη μιλήσω και από μόνοι τους οι μουσικοί μου να κάνουν αυτό που πρέπει. Όπως σε μια οικογένεια πρέπει να υπάρχει αγάπη για να είναι όλοι ευτυχισμένοι έτσι και στη μπάντα. Αυτό τους λέω πάντα… ότι είναι για μένα οικογένεια. Για να αλλάξω μουσικό θα πρέπει ο ίδιος να το αποφασίσει ή να φύγει εξωτερικό κλπ». Μέσα σε αυτή τη ζεστασιά του σκέφτηκα πόσο σπουδαίο είναι να έχεις ωραία παιδικά χρόνια, γεμάτα συναισθήματα και μυρωδιές. Ο Δημήτρης όπου κι αν βρίσκεται μυρίζει το ιώδιο της Ναυπάκτου, κουβαλά τις παιδικές μνήμες ατόφιες κι αυτό είναι που τον κάνει ξεχωριστό. «Η Ναύπακτος είναι η ίδια μου η ζωή. Αυτό που μπορώ να θυμηθώ έντονα είναι κάποια μεσημέρια στο σπίτι της γιαγιάς, έξω στο πηγάδι… να πέφτει αυτή η αντηλιά ανάμεσα στην αμμουδιά και την αυλή και να σε ζεσταίνει και να θες να κοιμηθείς οπουδήποτε. Και να βγαίνει από το πηγάδι ψύχρα φοβερή, αλλά να σε ζεσταίνει ο ήλιος». Έτσι το διαλύσαμε.
Info:
Δημήτρης Κοργιαλάς live
@ Vendetta Mini Cabaret
Παρασκευή 14 και Παρασκευή 21 Μαρτίου
Εθνικής Αμύνης 3
Τηλ. Κρατήσεων
2310234973
Είσοδος ελεύθερη
