Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou@blogspot.com
Τόπος: Στην μικρή γωνιά της Τζώρτζια, στην γειτονιά των Μπλε!
Χρόνος: Μετά το χειροκρότημα…
Σκοπός: Να δω τι μένει όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής!
Γνώριμη χρόνια, χιλιοπαιγμένη στα ραδιόφωνα, αγαπημένη πάνω στην σκηνή, τοποθετημένη στα λατρεμένα της ελληνικής ροκ και πάντα προσαρμοσμένη στα εποχιακά δεδομένα όχι μόνο σαν ερμηνεύτρια, αλλά κυρίως σαν άνθρωπος. Αν δεν είχε κολλήσει με τους Μπλε θα ήταν όπως λέει «μια ιδιαίτερη και ελαφρώς τρελή δασκάλα χορού». Κι αν η μουσική είναι πλέον η ζωή της, παραδέχεται πως μέσα από αυτήν ο κόσμος γίνεται σίγουρα πιο ζεστός, αλλά δυστυχώς όχι πιο αληθινός. Η δική της αλήθεια κρύβεται μέσα στην απλότητα. Ξεκινώντας τη μέρα με πράσινο τσάι με λεμόνι, χωρίς κουταλάκι για ανακάτεμα, αναζητώντας που και που την γεύση του καφέ αλλά σε decaf version, αγνοώντας την βραδινή λιγούρα σταδιακά και θαρραλέα. Αυτό που δίνει στους άλλους είναι ένας γνήσιος εαυτός. Αυτό που παίρνει; «Δεν μου αρέσει να “αποσπώ” τίποτα. Μου αρέσει να ρίχνω ματιές στον προσωπικό κόσμο του καθενός που συναντώ, προσπαθώντας να δω πίσω από τις άμυνες. Να κατανοήσω. Τα μάτια συνήθως λένε πολλά από μόνα τους». Η Γεωργία Κεφαλά -ή καλύτερα η δική μας Τζώρτζια- εμφανίζεται τα επόμενα δύο Σάββατα στο Club του Μύλου μαζί με τους Μπλε και τον Λάκη Παπαδόπουλο, αλλά προτού ανέβει στην σκηνή… ανοίγει τα χαρτιά της. Την τράπουλα όμως την μοιράζω εγώ κι οι στίχοι που εκείνη μας έμαθε κάνουν το έργο μου πολύ εύκολο.
Εσύ δεν ζεις πουθενά… μόνο στα όνειρα μου
«Δεν κάνω σχέδια. Οραματίζομαι καταστάσεις που μ ‘ευχαριστούν, απλές και βραχυπρόθεσμες. Τρελό όνειρο είναι το να πεθάνω χαμογελώντας». Δεν είναι αποστομωτικό σε μια εποχή που τα όνειρα κατέληξαν να παίρνουν την κάτω βόλτα ενσαρκωμένα πλήρως μέσα από τον υλισμό. Είναι μάλλον ανθρώπινο όπως και η ετοιμότητα της για κάθε είδους αλλαγή. «Είμαστε έτοιμοι για οποιαδήποτε αλλαγή. Αυτό είναι ζωή άλλωστε. Αυτό που κάνουμε είναι αποτέλεσμα μιας ανάγκης και δεν μας καθορίζει. Η ανάγκη μπορεί ίσως να εκφραστεί-ικανοποιηθεί και με άλλους τρόπους» μου λέει. Πάντως τις καθημερινές της ανάγκες τις έχει βάλει σε τάξη και από το να κάνει ικεσίες για το μάννα εξ’ ουρανού που θα πληρώνει τους λογαριασμούς της, προτιμά ανθρώπους που θα «πληρώνουν» τα κενά της. Άλλωστε βαριά έξοδα έχει φροντίσει να μην έχει.
Σου λέω προτιμώ… την κόλαση μαζί σου
Δεδομένου ότι η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα έχει ψοφήσει λόγω οικονομικής δυσπραγίας και γιατί την πάτησε το τρένο των συμφερόντων κάποιων η Τζώρτζια σχολιάζει: «Η γνωστή ιστορία πάθους και λάθους. Φυσικά και τα δύο ενοχοποιούνται, περισσότερο βέβαια η τάση για εύκολο κέρδος στη μουσική, χωρίς έμπνευση και χωρίς ρίσκο, αλλά και εξαιτίας μιας αλλαγής που οφείλεται στην τεχνολογία. Ήρθε καλπάζοντας και βρήκε τους “ειδικούς” απροετοίμαστους». Ευτυχώς όμως αυτό το κομμάτι δεν την φθείρει. Με τους Μπλε ετοιμάζουν νέα δουλειά, δίχως να βιάζονται. «Νομίζω πως είμαστε με τους Μπλε σε ένα σημείο σταθερότητας. Όσο μπορεί να υπάρξει αυτή. Τουλάχιστον έχουμε την πολυτέλεια να μην ανησυχούμε άμεσα για το αν θα συνεχίσουν να μας αγαπούν -όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό- με αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε και την δημιουργία και την επαφή με τους άλλους». Όσο για τη συνεργασία με τον Λάκη Παπαδόπουλο που έχει πια γίνει must κανείς δεν γνωρίζει μέχρι που θα φτάσει… «Το σίγουρο είναι ότι με τον Λάκη είναι σαν να ήμασταν πάντα μαζί. Χαλαρή, όμορφη σχέση και επάνω στη σκηνή και κάτω». Στο Club του Μύλου που τους έχει φιλοξενήσει πολλές φορές από κοινού θα ακούσουμε μουσικές παλιές και νέες, κομμάτια από δουλειές του Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ και καινούριες διασκευές από τους Μπλε. Το πρόγραμμα θα είναι όσο πιο κοντά στις απαιτήσεις του κοινού, γιατί όπως χαρακτηριστικά δηλώνει η Τζώρτζια ο κόσμος έχει την ανάγκη να μαζεύεται, να τραγουδάει και να επικοινωνεί περισσότερο από ποτέ.
Μην πλησιάζεις, δε με αλλάζεις… βλέπω αλλιώς
Η χώρα του Πήτερ Παν και η άλλη… της Αλίκης δεν την συναρπάζουν. «Το ποτέ ποτέ δεν έχει κανένα όριο και το θαύμα έχει έλλειψη φαντασίας… προτιμώ τη χώρα του όλα και του τίποτα» μου εκμυστηρεύεται και με συγκινεί η απάντηση της όταν ρωτάω ποιο είναι το πιο όμορο δώρο που της έχουν κάνει ποτέ. «Η συγχώρεση». Χαλαρή, συνειδητοποιημένη και με βλέμμα καρφωμένο γύρω της έχει βρει το δικό της σύνθημα γραμμένο σε πεζογέφυρα της Εθνικής Οδού που την εκφράζει στο μέγιστο: «Τζωτζώκα σ’αγαπώ»! Τι σημαίνει όμως να είσαι ροκ σε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να είναι κάτι παραπάνω από αυτό; «Κάτι παραπάνω από αυτό δεν νομίζω να υπάρχει… χαχα… και δεν ευλογώ τα γένια μου… δεν ξέρω καν αν είμαι. Όμως έχω την εντύπωση πως ροκ είναι η σφαιρική ύπαρξη και η σφαιρική αντίληψη. Να μπορείς να “είσαι” χωρίς να ανήκεις, χωρίς να φοβάσαι. Όταν είσαι έτσι στη σκηνή προκαλείς αποστροφή σε κάποιους θαυμασμό στους περισσότερους. Στην καθημερινότητα όμως τα πράγματα είναι πιο “σκληρά” για τους ροκάδες. Οι αλήθειες χωρίς φόβο δεν ευχαριστούν κανένα. Απομόνωση και καχυποψία» τονίζει με σιγουριά. Υπάρχει μια αλήθεια των Μπλε όμως που αν ταξίδευε στον κόσμο θα τον έκανε πιο ουσιαστικό κατά την γνώμη της: «Μόνο η αγάπη ξέρει, τώρα έμαθα κι εγώ…» (από το τραγούδι: «Τον ίδιο τον Θεό»)
Μια φορά κι έναν καιρό… τα παραμύθια μου αντέχαν
Δεν είναι ρομαντική. Είναι ρεαλίστρια. Σαν μάνα έχει άλλωστε αυτό το δικαίωμα. «Όχι, το μέλλον με την έννοια που ακόμα το χρησιμοποιούμε δεν μου λέει απολύτως τίποτα για την ευτυχία και την ευστοχία της ύπαρξης. Έννοιες όπως “ασφάλεια”, “σταθερότητα”, “προοπτική” μου φαίνονται εντελώς σαθρές και ύποπτες, καθώς αντιπροσωπεύουν την τάση μας να γίνουμε “κάποιοι” στον κοινωνικό ιστό. Λες και αυτό θα καθορίζει όλο μας το είναι, όπως και την τάση δια βίου εξασφάλισης με οποιοδήποτε κόστος». Αυτό που πραγματικά θέλει για τα παιδιά της είναι αυτονόητο: «Θέλω τα παιδιά μου να αισθάνονται ευτυχισμένα και χρήσιμα με αυτό που θα κάνουν, χωρίς ίχνος “πρωταθλητισμού”, ζώντας μια ζωή ολοκληρωμένη σε όλους τους τομείς, χωρίς να γίνονται σκλάβοι μιας ιδέας, ενός προσώπου, μιας φιλοδοξίας ή ανασφάλειας. Να μάθουν να σκέφτονται, να κρίνουν, να αγαπούν και να κατανοούν». Μπορεί η Χιονάτη και οι επτά νάνοι να εξακολουθούν να δηλώνουν παρουσία και η Σταχτοπούτα να βρίσκει το βασιλόπουλο, αλλά στα σύγχρονα παραμύθια δεν υπάρχει happy end. Ο Έλληνας πρέπει να περάσει πολλούς χειμώνες ακόμα για να μάθει να ζει απλά. «Πολλές ζωές ακόμα ίσως…γιατί την στιγμή που θα πέσουν λεφτά στον κόσμο ξανά, όλοι οι αγανακτισμένοι θα σωπάσουν και θα ξαναγίνουν με ευχαρίστηση ο τελευταίος τροχός της αμάξης των πολυεθνικών και των τραπεζών».
Το 90 στις αρχές είπα θα αλλάξω αυτόν τον κόσμο
Πολλοί πιστέψαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Εκείνη… τηρώντας τις απαραίτητες αναλογίες ανάμεσα στις μουσικές και τους στίχους μπροστά σε ένα μικρόφωνο. Κι αν αυτό της λείψει; «Η μουσική με την έννοια της αρμονίας ευτυχώς δεν παύει να υπάρχει ποτέ, γιατί έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο. Όλα τα άλλα είναι ήχοι και δονήσεις που μας κάνουν κοινωνούς αυτής της αλήθειας και μετά χάνονται στον αέρα» λέει και θεωρεί πως κάθε τραγούδι ή μουσικό δημιούργημα που μοιραζόμαστε γίνεται κοινωνικό αγαθό με κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. «Για μένα η αλήθεια κάποιου είναι ένα μήνυμα ελευθερίας ότι μορφή και να έχει το μήνυμα αυτό… ερωτική, επαναστατική, ρομαντική ή ό,τι άλλο». Ως προς την επαναστατική της πλευρά… τη δείχνει κάθε φορά που στέκεται απέναντι από την τηλεόραση με το τηλεχειριστήριο. «Το off το έχω διαρκώς σε μόνιμη θέση. Τελευταίο χάσιμο χρόνου ήταν κάποιο μουσικό video clip που δεν άντεξα. Στις εφημερίδες επίσης δεν αντέχω τις φράσεις κλισέ των πολιτικών προσώπων, που ακόμα έχουν το θράσος να λένε…». Για καλή της τύχη όμως είναι ακόμη αισιόδοξη κι αυτή η αισιοδοξία πηγάζει από τα παιδιά. «Τα παιδιά και η αίσθηση ότι οι άνθρωποι αφυπνίζονται έστω με αργούς ρυθμούς είναι μια αισιόδοξη νότα. Βλέπουν πως ο καθένας ξεχωριστά είναι μέλος του συνόλου. Αισθάνονται πως η ζωή είναι ένα πλέγμα στοιχείων εξίσου σημαντικών».
Φοβάμαι… μην ακούς τι λέω
«Τα μάτια των ανθρώπων είναι συγκλονιστικά όταν τους κερδίσεις την εμπιστοσύνη και λίγο-λίγο αφήνονται να τους παρασύρεις. Αφαιρούν τα πέπλα τους ένα ένα μέχρι που λάμπει η ουσία τους σε μια πραγματική μεταμόρφωση που γίνεται στα μάτια μας μπροστά. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και σας ευχαριστώ που το αφήνετε να συμβεί».
Τζώρτζια
Info:
Μπλε και Λάκης Παπαδόπουλος
Club του Μύλου
Σάββατο 20 και 27 Οκτωβρίου
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00
Είσοδος: 10 ευρώ
