Γράφει η Σαπφώ Ματσιώρη / Real Fm 107.1 Θεσσαλονίκη
“Πέρσες”. Η αγαπημένη μου τραγωδία. Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί. Ίσως επειδή πάντα με ενδιέφερε η πλευρά των ηττημένων. Μόνο με την ήττα και την αποτυχία μπορείς να καταλάβεις τα όρια σου, τις δυνάμεις σου, τις αντοχές σου. Μόνο τότε μπορεί να σου αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου που δεν της αρέσει να χάνει.
Ο Αισχύλος, από την άλλη, θέλησε η τραγωδία του να λειτουργήσει ως καθρέφτης για τους ‘Ελληνες. Καμία νίκη δεν είναι παντοτινή, όπως άλλωστε και καμία ήττα.Όσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς την αποτυχία, άλλο τόσο είναι δύσκολο να διαχειριστείς και την επιτυχία.
Παρακολουθώντας την παράσταση εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πως ήμουν μπροστά σε ένα μικρό θαύμα.Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι το θαύμα παρά ο εξωτερικός ρυθμός να εναρμονίζεται με τον δικό σου εσωτερικό; Κι αυτό έγινε.
Η σκηνοθεσία. Η Νικαίτη Κοντούρη μου έδωσε την αίσθηση ότι είδε ένα όνειρο και έτσι έστησε την παράσταση. Ναι, αυτό είναι. Σαν όνειρο… Σαν να βλέπεις εικόνες από το υποσυνείδητο της και σαν να ανακινεί και εικόνες από το δικό σου.
Ο Γιάννης Φέρτης ως Δαρείος. Η επιβλητική μορφή,η απόκοσμη φωνή σε συνέδεαν κατευθείαν με τον Κάτω Κόσμο.Ένιωθες την μυρωδιά του, την σκοτεινιά του.
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως αγγελιοφόρος με το βάρος των κακών μαντάτων δεν έχασε ούτε μια στιγμή το μέτρο. Ο φόβος, ο πόνος, η αγωνία στα μάτια του και στο κορμί του χωρίς την υπερβολή που εκβιάζει το συναίσθημα.
Ο Άκης Σακελαρίου ως Άτοσσα. Απογειωτικός. Χωρίς λόγια.
Ο Γιώργος Κολοβός ως Ξέρξης. Από τους λίγους ηθοποιούς που σου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν τον απόλυτο έλεγχο της κίνησής τους.
Ο Χορός. Σαν να ήρθε από εκείνη την εποχή, αιώνες πριν, στο σήμερα.
Μουσική, κοστούμια, σκηνικά. Σαν να φτιάχτηκαν όλα από το ίδιο χέρι. Αρμονία.
Μια παράσταση σαν όνειρο.
Μόνο που αντί να ανοίξεις τα μάτια σου και να ξυπνήσεις, τα κλείνεις γιατί θέλεις να επαναληφθεί το όνειρο!
Παρακολουθώντας την παράσταση εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πως ήμουν μπροστά σε ένα μικρό θαύμα.Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι το θαύμα παρά ο εξωτερικός ρυθμός να εναρμονίζεται με τον δικό σου εσωτερικό; Κι αυτό έγινε.
Η σκηνοθεσία. Η Νικαίτη Κοντούρη μου έδωσε την αίσθηση ότι είδε ένα όνειρο και έτσι έστησε την παράσταση. Ναι, αυτό είναι. Σαν όνειρο… Σαν να βλέπεις εικόνες από το υποσυνείδητο της και σαν να ανακινεί και εικόνες από το δικό σου.
Ο Γιάννης Φέρτης ως Δαρείος. Η επιβλητική μορφή,η απόκοσμη φωνή σε συνέδεαν κατευθείαν με τον Κάτω Κόσμο.Ένιωθες την μυρωδιά του, την σκοτεινιά του.
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως αγγελιοφόρος με το βάρος των κακών μαντάτων δεν έχασε ούτε μια στιγμή το μέτρο. Ο φόβος, ο πόνος, η αγωνία στα μάτια του και στο κορμί του χωρίς την υπερβολή που εκβιάζει το συναίσθημα.
Ο Άκης Σακελαρίου ως Άτοσσα. Απογειωτικός. Χωρίς λόγια.
Ο Γιώργος Κολοβός ως Ξέρξης. Από τους λίγους ηθοποιούς που σου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν τον απόλυτο έλεγχο της κίνησής τους.
Ο Χορός. Σαν να ήρθε από εκείνη την εποχή, αιώνες πριν, στο σήμερα.
Μουσική, κοστούμια, σκηνικά. Σαν να φτιάχτηκαν όλα από το ίδιο χέρι. Αρμονία.
Μια παράσταση σαν όνειρο.
Μόνο που αντί να ανοίξεις τα μάτια σου και να ξυπνήσεις, τα κλείνεις γιατί θέλεις να επαναληφθεί το όνειρο!
Ως θεατής…
