Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Μια θάλασσα από μελωδικές νότες κι ένας ουρανός από ωραίες κουβέντες, στη μέση του πουθενά.
Χρόνος: Ποιος μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα όταν περνάνε ώρες ολάκερες.
Σκοπός: Να σας δείξω πως οι άνθρωποι γινόμαστε σπουδαίοι, όταν συναντιόμαστε.
Τους συνάντησα ως δίδυμο, αλλά αποφάσισα να τους περιγράψω ξεχωριστά. Κι επειδή στον δικό μου κόσμο προηγούνται τ’ αγόρια θα ξεκινήσω από εκείνον. Εκείνος λοιπόν, διαθέτει το ωραίο ψώνιο του τραγουδοποιού, που τον θέλει αντιμέτωπο με την ψυχή του και τις εμπειρίες του κάθε φορά που γράφει στίχους και νότες. Βγήκε στον «αφρό» της δικής μας μουσικής αυλαίας μέσα από το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης και αν τον αφήσεις ελεύθερο μπορεί να σου μιλήσει εύκολα για την κιθάρα του, τους U2, τον Jeff Buckley και τα παιδικά του χρόνια. Ο τελευταίος του δίσκος με τίτλο «Κλείνω τα μάτια» κυκλοφόρησε την προηγούμενη χρονιά, αλλά τα καλύτερα δεν τα είδαμε ακόμα. Γιάννης Κυρατσός. Εκείνη είναι εθισμένη στα δυνατά live και πολύ δοτική στο κοινό της. Την γνωρίσαμε ως την φωνή των Émigré, αλλά πλέον βαδίζει στο προσωπικό της μονοπάτι και τα βήματα έχουν άρωμα επιτυχίας. Η νέα δουλειά της κυκλοφορεί τον Σεπτέμβρη, αλλά το 2ο single του album «Εσύ αν το θες» έχει ήδη κάνει ντεμπούτο και η διαδρομή συνεχίζεται. Ραχήλ Τσελεπίδου. Οι δυο τους θα εμφανιστούν –μαζί και με άλλους καλλιτέχνες- την ερχόμενη Κυριακή στην φιλανθρωπική μουσική οργάνωση «Νότες Ελπίιδας» στην Ζωντανή Μαύρη Τρύπα. Στην προηγούμενη κοινή τους εμφάνιση, πάλι στον ίδιο χώρο, δημιούργησαν ένα ξεχωριστό κλίμα με τα φώτα χαμηλά. Εκεί πρωτοτύπησαν με το “Summerwine” ενσαρκώνοντας ερμηνευτικά τους Natalia Avalon και Ville Valo και συνδυάζοντας το με το μουσικό θέμα του James Bond. Εδώ –σε μένα- θα πρωτοτυπήσουν αλλιώτικα, γιατί οι εξομολογήσεις κρύβουν πάντα εκπλήξεις.
Ρωτώντας… φτάνεις από τα έξω στα μέσα τους
Τι τους ένωσε πάνω στο stage; «Κοινές παρέες, συχνά βρισκόμασταν ο ένας σε live του άλλου, η εκτίμηση κυρίως του ενός για τη δουλειά του άλλου. Νομίζω πως έχουμε καλλιτεχνική χημεία και αυτό βγαίνει στον κόσμο». Είναι τα λόγια τους μπλεγμένα. Δεν έχει σημασία ποιος λέει τι, αλλά ότι αλληλοσυμπληρώνονται. Η αλληλοεκτίμηση σπουδαίο προνόμιο για μια συνεργασία, αλλά και η αυτογνωσία μεγάλο χάρισμα για τους καλλιτέχνες. «Αν έπρεπε να βάλω μια ταμπέλα μάλλον αυτή θα ήταν του τραγουδοποιού. Αλλά όταν με ρωτάνε απαντώ συνήθως περιφραστικά: Ασχολούμαι με τη μουσική, παίζω κιθάρα, φτιάχνω τραγούδια και τα τραγουδάω» μου λέει ο Γιάννης. Με την Ραχήλ δεν αγγίξαμε το κομμάτι του αυτοπροσδιορισμού, όμως ακουμπήσαμε πάνω στα παλιά: «Κεφάλαιο μεγάλο οι Emigre, έχω υπέροχα πράγματα να θυμάμαι και κράτησα πολύ καλούς φίλους από αυτή τη συνεργασία». Για το κοινό και την σχέση τους με αυτό οι απόψεις διαφέρουν. Η Ραχήλ θεωρεί σημαντικό να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις και να μπορείς να το μεταδώσεις. Ο Γιάννης βλέπει το κοινό ως το πιο δυνατό κίνητρο για να ανεβαίνει επίπεδο σε όσα κάνει. Κάνοντας πρόβες πάντως, ο καθένας ανακαλύπτει τα συνειδητά του όρια, αλλά και μια σειρά από αισθήσεις. Γιάννης: «Στις πρόβες είμαι, όσο γίνεται, οργανωτικός τύπος. Θέλω να δουλεύονται σωστά τα τραγούδια και συχνά ο χρόνος μέσα στο studio είναι χρόνος που είμαστε πολύ συγκεντρωμένοι στη δουλειά. Μας συναρπάζει το καλό αποτέλεσμα και αυτή η αίσθηση της δημιουργίας». Ραχήλ: «Είναι τόσο ωραίο το έντονο συναίσθημα που σου δημιουργεί η μουσική όταν σε αγγίζει κάτι και τις προάλλες στην πρόβα με ταξίδεψαν τα τραγούδια του Γιάννη! Όπως επίσης, συναρπαστικό είναι το γεγονός ότι η δουλειά, τα τραγούδια, εκτελούνται live από πολύ καλούς μουσικούς!
Ανάμεσα σε δειλινά και ξημερώματα… έρχεται η έμπνευση
Η τέχνη θέλει θυσίες λένε όσοι ξέρουν. Εγώ λέω πως θέλει ψυχή και το καλύτερο κομμάτι εαυτού. Οδεύοντας προς αυτή την κατεύθυνση ο Γιάννης ξημερώνεται συχνά για να πετύχει το στόχο του. Η Ραχήλ; «Θυμάμαι να έχω ξυπνήσει μέσα στη νύχτα για να ηχογραφήσω κάτι, ώστε να μην το ξεχάσω». Δεν ξεχνά επίσης τις εμπνεύσεις της και τον ρόλο που έχει παίξει η Θεσσαλονίκη σε αυτό. «Καμιά φορά η έμπνευση βασίζεται σε ιδιαίτερα συναισθήματα και πολλά από αυτά μου τα προσφέρει αυτή η πόλη, χαίρομαι που ζω στη Θεσσαλονίκη για πολλούς λόγους» μου λέει. Ο Γιάννης Κυρατσός εμπνέεται από διάφορα πράγματα. «Μέσα σε αυτά μπορεί να είναι οι δρόμοι που περπατώ, τα καφέ που συχνάζω και οι φίλοι που συναντώ σε αυτή την πόλη, καθώς εδώ ζω και εργάζομαι. Είναι αλήθεια ότι δεν αλλάζω τη Θεσσαλονίκη για καμιά άλλη πόλη, τουλάχιστον για μόνιμη κατοικία. Είναι το γούρι μου…». Μιλώντας για γούρια και καλές ενέργειες, βρίσκει κανείς το πιο πρόσφορο έδαφος για λίγο όνειρο ακόμα, από εκείνο που έγινε πραγματικότητα και εκείνο που δεν βγήκε μέχρι στιγμής μπροστά στην πόρτα τους. «Το μεγαλύτερο μου όνειρο πραγματοποιήθηκε, αφορά τη μουσική και κυρίως την πραγματοποίηση δικών μου τραγουδιών. Θα ήθελα να είχα ανώτατες σπουδές πάνω στη μουσική, κάτι που δεν έχει συμβεί, αλλά ίσως τότε να μην ήμουν αυτό που είμαι, οπότε…» επισημαίνει η Ραχήλ. Ο Γιάννης έχει κάνει κάποια όνειρα του τραγούδια. Φαντάστηκα ότι κάπως έτσι θα ήθελε να τα ξορκίσει. Εκείνος έχει άλλη γνώμη. «Δεν ξέρω αν ξορκίζονται. Βασικά, τα όνειρα υπάρχουν και θα υπάρχουν μέσα μας πάντα, απλά αλλάζουν μορφή, ακόμη κι όταν τα πραγματοποιούμε. Έτσι επιβιώνουμε. Είναι λίγο ευχή και κατάρα, αλλά και μια αίσθηση ανικανοποίητου που έχουμε οι άνθρωποι μέσα μας». Αυτό το ανικανοποίητο που μας τρώει… έφαγε κι εμένα. Ήθελα κι άλλες γεύσεις από τους δύο.
Η διαφορετικότητα μέσα από την καθημερινότητα
Δεν κρίνω τους ανθρώπους από την εμφάνιση ή τις συνήθειες τους, αλλά θα μου άρεσε να ξέρω πως ξυπνούν το πρωί και τι απολογισμό κάνουν τα βράδια για ό,τι προηγήθηκε. Ο Γιάννης ξεκινά την μέρα του από το Βιβλιοπωλείο Ιανός, όπου και εργάζεται σταθερά. «Είμαι μέσα στα βιβλία σε οκτάωρη βάση. Στον υπόλοιπο μου χρόνο, θα βρεθώ στο studio για πρόβα, θα γράψω κανένα στιχάκι ή θα ακούσω κάποιο δίσκο. Σαν φανατικός σινεφίλ, δεν αφήνω να περνάει εβδομάδα χωρίς να δω 3 με 4 ταινίες». Υπάρχουν όμως και κάτι μέρες που εύχεται το 24ωρο να γινόταν 36ωρο για να προλάβει όλα αυτά που δεν έχει χρόνο να κάνει, αλλά στο τέλος της σκέψης μετανιώνει. «Είμαι σίγουρος ότι αν οι άνθρωποι είχαμε αυτή την άνεση θα καταλήγαμε στον ίδιο παρονομαστή. Θα δουλεύαμε ασταμάτητα και πάλι δε θα προλαβαίναμε ή θα σπαταλούσαμε άδικα χρόνο». Η Ραχήλ βέβαια δεν αντιμετωπίζει τέτοια διλήμματα. Το μόνο που της χαλάει τις ισορροπίες είναι το πρωινό ξύπνημα. «Δύσκολο το πρωινό ξύπνημα αλλά ευχάριστο το ότι συνοδεύεται από καφέ. Εκνευρίζομαι που ξεχνάω και δεν είμαι τόσο οργανωτική όσο θα ήθελα, αλλά αυτό μου δίνει το χάρισμα του “ελεύθερου πνεύματος”». Για την ίδια μάλιστα οι μέρες κυλούν ευχάριστα γιατί περιλαμβάνουν γυμναστική, φίλους, ταξίδια…και κυρίως μουσική!
Βάζοντας ταμπέλες στον κόσμο… με τα τραγούδια
Ραχήλ: «Aν και τολμηρά αισιόδοξο για τις μέρες μας, δεν θα περιέγραφα με το “Εσύ αν το θες”, ακριβώς τον εαυτό μου, αλλά θα τον καθοδηγούσα να βλέπει θετικά και να έχει αγάπη και θέληση για όσα ονειρεύεται να κάνει και εκτίμηση για όσα του χαρίζει η ζωή. “Wild is the wind” από David Bowie, ερωτικό, παθιασμένο, έντονο, όπως θέλω να βλέπω τον κόσμο γύρω μου»!
Γιάννης: «Διαλέγω για να περιγράψω τον κόσμο το δικό μου “Χάνομαι”, καθώς έχω μια τάση να ονειροπολώ. Ενώ με λίγο χιούμορ θα πω το “It’s the end of the world and we know it” των R.E.M. για να περιγράψω αυτό που ζούμε γύρω μας, αλλά θα το ανακαλέσω αμέσως γιατί είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος».
Να γιατί οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί. Είναι αναγκαίο για να ολοκληρωνόμαστε μέσα από τους γύρω μας, για να έχουμε ποικιλία, για να μην βαριόμαστε, για να βρίσκει κάποιος τις λύσεις όταν δεν τις βρίσκουμε εμείς, για να κάνουμε κάποιον να χαρεί όταν είναι λυπημένος, για να μας σηκώσει κάποιος από το πάτωμα και την μιζέρια, ο οποίος θα έχει περισσότερη δύναμη από εμάς. Την μιζέρια όμως όπως λέει και ο Γιάννης Κυρατσός μπορεί να την αντιμετωπίσει κανείς ως εξής: «Αυτό που μπορεί να νικήσει τη μιζέρια είναι η τέχνη στη ζωή. Η καθημερινή μας συναναστροφή, η επικοινωνία που έχουμε χάσει και η συμπεριφορά μας ως σύνολο. Η τέχνη καθαυτή βοηθάει όταν τη χρησιμοποιούμε δημιουργικά και πλουτίζουμε με τα ποικίλα μηνύματα της την ψυχή μας, χωρίς φραγμούς και περιορισμούς». Η Ραχήλ Τσελεπίδου διαφοροποιείται κομματάκι. «Δεν ξέρω αν η τέχνη μπορεί να νικήσει τη μιζέρια, αλλά σε προσωπικό επίπεδο δίνει ανάσα ελπίδας και αισιοδοξίας». Η ίδια είναι τόσο ρεαλίστρια σε σχέση με τους ρυθμούς που αλλάζουν οι καταστάσεις και οι συνθήκες και δεν φοβάται για το αύριο. Αν η μουσική πάψει… θα το ρίξει στην αργυροχρυσοχοΐα, με την οποία ασχολείται δευτερευόντως και τώρα. Ο Γιάννης -σε κάθε περίπτωση- θα συνέχιζε να κάνει αυτό που κάνει… να παίζει μουσική και να φτιάχνει δίσκους.
Μικρά bio… πάνω στα ίδια βήματα (αντί επιλόγου)
Εκείνος δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από…δημιουργία στη ζωή του. Εκείνη… έχει ανάγκη από έντονες προσωπικές στιγμές και υγεία. Με την μουσική όλα είναι πιο καθαρά για τον Γιάννη και πιο μαγικά για την Ραχήλ. «Μακάρι να μπορούσα να γίνω αυτό που θέλω να δω στους άλλους και στον κόσμο. Προσπαθώ» λέει αυτός. «Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω συνανθρώπους που έχουν σοβαρά προβλήματα» λέει αυτή. Και οι δυο τους συμφωνούν πάντως πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει αισιοδοξία, στόχο, μα ούτε και δουλειές. Για την τραγουδίστρια η ζωή είναι απρόβλεπτη, για τον τραγουδοποιό τίθεται ένα ερώτημα: «Ποιος είπε πως η ζωή είναι πάντα όπως τη θέλουμε; Μπορεί να πάει όμως εκεί που θέλουμε να την πάμε με τον τρόπο μας» μου λέει. Και συνεχίσαμε να λέμε κι άλλα. «Κάθε φορά που φοβάμαι, λέω στον εαυτό μου…οκ, πάρτο αλλιώς» (Γιάννης). «Κάθε φορά που φοβάμαι, λέω στον εαυτό μου…έχε αγάπη μέσα σου» (Ραχήλ). Κι αν εκείνος προτιμά να ζει μόνος από το να τον τρώει κάτι που δεν χορταίνει, εκείνη προτιμά να ζει μόνη παρά να συμβιβάζεται και πιστεύει πως η τρέλα πηγαίνει εκεί που μαζεύεται συναισθηματική φόρτιση. Μαζεύοντας τα κομμάτια του χειμώνα η λέξη “διακοπές” φαντάζει στα μάτια τους ως κάτι μοναδικό. Ο Γιάννης σκέφτεται: «Άδεια από τη δουλειά για να κάνω συναυλίες! Αν όχι, τότε καφέ στην παραλία και μπάνιο στη θάλασσα»!Η Ραχήλ έχει περάσει σε άλλο επίπεδο: «Σκέφτομαι… αναζήτηση». Μήπως όμως είναι καιρός εκείνος να κάνει ένα bungee jumping κι εκείνη ένα υπεραντλαντικό ταξίδι, που δεν το τόλμησαν ποτέ ως τώρα;
My souvenirs…
