Του Σταύρου Λυγερού
Ο χειρισμός της λίστας Λαγκάρντ αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο αυτό που είναι ο κανόνας στην Ελλάδα. Απ’ αυτή την άποψη, οι δηλώσεις-εξηγήσεις των εμπλεκομένων είναι αποκαλυπτικές για τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα αντιλαμβάνεται τον πόλεμο εναντίον της φοροδιαφυγής και την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.
Η λίστα είναι προϊόν υποκλοπής, αλλά όταν έφθασε στα ελληνικά χέρια είχε ήδη αξιοποιηθεί από δυτικές κυβερνήσεις. Με άλλα λόγια, είχε διαμορφωθεί πολιτικό και νομικό προηγούμενο. Εκτός αυτού, τίποτα δεν απαγόρευε στο ΣΔΟΕ να ερευνήσει εξονυχιστικά εάν οι καταθέσεις στην Ελβετία των προσώπων που περιλαμβάνονται στη λίστα δικαιολογούνται από τα δηλωθέντα εισοδήματά τους.
Αντί, όμως, ο Παπακωνσταντίνου να στείλει αμέσως τη λίστα στο ΣΔΟΕ, έστειλε με μεγάλη καθυστέρηση 10 -προφανώς επιλεγμένα- «ανώδυνα» ονόματα. Οταν η λίστα έφθασε στα χέρια του Διώτη, αυτός οχυρώθηκε πίσω από ένα νομικό πρόσχημα με τη σύμφωνη γνώμη του Βενιζέλου. Το γεγονός ότι όλοι απέφυγαν να πράξουν το καθήκον τους είναι αλάνθαστη ένδειξη ότι στη λίστα υπήρχαν «μεγάλα ονόματα».
μέσω kathimerini.gr
