Από τότε που τη γνώρισε
Πάντα κατηγορούσε τους άλλους
Εράσμια αλλά μίζερη
Υποταγμένη στη μοίρα της
Όπως κάθε καθώς πρέπει ερωμένη
Πρόστυχη αλλά κυρία, δήθεν
Τώρα τα παράθυρα κλείνουν
Τα κορμιά πέφτουν νεκρά
Δεν υπάρχει άλλο ζωή πια
Το ‘βλεπε αλλά κυρία, δήθεν
Όπως πάντα
Τα δάκρυα ήταν πάντα ένα δυνατό άλλοθι
Στον καθρέφτη ήταν τα δύσκολα
Τώρα, τέλος…
Ι.Θ.
